Olmak, Sahip Olmak, Varolmak ve Varlık »
By Abdulkadir Hacıaraboğlu on Ara 10, 2012 in Jean-Paul Sartre, Kitap Sohbeti, Varlık, Varoluşçuluk | 6 Comments
“Yapmaya giden yol, olmaktan geçer.” (Lao Tzu)
İnsan ne olduğuyla değil, neye sahip olduğuyla meşgûl bugün. Toplumsal statülerin ve rollerin bireydeki karşılıkları düşünüldüğünde bu daha iyi anlaşılacaktır. “Ben neyim?” sorusuna postmodern dünyada hangi kalıplar içinde bir cevap verilebiliyor? İnsan olmak, anne-baba-evlat olmak, bir işle meşgûl olmak gibi en çok dillendirilen yanıtların tamamı bir aidiyetten çok, sahiplenmeyle vurgulanıyor: İnsanlığın bir parçası değil “haklara sahip” bir birey, ailenin mensubundan çok “düzene sahip” ebeveyn ya da çocuk, bir meşgâlenin icracısından çok “bir işe sahip” çalışanların dünyası bu. Türk, Kürt, Acem… bile değiliz; evrenseliz ama belirli bir kültüre, dile, etkileşime sahibiz.
Bugün sahiplenme güdüsünün en temel varlık meselesine kadar götürülebilmiş olması ve insanın kendini bir aidiyetle değil mülkiyetle izah edebilmesi, tersyüz edilmişliğinin en bâriz delilidir. İster Bilgi çağı, ister postmodernite, ister postendüstriyal çağ diyelim, zamanımıza Read the rest
Son yıllarda kulağımıza ve gözümüze her gün medya vasıtasıyla sokulan kadına şiddet konusu hepimizin malumu. Yapılan araştırmalar Türkiye’de kadına yönelik şiddetin yüzde bin 400 arttığını gösteriyor. Bu durumun sebepleri araştırılıyor… Sonuç: TBMM’de bir kadın milletvekili boşandığı eşinden zarar görmemek için koruma istiyor. Nasıl bir akıl tutulmasıdır bu? Meclise gözündeki morluğu saklamaya çalışarak gelen, üç çocuk annesi, yorgun, incitilmiş bir kadından söz ediyorum… Toplumda statüsü ne olursa olsun erkek egemen şiddetten kendisini koruyamıyor bu hanım. Eminim bu kadın vekilimizin, kendisine zarar vereceğini düşündüğü eski eşi de toplumda statü sahibi ve eğitimli bir insan. Amacım ne birilerinin özel hayatını deşifre etmek ne de zaten yıkılmış olan bir evliliğin 
“Atatürk’ün arzusu; Kur’an’ın Türkçesinin de aslı gibi makam ve lahn (ezgi) ile okunması merkezinde idi. Fakat bu bir türlü olmuyordu. Çünkü tercüme nesirdi (düz yazı). Bununla beraber, iyi bir nesir de değildi. Kur’an’ın edaya gelmesi, lahn ile okunmaya uyması Arap dilinin medler, gunneler, idgamlar ve bunlara benzer hususiyetleri oluşundan başka, bir de Kur’an’ın kendisine has olan nefes alma için secaventleri (duraklama işaretleri), seci ve kafiye’ye benzeyen, fakat seci ve kafiye olmayan; şiire benzeyen, fakat şiir olmayan; nesre benzeyen, fakat nesir olmayan, sözün kısası herşeyiyle, her haliyle metni gibi okunmasının da bir mucize oluşundan ileri geliyordu. Türkçe tercümesinde bu vasıfların hiçbiri yoktu ve bir türlü olmuyordu, olamıyordu.” (
Biliyorsunuz Suriye’deki vahşetten kaçan insanların bir kısmı Türkiye’ye sığındı. Çadırkentler, prefabrik konutlar derken Türkiyeli oldular. Yardım kuruluşları, hükümet ve biz sıradan vatandaşlar acil olarak gerekeni yaptık ve severek yapmaktayız.