Ata’mın hapishaneleri

By Mehmet Yılmaz on Kas 10, 2007 in Kategorilenmemiş

2003 yılının 10 Kasımı sıradan bir 10 Kasım değildi. Gerçi adet üzere Atatürk yeni ölmüş gibi yaptık, saat 9’u beş geçe arabalar kornalarına bastılar ve yollarda herkes saygı duruşuna geçti.

Evet çocuklar okullarının bahçelerinde haykırdılar yine :
“Saat 9’u beş geçe,
Atam Dolmabahçe’de,
Gözlerini kapadı,
Bütün dünya ağladı!”

Ama Türkiye o gün ilginç bir şey okudu… Radikal gazetesindeki Ertuğrul Mavioğlu’nun haberinden : Yüreği Atatürk sevgisiyle dolup taşmayan nadir vatandaşlarımız 1981-1984 yılları arasında bir eğitimden geçirilmişlerdi. Atatürk’ün gençliğe hitabesini ve çok sayıda marşı ezberlemeleri için ilginç yöntemler kullanılmıştı:

“….’Atatürk’ün gençliğe hitabesini ve andımızı da mı ezberleyemedin?’ ‘Hayır, okumam-yazmam yok komutanım’ dedim. Haydarla bayıltıncaya kadar dövdü. 53 tane marş ezberledim.
….
Kapı açılıp karavanayı içeriye getirmeden önce gardiyan bizi çok döverdi. “Verdiğim yemeğin hakkını istiyorum” derdi, ta ki bir tarafımızdan karavanaya kan akana dek döverdi. O işkence döneminde günde üç öğün, kanlı karavana yerdik. Diş macunu, deterjan, çöp gibi şeyleri yediriyorlardı. Cezaevine Türkçe bilmeyen ziyaretçi alınmazdı.
Türkçe bilmeyen nenem, dilsiz taklidiyle görüşe girdi. Ağzından bir kelime çıkmadı. Sadece hıçkırıyor, yaşlı gözlerle bana bakıyordu. Ben çıkmadan da öldü….”

Atatürk ölmedi
Bu satırları okurken insanın gözünün önünde canlanıyor: En güvenilir kurumlarımızdan biri raydan çıkmış olan ülkenin yönetimine el koymuş. Atatürk ilkelerinin yılmaz bekçileri olan mensupları Türkçe bilmeyen vatandaşlarımıza “eğitim” veriyor. Onlar da Güneydoğululara has o şiveleri ile haykırıyorlar:

“Atatürk ölmedi
Yüreğimde yaşıyor
Uygarlık savaşında
Bayrağı o taşıyor
Her gücü o aşıyor

Türklüğe güç veren devrimler senin
Yurduma çizdiğin aydın yol senin
Gençlik senin, sen gençliğinsin
Ölmedin ölemezsin”

Atatürk’ün “yurduma çizdiği aydın yolda” uygun adım rap rap ilerleyen Diyarbakır 5 nolu Askeri Cezaevi sakinleri Atatürk’ün ölümü konusunda ne düşünüyorlardı acaba 10 kasımlarda?

Radikal’in bu sayısını kaçıranlar için bir kaç ay sonra 23 Haziran’da Neşe Düzel de bu “eğitim” ile ilgili bir röportaj yaptı:

“…Biz sorgularda günlerce hiç kıpırdamadan tabutların içinde gözlerimiz bağlı dikine tutulduk. Falaka, elektrik verme, soğuk duş hepsini yaşadık. Sabahtan akşama işkence gördük, geceleri bir battaniye içinde koğuşun önüne bırakıldık. Meğer bunlar ne kadar demodeymiş. Biz esas vahşeti Diyarbakır Cezaevi’nde yaşadık. Halbuki yakalanmadan önce, işkencenin sorguda yapıldığını, cezaevine konulduktan sonra koğuşların rahat olduğunu sanıyorduk. Diyarbakır Cezaevi’nde ise sorgu işkencehanelerini özledik.
….
Esas duruşta askeri marşlar söylüyorduk. 60′tan fazla marş ezberlemiştik. Eksik ya da yanlış söyledin diye, bu marş söylemeler dayaksız geçmiyordu. Her koğuşta mutlaka muhbirler ve gözetleme delikleri vardı. Birbirimizle konuşamıyorduk, oturamıyorduk. Hep ayaktaydık. 24 saat dayak vardı. Her an, gecenin 12’si, sabahın üçü, dördü, koğuşa bir bölük asker baskın yapabiliyordu. “Haydar” denilen kalaslarla, coplarla, su borularıyla dövülüyorduk. Öğleden sonraları, gardiyan bize ‘Eğitime hazırlanın’ komutu veriyordu. İşte o zaman herkeste korkudan tuvalete gitme ihtiyacı doğuyordu.
…”

Ordum neylerse güzel eyler
1981’den beri 26 Ramazan geçti. Biz Müslümanlar 26 kez oruç tuttuk, iftar ettik. Bayramlaştık 52 kez. 1352 Cuma namazı kıldık. Başörtüsüne getirilen yasağa “Başörtüsü zulmü” dedik. Zulüm hafife alınacak bir kelime değil zira Cihad retoriğinin bir parçası. Başka ülkelerde zulüm gören din kardeşlerimizi de unutmadık: Çeçenleri, Boşnakları, Filistinlileri… Kim bilir ne kadar göz yaşı döktük, geceler düzenledik, aramızda para toplayıp gönderdik.

Diyarbakır 5 nolu Askeri Cezaevi’nde olanlar en azından 2003’ten beri “resmen” biliniyor. Sormamak elde değil : %99’u Müslüman olan ülke bu mu? İmanı gereği zulme karşı durması gereken insanlar nasıl uyutuldular?

Derin Sular’dan dinleyelim:

“Hiçbir otorite, kullandığı insanların davranışlarını bir anda tesir altına alamaz. Böyle bir kontrolün gerçekleşebilmesi için, bireylere belli kollektivist değer yargılarının aşılanmış olması gerekir. Devletin, kendisinin, temsil ettiği değer ve sembollerin ya da devleti temsil eden şahısların yüceltilmesi ile oluşturan bir kült, hayatın her alanına yansıyan belli önkabul ve normlarıyla yaygın bir töre oluşturur. Gerçekte varolmayıp insanlar tarafından ortaya çıkarılmış olan ve sadece genel kabule dayanıyor olması nedeniyle de objektif değil, fiktif bir değere sahip olan bu konsept karşısında vatandaşlara boyun eğdirilmesi, sonraki yıllarda gelecek olan ‘fedakarlık talebi’ için zemin hazırlar. Bu felsefe doğrultusunda üretilen bir insanın, belli konularda özgür düşünebilmesi, kendi kendine ya da kendisi adına karar alıp uygulayabilmesi mümkün değildir. Daha da kötüsü, bu gerçeği zaman zaman kendi ağzıyla dile getirse dahi, nasıl bir itirafta bulunduğunun bile farkına varamaz.”

Yazardan bağımsız olarak koyu harflerle yazdığımız ‘fedakârlık talebi’ neyi kapsıyor? 80 yıldır bir türlü bitmek bilmeyen “birlik ve beraberliğe en çok ihtiyaç duyduğumuz şu günlerde” neyi feda etmemiz isteniyor bizden?

Müslüman değilmiş gibi yaşamanın, evlatlarımızı da milliyetçi ve militarist olarak yetiştirmenin sonu nereye varabilir?

İnandığımız gibi yaşaMAmanın bedeli yaşadığımız gibi inanmaya başlamak olmasın sakın?

7 [?]

Ata’mın hapishaneleri

116 Yorum