Kurtlu hilal

By Mehmet Yılmaz on Ağu 21, 2007 in MHP, Milliyetçilik, Ulusalcılık, İslam

Hayatta bazen zor anlar vardır, seçenekler birbirlerini iptal ederler. Bir şıkkı seçen diğerini otomatik olarak reddetmiş olur: Doktor mu olsam yoksa mühendis mi? Tatilde Hawaii’ye mi gitsem yoksa Dubai’ye mi? Jandarma dipçiği mi yesem yoksa polis copu mu? Ezan sesi mi dinlesem yoksa kurt uluması mı?

MİLLİYETÇİ MÜSLÜMAN DENEN BİLMECE
Muhafazakâr yazarlarda ve düşünürlerde sezdiğimiz bir ayrıştırma çabası var : Milliyetçilik ve ulusalcılık. Milliyetçilik cici, ulusalcılık ise öcü. Bir de “Menfî milliyetçilik” gibi ifadeler kullananlar var. Zaman gazetesi veya AKP mensuplarını dinlerken de tanık olduğumuz bu hassasiyet şöyle özetlenebilir :

Ulusalcı: Şiddete yatkın, başka ulusları aşağı ve/veya tehlikeli kabul eden, tabancayla yemin eden, çeteci, bombacı, vs.

Milliyetçi : Milletini ve ülkesini seven, Türkiye’nin ileri gitmesini, tehlikelerden uzak kalmasını isteyen.

Dindar müslümanlar milliyetçi olmaktan pek rahatsız değiller gibi. Kendisini milliyetçi olarak tarif edenler de İslâm ile aralarına çok mesafe koymamaya gayret ediyorlar. Meselâ MHP, Erciyes Zafer kurultayını Miraç kandilinde başlatıyor. Bir başka örnek ise ülkü Ocakları’nın sitesindeki koskoca İslâm sayfası. Gene bu sitede Başbuğ Türkeş ve Bahçeli’nin dua ederken, namaz kılarken fotoğrafları var. Bu güzide sitenin marşlar bölümünde bulunan Malazgirt Marşı’nın sözleri ise şöyle :

“…
Türk, ulu Tanrı’nın soylu gözdesi
Malazgirt Bizans’ın Türk’ e secdesi
Bu ses insanlığa Hakk’ın müjdesi
Bu sesle birleşir bütün yürekler
Ya ALLAH Bismillah ALLAHU ekber

Yiğitler kan döker, Bayrak solmaya
Anadolum başlar vatan olmaya
Kızılelma ya hey! Kızılelma ya
En güzel marşını vurmada Mehter
Ya ALLAH Bismillah ALLAHU ekber
….”

Gayet İslâmî bir nakaratla bezenmiş bu güftede Türk milleti “Tanrı’nın gözdesi” yani seçilmiş bir millet/ırk olduğu gibi Bizanslıların (Hıristiyanların) ALLAH’a değil Türk’e secde etmesi söz konusu. Türk yiğitlerin Bizans kanı dökmesi aslında “Hakk’ın insanlığa müjdesi” olmuş.( Bilmiyoruz Bizanslı okuyucularımız da buna katılırlar mı? Dileyenler bir yorumla belirtebilirler.)

TÜRKLER VE MİLLİYETÇİ TÜRKLER

Muhafazakâr zihinlerde milliyetçi kendini, “bu milleti ve ülkeyi seven, ona sahip çıkan, geleceği için çalışan” diye tarif ediyor. Acaba bu milleti ve bu ülkeyi sevmek normal bir davranış değil mi? Bu ülke belki de o kadar da sevilecek bir ülke değil? Her şeye rağmen onu sevenler var ve bu özel insanlar kendilerini diğerlerinden ayrı tutmak, bu farkı dile getirmek istiyorlar. Haliyle bir gruplaşma, kendine bir isim verme söz konusu:

Milliyetçi Türkler ( =Türkiye’yi seven Türkler),
Feminist Türkler,
Komünist Türkler,
Konsomatris Türkler,
Binnaz Kahvesi’nde pişti oynayan Türkler,
Kelaynakların korunmasını isteyen Türkler,
Nükleer enerji karşıtı Türkler,
Kadın şoförlere kızan Türkler,
Çemişkezek Spor Kulübü taraftarı Türkler.

Milliyetçilik eğer millet sevgisiyse bu kelimeye yani milliyetçiliğe gerek yok. Zira kitap sevgisi, çocuk sevgisi, vatan sevgisi gibi millet sevgisi de pekâlâ kullanılabilir. Eğer milliyetçilik millet sevgisinin ötesinde bir şey ise bizzat milliyetçiler tarafından tarifi gerekir. Zira “kedi buysa et nerede? Et buysa kedi nerede?” diye sorarlar adama.

MİLLİYETÇİLİK BİRLEŞTİRİCİ Mİ YOKSA BÖLÜCÜ MÜ?

Bazı yazarlar milliyetçiliğin (aşırıya gidilmediğinde) insanları birleştiren bir çimento olduğunu söylüyorlar. Belki Cumhuriyet’in ilk yıllarında çağdaşlığın da bir çimento, bir ortak hedef olabileceği düşünülmüştü. Ama her –çilik kendi normlarıyla ortaya çıktığı ve her norm da nüfusu NORMal / aNORMal olarak ikiye ayırdığı için “muasır medeniyet seviyesi” söylemi de halkı ikiye böldü :

Bu seviyenin altında ve üstünde kalanlar,
Latin alfabesini öğrenenler ve eski yazı bildiği halde “cahil” sayılanlar,
Üniversiteye girenler ve başörtüsü yüzünden giremeyenler,
“Ne mutlu Türk’üm” diyenler ve diyemeyenler,
Laik olduğu için “adam olanlar” ve “adamdan sayılmayanlar”
Cumhuriyet mitinglerinde evine bayrak asanlar ve asmayanlar.

Her insanın kendi ülkesini ve milletini sevmesi normal bir şey iken dünya görüşü olarak “ben ülkemi/milletimi seviyorum” demenin anlamı nedir? Bazı Türkler diğer Türklerden daha iyi “Türk” olabilir mi ki biz “milliyetçiyiz” diyerek bunu belirtmek gerekiyor? Mesela annemizi, babamızı sevdiğimizi herkese ilân ediyor muyuz? Anneci/babacı veya aileci diye bir kavrama gerek var mı?

MİLLİYETÇİLİK BİR TUTKAL OLABİLİR Mİ?

Geçtiğimiz günlerde TESEV “Milletin Bölünmez Bütünlüğü” adlı bir rapor yayınladı. Hem uzmanların gözlemlerini hem de görüşme kayıtlarını içeren 316 sayfalık bu rapordan ilginç bir alıntı :

“Örneğin, biri Terekeme [Y.N. Karapapak türkleri, Karakalpak değil] , diğeri Azeri iki kişi, “birlikte nasıl da güzel güzel çalıştıklarını” anlatırken, seçim dönemlerinde devlet dairelerinde işe alım konusunda ortaya çıkan ayrımcılık söz konusu olduğunda, bir cemaat (Terekemeler ya da Azeriler) lehine olan bir ayrımcılığın diğer cemaat üyesi tarafından dile getirilmesiyle, lehinde ayrımcılık yapılan cemaat üyesinin yüz ifadesi değişiyor; açık bir biçimde memnuniyetsizliğini dile getiriyor. Onların bir aradalıklarını sağladığı varsayılan Türklük ya da ulus devreden çıkıyor; bir alt katmana –cemaate– iniliyor ve işin en önemli kısmı, onların gerçekten bir arada olmalarını, birbirlerini sevmelerini sağlayan, ulus altındaki kurgularını, Terekeme veya Azeri olduklarını unutturan gündelik hayatları, beraber iş yapma pratikleri, arkadaşlıkları devreye giremiyor.”

Bu örneğin akla getirdiği sorular şunlar:

1. Milliyetçilik, ulusalcılık, kavimcilik, ırkçılık gibi kavramların arasına kalın çizgiler çizmek sanıldığı kadar kolay olmayabilir mi? O çizgiler var mı? Nerdedir ve nasıldır? Bütün milliyetçilerin hemfikir olacağı tarifler var mıdır?
2. Aramızdaki ilişkileri kanunlara saygı, iyi niyet, güzel ahlak gibi prensipler üzerine oturtarak huzurlu bir ortam kurmak mümkün değil mi? İllâ ki bir tutkal/çimento mu gerekiyor?
3. Milliyetçilik tutkalı adil ve müreffeh bir düzene alternatif olabilir mi?
4. Adalet ve ihsanın hâkim olmadığı ortamlarda ortaya çıkan kaosun faturası dinî ve etnik aidiyetlere kesilmesine nasıl engel olunabilir?

MİLLİYETÇİLİK BİR TUTKALSA EĞER ÇOK İYİ YAPIŞMIYOR
Neden? Bu söylemi seçim kampanyalarının merkezine yerleştiren partiler Türkiye’nin genelinden oy alamıyorlar. Yani halk milliyetçi bir parti tarafından yönetilmek istemiyor.

Şeriattan korkarak CHP’ye toplanan seçmenler gibi PKK’ya kızarak MHP’ye toplananlar oluyor ama bunlar ne istemediğini ifade eden, tepkili ve öfkeli oylar. Çok partili hayata geçtiğimizden beri milliyetçi söylemin aldığı oyların sürekli düşük kalması da bu tutkalın gücü konusunda düşündürmeli insanları.

22 Temmuzdan önce yayınlanan “Türk Milliyetçiliğinin intiharı” adlı yazımızda dediğimiz gibi :

“Türk Milliyetçiliği diğer milliyetçilikler gibi yok olmaya mahkûm bir söylem. Çünkü var olmak için “ötekine” ihtiyacı var. Ötekileştireceği bir grup bulamazsa kendi içinden “zayıf” bir zümreyi günah keçisi olarak seçiyor. Hıristiyanlar, Eşcinseller, komünistler…”

BİYOLOJİK TÜRKLÜK
Ülkü ocakları sitesi gayet faydalı bir site. Meselâ uluyan kurt posterlerini indirip ekranlarınızı süsleyebilirsiniz. Çeşitli galaksilerin fotoğraflarına montaj yapılmış adeta “ilâhi” bir hava verilmiş Başbuğ Türkeş fotoğrafları da var. Ama bu sitede bulunabilecek en ilginç şeylerden biri Türk’ün biyolojik tarifi:

“Dört beyaz ırk grubunda, Europa adı verilen gurubun Turania tipindendir. Brakisefal kafa yapısına sahip bir ırktır. Aynı yerleşim bölgesini paylaşmış oldukları, dolikosefal kafa yapısına sahip, mongoloir grubundan olan Moğol’larla uzaktan yalandan bir alakası yoktur. Moğol ve Türk ırkı arasındaki fark ilmi olarak da ispat edildiği gibi çok büyüktür. Kültürel değerlerimiz ve anatomik yapılanmamız ayrıdır. TÜRKLER ANDRANOVO insanı diye adlandırılan bir tipin temsilcisidirler. Andronovo insanı Rus bilginleri tarafından incelenmiştir. Bu ırk dört bin yıl kadar önce Orta Asya’da yaşamakta idi. İşte Türkler’in menşei bu insanlardır.”

Safkan Türk tarifiyle dikkatimizi çeken Ülkü Ocakları’na alternatif bir tez ise AMERICAN JOURNAL OF PHYSICAL ANTHROPOLOGY’den geliyor . 2001 yılında dergide yayınlanan bir etüde göre Anadolu’da yaşayan insanların genlerinin sadece %30’u Orta Asya kökenli. İtalyanların yanı sıra ODTÜ’den iki Türk bilim adamının da katıldığı çalışmada Anadolu halkının genleri Orta Asyalılar ve Doğu Akdenizlilerle karşılaştırılıyor. Araştırmacıları bir ölçüde “şaşırtan” şey ise şu: Kürtçe, Ermenice ve Rumcanın da dahil olduğu Hint-Avrupa dil ailesiyle Türkçenin dahil olduğu Altay ailesi arasındaki önemli farkların (ve yansıttığı kültürel ayrılıkların) DNA ve mitokondri farklılıklarına yansımamış olması.

Aslında Türkler hakkında bilinmesi gereken ama etüdde değinilmeyen bir başka gerçek var : Orta Asya Türkleri exojen bir topluluk. Yani Türk olmayanlarla evlenmeyi tercih eden. Bunun sebebi de çok eski bir geleneğe dayanıyor. Aynı klana ait kızlar ve oğlanlar birbirleriyle kardeş sayılıyor ve iki genç evlenmek istediği zaman yaşlılar 7 kuşak hatta bazen 9 kuşak geri giderek akrabalık arıyorlar. Bunun için Türk gençlerinin en kolay evlenecekleri kişiler Türk olmayan komşuları : Çerkes, Kürt, Arap oluyor. Ünlü Türkolog Jean Paul Roux’nun Türklerin Tarihi adlı yapıtında detaylı biçimde açıkladığı bu olgu haliyle Kuvvacıların “Türk anadan, Türk babadan, soyunda dönme olmayan…” diye başlayan yeminini de çok dar bir topluluğa sınırlıyor. Bu türlü ölçütlerin varlığı ise bir kez daha milliyetçiliğin birleştirici değil bölücü olduğunu gösteriyor belki de…

ALPERENLER VE “ÜLKÜ ŞEHİDİ” KAVRAMI

Alperenler şehid kavramına yepyeni bir boyut getirmişler: ülkü şehidi. 1970’lerde Sağmalcılar Cezaevi’ndeki bir isyanı anlatan şu satırlara bırakılan yorumlar daha da ilginç. Bir tanesini aktarıyoruz ama diğerlerini de buradan okuyabilirsiniz:

“TNT patlayıcıları hazırladık. Bizi de muhtemelen öldürecek, daha doğrusu hapishanede canlı koymayacak güçte bir malzemeydi. Son çaremiz hapishaneyi havaya uçurmaktı. Açık havada bile yakın mesafede canlı koymayacak güçte olan bu patlayıcı, dar hapishane ortamında meseleyi kökten halledecekti şüphesiz. …

Ertesi günü geniş çaplı bir arama yapıldı. Bizim koğuşta bir tabanca ve TNT kalıplarını buldular. Bütün gazeteler birinci sayfalarında bizim patlayıcılardan söz ediyor, şok haber diye kamuoyuna sunuyorlardı. Kirli ruhlara korku salmıştık. Hapishane artık bizimdi.” (“ülkü şehidi” Mehmet Aluş’un anılarından)

Yorumlar

Mustafa K.KALE ALPEREN - 07.08.2007. 09:15

“Bune acıdır,bu ne büyük çiledir,görmemek mümkünmü.
Amma bu ne büyük bir gururdur,şandır,sevinçdir,dava ugruna ölmektir.
MEVLADAN dilememek ne mümkün.RABBim bizlerede yolda yürürken
yaşarken,uyurken,çalışırken,dava ugrunda eylemeyi nasip etsin.ALLAH CC tüm aziz şehitlerimize rahmet eylesin.Tüm ALPEREN lere nasip etsin iyiki vardınız AGABEYLERİM.”

Alperen Ocakları’nın sitesinde görülmeye değer sayfalardan biri de “Turan Sevdalısı Enver Paşa” http://www.alperenocaklari.net/guncel-haberler/kahraman-enver-paa/ adlı bölüm. Alperenler şu mesajları bırakmışlar :
:

zeybek - 08.08.2007. 13:15
tarihimizde böyle başarılı insanların bulunmasından onurluyum
. içinde bulunduğumuz şu dönemde böyle değerli ve idealis insanlara çok ihtiyacımız var. mekanın cennet olsun paşam

Bozkurt - 07.08.2007. 20:02
Paşam senin gibi idealist paşalar olsun bu millet 90.000 değil 900.000 şehit vermeye hazır. Mekanın cennet, ruhun şad olsun paşam

mustafa taştı - 05.08.2007. 21:17
turan soylu,büyük alperen, yiğit savaşçı seni unutmadık yerin büyük

Sarıkamış gazvesine katılıp Enver Paşa’yı yakından tanıma imkânı bulan 90 bin askerden henüz yorum bırakan olmamış her nedense?

DÜŞMAN MİLLETLER

Milliyetçilik dünyaya aidiyet gözlüğü ile baktığı için dost-düşman ayırmak zorunda.
Meselâ Ülkü Ocakları sitesinde tavsiye edilen yazarlardan Nihal Atsız’ın sahip olduğu dünya görüşünü vasiyetinden okuyabiliriz : (Nihal Atsız’a adanmış çok şirin bir site var, girer girmez bir kurt uluması duyuluyor : http://www.nihalatsiz.org )

“Yağmur Oğlum!
Bugün tam bir buçuk yaşındasın. Vasiyetnameyi bitirdim, kapatıyorum. Sana bir resmimi yadigar olarak bırakıyorum. Öğütlerimi tut, iyi bir Türk ol.
Komünizm bize düşman bir meslektir. Bunu iyi belle. Yahudiler bütün milletlerin gizli düşmanıdır. Ruslar, Çinliler, Acemler, Yunanlılar tarihi düşmanlarımızdır. Bulgarlar, Almanlar, İtalyanlar, İngilizler, Fransızlar, Araplar, Sırplar, Hırvatlar, İspanyollar, Portekizliler, Romenler yeni düşmanlarımızdır. Japonlar, Afganlılar ve Amerikalılar yarın ki düşmanlarımızdır. Ermeniler, Kürtler, Çerkezler, Abazalar, Boşnaklar, Arnavutlar, Pomaklar, Lazlar, Lezgiler, Gürcüler, Çeçenler içer(de)ki düşmanlarımızdır.
Bu kadar çok düşmanla çarpışmak için iyi hazırlanmalı.
Tanrı yardımcın olsun!”

11’i Müslüman olmak üzere 28 halk düşman olarak belirlenmiş. Dünya’da 150 civarında ülke olduğunu hesaba katacak olursak ülkücülerin işi gerçekten zor.

Nihal Atsız’ın vasiyetine değilse bile ona saygı duyan insanlara elbette belli bir ölçüde saygı duyuyoruz. Ancak bir Müslüman olarak bizim için bütün vasiyetlerin üzerinde olan bir vasiyet var ki o da Hz Muhammed’in Veda Hutbesi’dir:

”Ey insanlar! Biliniz ki, RABB’iniz birdir; biliniz ki, babanız da birdir. Biliniz ki, hiç bir Arabın Arap olmayana, hiçbir Arap olmayanın da Arap üzerine; aynı şekilde hiçbir siyahînin siyah olmayan, hiç bir siyah olmayanın da siyah olan üzerine üstünlüğü yoktur. Takva ile olan üstünlük müstesna, “

MİLLİYETÇİ İSLÂM’IN AÇMAZI
Yazının başından beri çeşitli İslâmî hassasiyeti olan örgüt ve partilerin milliyetçiliklerini irdeledik. Dikkat çeken noktalar:

Biyolojik / Irksal Türk tarifleri,
Kan bağının önemi,
Düşman milletler,
Aidiyet için savaşma,
Başka milletlerin Türk milletine secde etmesi,
Türklerin seçilmiş bir millet oluşu,
Genel olarak silah ve bomba sevgisi.

şimdi Kur’an’ın bu kan bağı ve etnik aidiyet konusuna bakışına yönelelim. Birinci olarak Kur’an akrabalık ilişkilerinin dahi takvanın önüne geçemeyeceğini söylüyor :

“Nuh seslendi; RABB’im! dedi; oğlum benim ailemdendir, senin sözün elbette haktır ve sen hakimlerin hakimisin! (RABB’i), ‘Ey Nuh’ dedi, o senin ailenden değildir. O(nun yaptığı) yaramaz iştir. Bilemediğin şeyi benden isteme. Sana cahillerden olmamanı öğütlerim” (Hud,11/45-46).
“ALLAH’a ve ahiret gününe inanan bir toplumun babaları, oğulları, kardeşleri ya da akrabaları da olsa, ALLAH’a ve Resulüne düşman olanlarla dostluk ettiğini görmezsin” (Mücadele, 58/22).
“Ey insanlar, eğer imana karşı küfrü seviyorlarsa, babalarınızı ve kardeşlerinizi veliler edinmeyin. Sizden kim onları veli edinirse, işte zalimler onlardır” (Tevbe, 9/23).

Hal böyle iken Orta Asya’ya uzanan bir kan bağını bahane ederek, kul hakkı yiyen bir Türk’ü meselâ dürüst bir Çerkes’ten üstün tutmak mümkün olabilir mi? Kur’an cevap veriyor :

Muhakkak mü’minler kardeştirler” (el-Hucurât, 49/10).
ALLAH yanında en üstün olanınız en muttaki olanınızdır” (el-Hucurât, 49/13).

KUTSAL SOY VE BOZKURT FETİŞİZMİ
Ülkücüler soy için savaşmaktan daha da ileri giderek bir soy kutsallığı ve bozkurt fetişizmi de öne sürüyorlar. Nihal Atsız’dan dinleyelim :

“Bozkurt’tan türemiş olmak inancı Türklere uzun zaman boyunca büyük bir gurur, emniyet ve geleceğe güvenle bakma duygusu vermiştir. Bazı Türk destanlarında ana, bazı Türk destanlarında baba olarak görülen Bozkurt çok defa Türk neslinin yok olacağı zaman ortaya çıkmakta ve Türklerin neslinin devam etmesini sağlamaktadır. Böylece Türklerin soyunu kutsallaştırmaktadır. Türklerin millet hayatında büyük tesiri olacak hareketlere girişecekleri zamanlarda Bozkurt onlara yol göstermekte, rehberlik yapmaktadır. Ergenekon Destanı’nda ve Kut Dağı efsanesinde Bozkurt milli bir kılavuz rolünü oynamaktadır. Türk’ün zor duruma düştüğü zaman Bozkurt’un ortaya çıkarak onu kurtarması, evladı üzerine eğilen bir ananın veya babanın şefkat duygusunu hatırlatacak derecede derin bir mana da taşımaktadır.”

Tabi Şamanist bir topluluğun kutsallarının İslâmî kurallarla çatışması normal. Yukarıdaki metinden de anlıyoruz ki eski Türkler bozkurdu :

- Koruyan esirgeyen,
- Yol gösterici, rehber,
- Şefkat verici

Olarak düşünmüşler, inanmışlar. Ancak bugün posterlerde, yüzük ve kolyelerde, siyasi parti ve dernek amblemlerinde boy gösteren kurtlar nasıl açıklanabilir? İnsanların parmaklarını kıvırarak ellerini kurt şekline sokmaları ve bu şekilde sallamaları neye işarettir?

RAHMAN, RAHIM ve REZZAK onlara yetmiyor da yeni şefaatçiler, yol göstericiler, koruyucu, esirgeyici, bağışlayıcı, rızık verici bozkurtlar mı arıyorlar?

EZAN SESİ Mİ ? KURT ULUMASI MI ?

Ülkücülere göre milliyetçiliğin tarifi de yazının başında değindiğimiz ulusalcılık/milliyetçilik polemiğine son veriyor. Zira milliyetçilik konusunda elbette ki en yetkili ağızlardan biri Ülkü Ocakları.

“Milliyetçilik, esası milli ananeye, geleneğe, örfe ve adetlere uygun olmayan bütün hareketleri kurum ve kuruluşları reddederek her şeyi milli örfe uygun şekilde düzenlemeyi amaç edinmenin oluşturduğu siyasi ‘ya da toplumsal düşünce sistemidir.
…
Kitlelerin millet olma mücadelesinde ve milletleşme mücadelelerini tamamlamalarından sonraki evrede diğer milletlere üstünlük kurma savaşında ilke edindikleri prensipleri bayraklaştırma azmindedir.”

Görülüyor ki :
Öncelikli referans Islâmî değil millî olmak. Yani Islâm’da millî olmayan bir şey bulunursa bu “kurum” reddedilmeli veya millileştirilmeli, ülkücülere göre milliyetçilik Türk olanla olmayan arasında bir üstünlük kurma mücadelesi.

İslâm’ın duruşu ise Hz. Muhammed’in sözlerinde açıklık buluyor :

”İnsanları bir asabiyet için toplanmaya çağıran, bir asabiyet için savaşan ve asabiyet uğrunda ölen bizden değildir. Bu ölüm cahiliye ölümüdür” (Müslim, İmare, 57; Nesaî, Tahrinı, 28; İbn Mace, Filen, 7).

“Ümmetimin helâk olması üç şeyden ileri gelecektir:
“Kaderiye (kaderi inkâr etmek),
Unsuruyet dâvâsı,
Dinî meselelerde gevşeklik etmek.” (Taberanî, Mu’cemüs Sağir, 158)

“Asabiyet dâvâsına kalkışan, onu yaymaya çalışan, bu dâvâ uğrunda mücadele eden kimse bizden değildir” (Ebu Davut, Edeb, 121)

“Kim hevasına uyarak bâtıl yolda cenk eder, kavmiyetçiliğe çağrıda bulunur veya kavmiyetçiliğin sevkiyle öfke ve tehevvüre kapılırsa cahiliye ölümü üzere ölür.” (İbni Mace, Fiten, 7)

ASABİYYET-İ CAHİLİYYE
Türklükle gurur duymak mümkün mü? Caiz mi? Bir etnik topluluğa ait olma duygusuyla göğsümüzün kabarmasına İslâm nasıl bakar? Zafer Dergisi yazarlarından Prof. Dr. Alaaddin Başar’ın yanıtı ilginç :

“İslâm’ın yasakladığı kötü huylardan bir huy var: Ucb, yâni, amele güvenme. İşlediği iyiliklerle, yaptığı güzel amellerle iftihar etme ve kendini Cehennemden uzak zannetme…
ALLAH korkusuna perde olduğu için bu huy kötü addedilmiş.
Şimdi insafla düşünelim: Kendi irademizle ve ALLAH’ın emrine uyarak işlediğimiz güzel bir amelle övünmek bizi günaha sokarsa, tamamen irademiz dışında vuku bulan, hiçbir tercih hakkımızın bahis konusu olmadığı ırk mevzuunda, nasıl kendimizi övebilir, kavmiyet ile övünebilir ve yine tamamen kendi iradesi dışında başka bir ırka mensup olmuş kişiyi nasıl aşağılayabiliriz? Onu nasıl kınayabilir ve en kötüsü ona nasıl düşman olabiliriz?..

Bunun akılla, ilimle, insafla hiçbir alâkası olmadığını Resulûllah Efendimizin (a.s.m.) ırkçılık hakkındaki şu kelâmı güzelce ortaya koyar: ‘Asabiyyet-i cahiliyye…’ ”

SONUÇ

Türkiye’yi ve insanlarını sevmek için herhangi bir –izm veya –çilik’e ihtiyacımız yok. Hepimiz bu ülkeyi ve insanlarını zaten, NORMAL olarak, DOĞAL olarak seviyoruz. Geçmişimiz burada, geleceğimiz de.

Yazının başında önerdiğimiz gibi hayatta bazı seçenekler vardır diğerlerini imkânsız kılar. Bazı âlimler vardır, sözleriyle bu seçenekleri önünüze koyar, başınızı sağa sola çevirip bir joker arayamazsınız, çünkü yoktur : ‘Bir salih Kürt’ü binler fasık Türk’e, bir salih Türk’ü binler fasık Kürt’e tercih ederim’ (Bediüzzaman)

Yolunu kaybetmiş, küskün, öfkeli kalabalıkların Müslüman olsalar bile kavmiyet peşinde koşmalarının sosyolojik olarak açıklayabiliriz. Ama gerçekte Müslümanlığın kan, soy, ırk, millet ile hiç bir ilişkisi olmadığı da aşikâr.

Milliyetçiliği dışlamanın yanlış olacağını düşünen Müslümanların önünde iki seçenek kalıyor :

1) Kur’an’ı ve hadisleri daha “millî” bir şekilde yeniden yazmak ve Türk olmayanları dışlayacak veya en azından aşağılayacak yeni bir din üretilmek.
2) Ezan sesi ile kurt uluması arasında bir seçim yapmak.

ÖNEMLİ NOT: Bu yazı daha önce kaleme aldığımız “Müslümanların iç hastalıkları ve Neo-Cahiliyye devrinin sonu” http://www.derindusunce.org/2007/05/19/muslumanlarin-ic-hastaliklari-ve-neo-cahiliyye-devrinin-sonu/ adlı makalenin bir devamıdır. Söz konusu makalenin NEO-CAHİLİYYE’NİN TARİFİ adlı paragrafında İslâm’ın iç hastalıklarını şöyle sıralamıştık :

1) Özeleştiriden kaçış,
2) Bilime, teknolojiye ve eğitime sırt çevirme,
3) Cihad kavramının içinin boşaltılması,
4) Kavim düşmanlığı,
5) Ebedî mazlum kimliği ve kadercilik.

İste bu makale dördüncü hastalığın Türkiye ve Türkler açısından ele alınmasından ibarettir.

Destekleyici videolar

Kuzey Irak’a girmek için en iyi 10 sebep http://youtube.com/watch?v=m-CBoarpuEw

kurtler de bizim soydasimiz http://youtube.com/watch?v=8iu3O-CTyHs

32 [?]

Kurtlu hilal

103 Yorum