“Herkesin yararına olmadığı müddetçe hiç bir şey kendi yararımıza değildir” (Jean-Paul Sartre)

 Bu cümle Kur’an ya da İncil’den alınmış değil; bir ateistin kaleminden çıkmış. Toplumsal faydalar uğruna küçük, bireysel çıkarların reddedilmesini savunan bir duruş. Zorunlu din dersi, başörtüsü yasağı, Kürtçe eğitim hatta işçi haklarından çevre kirliliğine uzanan çok geniş bir sahaya uygulanabilir. İlginç olan kutsal metinlerle örtüşmesi. Sadece İslâm veya Hristiyanlık değil hemen bütün dinlerde Taoizm’de, Hinduizm’de hatta Konfiçyüs felsefesinde bulabileceğimiz bir ilke bu, meşhur Altın Kural. biraz daha emir/yasa tonunda yazarsak:

  “Sana yapılmasını istemediğin şeyi başkalarına yapma, kendin için istediğini başkaları için de istemelisin”

 Bilgelik dediğimiz de bu değil mi? Bir anayasa maddesi kadar sağlam, bir çocuğun anlayıp uygulayabileceği kadar basit! Nerde Sartre’ın fikrî kalitesi, nerde şimdiki ateistler… Her zaman söylerim, modernite icad oldu, ateizmin bile kalitesi bozuldu! Uzun zamandır Tanrı-sız ateistler değil Tanrı karşıtlarının ve din düşmanlarının sesini duyuyoruz. 21ci asrın ateizmi içine kapanık ve savunma pozisyonunda. Fikir üretemiyor [1] çünkü materyalist, bilimsel bilgiyi putlaştıran, Stephen Hawking gibi pozitivist ama hepsinden önemlisi İnsan’dan kopuk… Yeni moda ateizm Tanrı’dan kurtulmak isterken İnsan’ı da kaybetmiş. (Bkz. Şalgam suyu varsa Tanrı’ya lüzum yoktur )

 Sartre gibi kaliteli ateistlerin çıkış noktası ise bambaşka. Onlar vicdanın sesini duyma gayretindeler. Görünmeyen tanrılar ile kavga etmek yerine “görünürde tanrı yok, biz insan olarak ne yapabiliriz?” diye soruyorlar. İnsan hissiyatından yola çıkılarak bir ortak yaşam projesi icad etmenin peşindeler. Bu çizgiye paralel olarak iç dünyamızda hissettiklerimiz ile dış dünyanın adaleti  arasındaki ilişkiyi ele aldığımız bir kaç makale buradan okunabilir:

• Çocukların cinsel istismarı
• Çirkin Cumhuriyet ve Mânâ’sız Maneviyat
• Gün Bebek Nasıl Katil Oldu?

 Peki filozofların ve ilâhiyatçıların “Altın Kural” dedikleri Read the rest

1. VAV Harfinin Manası
2. Omurgasızları tanıyalım: Ece Temelkuran, Nuray Mert, Sırrı Süreyya Önder, DİSK, TKP, BDP ve ötekiler
3. Cihan Aktaş ile söyleşi
4. Yetimlere Dünyanızda Yer Açın
5. Hrant Dink… İnsanlar Ölür, Fikirler Ölmez
6. Siyah-Black / Sanjay Leela Bhansali
7. Sevgili Prensesler…
8. İki Mustafa
9. AKP’nin utancı: Dindar nesil kalmadı, Irkçı nesil verelim!
10. İnsanın Dört Zindanı / Ali Şeriati 

Kaddafi’nin devrilmesi sırasında (yeterince?) şahin bir tutum almayan Türkiye’ye yönelen eleştirileri hatırlıyor musunuz? Libya’daki Türk müteahhitlerin çıkarlarını korumakla, Libya halkını satmakla suçlanmıştı. Bazı siyasetçiler ve bazı köşe amigoları Türkiye’nin İslâm dünyasında büyük bir fırsat kaçırdığını iddia etmişlerdi. Şimdi özür dilemek zorunda kalacaklar. Neden?

Fransa’nın asi gazetesi Media Part bugün dehşet bir dosya yayınladı. Bu habere göre Kaddafi ile gizli bir anlaşma yapmış olan Nicolas Sarkozy 2006 yılında seçim kampanyasına destek olarak 50 milyon avro almak için anlaşma yapmış. Yanlış okumadınız. Avrupa Birliği’nin lider ülkelerinden biri, özgürlükler diyarı(!), demokrasi timsali(!) Fransa’nın cumhurbaşkanı Sarkozy dünyanın “en korkunç diktatörlerinden” biri ile gizli anlaşma halinde. Anlaşmayı yaptığında (yanılmıyorsam) iç işleri bakanıydı!

Sanıyorum Türkiye’nin çeyrek aydınları Kaddafi’nin sarayını bombalama konusunda Paris tarafından gösterilen aceleyi, NATO’yu by-pass etme çabalarını daha iyi anlayacaktır . Başbakan Erdoğan’ın o günlerde sürekli tekrar ettiği bir söz vardı: “Libya halkına kurşun sıkan taraf olmayacağız” diyordu. Libya halkının mutluluğu elbette Sarkozy’nin umurunda değildi. Bombalamaların ardından resmî binaları didik arayan Fransız ve İngiliz gizli servisi elemanlarının amaçları başkaydı. Görgü tanıkları çok sayıda harddisk ve dosyanın imha edildiğini anlatıyorlar. Çünkü Fransa’nın saklaması gereken tek pislik bu 50 milyon avro değildi. Kaddafi’nin gizli polisi Fransız gizli servisinden destek alıyordu. Yani Libyalı muhaliflerin yıllardır yakalanıp işkence görmesini sağlayan aslında Fransa idi.

Her halde stratejik anlamı olmayan bazı yerlerin, hatta sivil hedeferin NATO uçaklarınca bombalanması da daha iyi anlaşılmıştır şimdi. Meselâ 19 Ağustos 2011’de bombalanan ve Abdallah Senoussi’ye ait olan ev. Bombardımanda bir de okul yıkılmıştı. Senoussi Paris için sorunlu bir tip idi. Bu gizli anlaşmalar, Fransız gizli servisinin pis işleri ve silah ticareti hakkında « fazla » şey biliyordu.

• NOT 1: Suriye ve Ermenistan-Azerbeycan meselelerinde Fransa’nın rolünün meşruluğu tartışmaya açılmalıdır.
• NOT 2: Bu olayın ardından soruşturma açılabilirse Sarkozy’nin bazı yakın dostları da okka altına gidebilir: Thierry Gaubert, Brice Hortefeux, Nicolas Bazire hatta Jean-François Copé. Zira karanlık silah ticareti dosyaları Libya’dan ibaret değil. Sarkozy’nin adının karıştığı Pakistan ve Suudi Arabistan soruşturmaları da sürmekte.
• NOT 3: Belgenin orjinalliğinden emin olmak için Media Part Libyalı yetkililerin de fikrini almış. İlk cevaplar olumlu. Belgedeki tarihler Kaddafi döneminin kurallarına uygun. İkinci tarih hicri değil S.A.V.’in rıhletiyle (632) başlayan, Kaddafi’nin tercihi olan bir takvime göre yazılmış.

Sarkozy için Brice Hortefeux (bakan) ve Ziad Takieddine (iş adamı), Kaddafi için Moussa Imuhamad  Koussa (Libya Dış Güvenlik) tarafından imzalanan anlaşmanın belgesini büyük görmek için tıklayın:

 Sibel Öz

“Kıyıya Vuran Dalgalar”, alışılageldik öykü kitaplarından biraz farklı. Yazarlarının çoğul oluşu, ama bundan da önemlisi yazarlarının hapiste oluşu, kitabı daha farklı bir gözle okumamızı sağlıyor. Kitabı oluşturan öykülerin dokuz yazarından sadece biri dışarıda. O da daha önce, -diğerleri gibi- siyasi nedenlerle on yıl hapiste kalmış.

“İçeriden” hayata bakış, belki her zaman merak konusu. Ancak öyküler, hayatın kıyısından değil, tam içinden yazılmış. Yazarları ununu eleyip eleğini asmış olmadıklarından öyküler de hala hayatla hesaplaşmakta ve bu nedenle gerçek anlamda yaşayan figürlerle örülmüş.

Kitabın ilk öyküsü, Sami Özbil’in “Eksik Bir Şey” adlı öyküsü. “Eksik Bir Şey”, aslında siyasi tutsakların bu kitapta ve bu kitapla söylemek istediklerini de özetliyor. “Hayatta biz eksiğiz” diyor doksan kuşağı. Seksen sonrası baskı ortamında toplumun en ufak demokratik kıpırdanışına izin vermemek adına Read the rest

Konuşurken… cümlelerini bitirmeyen… nasıl anlatsam… hani var ya… bitmemiş cümleler… yarım kalmışlığın sayesinde… dinleyenlere daha fazla özgürlük… insanların hayal güçleriyle tamamlayabilecekleri boşluklar… soyut resim gibi her bakanın farklı bir şey gördüğü… her mânâya çekilebilecek… bir türlü bitmek bilmeyen… sonu gelmez… hayatın kendisi gibi… ucu açık… hani beyaz kâğıda damlamış bir kaç damla mürekkebin bıraktığı izler en mahrem kâbuslarımızın kapısını açar ya… işte öyle bir şey…

Jazz dinlerken içimi kaplayan özgürlük hissini başka müzik türlerinde bulamadım hiç bir zaman. Meselâ klasik müzikte bu özgürlüğü değil mükemmele bir yakınsama duyar kulaklarım. Bir senfoni nasıl daha mükemmel çalınabilir? Keman, flüt, obua… kaç defa prova etmişlerdir kim bilir. Matematiksel mükemmellik arayışı bazen rahatsız edicidir. Başlarındaki orkestra şefi biraz okul müdürü gibidir, biraz fabrikadaki ustabaşı, biraz askerleri yöneten generalleri anımsatır bana. Oda orkestralarında ise bu “endüstriyel hiyerarşi” görünmez. Müzisyenlerin damlayan terlerini, mimiklerini, göz göze konuşmalarını “işitebileceğim” küçük konser salonlarını bunun için seviyorum. (Bkz. Giuliano Carmignola ile ibadet ) Klasik müziğin büyüklüğü küçük orkestralarda daha iyi görünür gözüme (=aklıma).

Peki ya Jazz? Chet Baker dinliyorum şimdi, saat gecenin kaçı… hani var ya… parçanın adı “In a sentimental mood“… böyle bir parçaya isim verilmesi … nasıl desem… gerekli miydi?… … zaten doğaçlama … Chet Baker bu parçayı iki kez üst üste aynı biçimde  … sanki? Mümkün değil… o da biliyordu bunu, eminim…

Haydi, bu jazzy mood stili bırakıp sert bir kahve içelim. Ardından da düzgün cümle kurmaya çalışalım… Louis Armstrong’un bir sözü var: “Never play anything the same way twice”. Haksız mı adam? André Marfaing‘in resim yaptığı gibi müzik yapacaksın, bir de üşenmeden parçalarına isim vereceksin. Sanki iki melankolik gece, iki depresyon, Read the rest

… Unut-MA-mak için bir e-kitap…

Kendi ülkesini işgal eden ordu

Hiç bir yeri işgal edemeyen ordular kendi ülkelerini işgal ederler. Çünkü bir ordunun ayakta durması için insan emeği ve maddî destek gereklidir. Beceriksiz ordular disiplinsiz olduklarından YABANCI DÜŞMAN ile savaşamazlar. Kolayca yenebilecekleri İÇ DÜŞMANLAR uydururlar ve bu bahane ile kendi ülkelerini işgal ederler. Başbakan asarlar. Milletvekillerini hapse atarlar. Korumakla yükümlü oldukları halkı işkenceler altında inletirler.  İşgalciler kimseye hesap vermezler. Halkın isyan etmesine engel olmak için “etrafımız düşmanla çevrili” diyerek  KORKU PROPAGANDASI yaparlar. Eleştirilerden uzak kalmak için farklı inançlardan ve kültürlerden olan insanların birbirine düşman olması da bu eşkiyaların işine gelir. Bu sebeple terörü destekleyebilir hatta teröristlere silah ve para yardımında bulunabilirler. Okuyacağınız kitap kendi ülkesini işgal etmiş bir ordunun kısa tarihidir. Buradan indirebilirsiniz.

… ve eskimeyen bir konu…

Türk ordusu neden (artık) darbe yapamıyor?  / Darbe Tekniği – Curzio Malaparte

Hamdden âciz olduğumuz Mevlâ-yı müteâl kendi zâtını nasıl tesbih ediyor, takdis ediyor ve kendi zâtını nasıl ta’zîm ediyor ise biz kulların tahmid, tehlil, tekbir ve tesbihlerini öylece kabul buyursun. Cenâb-ı Hakk’ı hamdetmek ve tesbih etmek da’vâmızdan tenzih ederiz. Hamdden âciz olduğumuzu idrak ile Rabb’ül-âlemin’e hamd ü senâ ederiz. Kabul eyle yâ Rabbî.

 Allah teâlâ ve meleklerinin bizzat salât ü selâm eylediği o nebîyy-i zîşan’a salât ü selâm etmek da’vâsından hicab ederiz. İlâhî ya Rabbî, senin salât ü selâmını ve meleklerin ta’zümat ü tekrimatını lütfen ve keremen nam-ı hesabımıza yazıver bizleri böylece salât ü selâm etmiş kabul ediver. Günahkâr ümmetleri ve liyakatten uzak bendeleri olduğumuzu idrak ile Fahr-i âlem’e salât ü selâm ederiz. Âline, ezvacına, evlâdına ve ashabına hürmet ve ta’zimimizi bu salât ü selâmlar vesilesiyle tecdid ederiz. Bunları da kabul eyle ya Rabbî.

 Elhamdülillahi Rabbi’l âlemin vessalâtü veselâmun âlâ seyiddina Muhammedin ve âlâ âlihî ve ezvâcihî ve evlâdihî ve ashabihî ve etba’ihî ecmain âmin.(*)

 Özgürlük ve demokrasi iddiasındaki uygar(!) ülkelere bak! Uçaklarla çocukları bombaladığı, silah üretip satanların kendilerini “barışçı” ilân ettiği bir dünyada yaşıyorsun. Petrol çalmak için insan öldürenlerin Read the rest

“… Müslümanlar modern dünyaya eklemlenmesi gereken bir gariplik ya da politik bir problem değildir. Batı dünyasının ikinci dünya savaşı travması üzerine kendini merkeze alarak bina ettiği kavramlar, kendi tek tip kültürü dışında kalan toplumları , coğrafyaları açıklamaz tanımlamaz. müslümanlar, budistler ya da uzak doğulular en iyi ihtimalle “ötekidir” ve ötekiler bu entelektüel mücadelede kendi fikri zeminlerini bina etmek durumundadırlar. tıpkı yaşadığı coğrafyayı batıyı merkeze alıp “orta doğu” diye tanımlamak yerine, müslümanları merkeze alıp magrib diye tanımlamak gibi…” KAYNAK

… Ötekiler konusunda okumak için…

“Ötekilere” bakarken (Çeviriler)

“Ötekilerin” gözüyle dünyaya bakabilenler ilerliyor uygarlık yolunda. Geçmişte Bağdat’ı, Kurtuba’yı inşa eden, bugün ise Paris’i, New York’u, yaşatan “öteki” değil mi? Bugün içine kapanan ülkeler yine geriliyor. Dışa açılan, “ötekilerin” bilgisini, birikimini kendine katabilenler ilerliyor. Bu kitabın amacı da “ötekilere” küçük bir pencere açmak. “Almanlar, Amerikalılar, İranlılar, Filistinliler ve İsrailliler dünyada olup bitenlere nasıl bakıyor?” diye sormak. Çeviri metinlere adadığımız 125 sayfalık bu kitapta Ermenistan’dan tasavvufa, İran sinemasından Ateizme, Şeriat’tan Türkiye’deki Hristiyanlara uzanan çok değişik konularda çeviri metinler bulacaksınız.  Buradan indirin.

Amerika Tedavi Edilebilir mi?

 Amerikalılar neden bu kadar gaddar? Dünyanın geri kalan kısmında yaşayan insanlara karşı niçin bu denli acımasız?