Baba ve dağlar
By Mehmet Yılmaz on Eyl 4, 2009 in Ölüm, İnsan
Babam çok hasta.
Geçen perşembe 4 günlüğüne ailemi görmek için Türkiye’ye gittim. Yılmaz ailesinde yürekler dağlanıyor bir zamandır. Ama aile bu imtihandan güçlenerek çıkıyor. Maddî ve gayrı maddî imkânlar seferber. Fertler kenetlenmiş. Dirayetle hayatı muhafaza etmek için çabalayan ablam, annem ve dayım 24 saat uyumadan yemeyen hastaya yediriyor, içmeyen hastaya içiriyor.
”Şaşırtıcı” olan şu ki aynı aile fertleri tevekkül ile ölümü de misafir etmişler kalplerinde. Yüzlerde bir Nûr. İstanbul’da ziyaret ettiğim dergâhlardaki dervişlerin yüzünde vardı bu Işık. Yanında Güneş ışığının bile pili bitmiş bir el feneri gibi sönükdurduğu o Işık’tan bahsediyorum.
Perşembe gece yarısı varıyorum eve. Kapıdan girer girmez “Bir aile bu kadar güzel olabilir” diyorum. Bir bilgenin, bilgeliğin eli değmiş bu eve.
Her biri 20 kg olan iki su bidonunu bir nefeste 3cü kata çıkartabilen, Erciyes dağı gibi babam hasta yatağında bir deri, bir kemik.
Babam rahat uyuyamıyor perşembe ve cuma gecesi. Birşeyler anlatmak istiyor, kalkmak istiyor. Kısa süreli hafızasını yok eden hastalık “gerçek” hayat ile babamın arasına camdan bir duvar örmüş. 5 dakika önce sorduğu sorulara verilen cevapları hatırlamıyor. Tekrar soruyor. Zaman dilimlenmiş, film karelerine bölünmüş, süre ve anlam oluşamıyor zihninde.
Cumartesi günü, uyku saatine yakın içimden geliyor, kulağına eğiliyorum, en sevdiğimiz şarkılardan birini söylüyorum:
“Aheste çek kürekleri, mehtab uyanmasın,
Bir alem-i hayale dalan ab uyanmasın”
Şarkı bitince babam “Bravo! Güzel ses” diyor bir hakem ya da öğretmen edasıyla. Ne oldu? 2 dakikayı birleştirebildi mi zihninde? Şarkıyı duyabildi mi tek tek notaların yerine? “Güzel ses! Tekrar söyle!” diye emrediyor. İkinci bir kez söylüyorum.
“Aheste çek kürekleri, mehtab uyanmasın,
Bir alem-i hayale dalan ab uyanmasın”
Eskiden güzel bir müzik dinlerken yaptığı gibi “keyifçi” bir ifade alıyor yüzü. Üçüncü seferi babamla beraber söylüyoruz. Sözler, makam… Herşey yerli yerinde. Birlikte şarkı söylediğimizi duyan annem ve ablam mutfaktan geliyorlar, gözleri yaşlı. Ben duruyorum. Babam durmaksızın kantolar ve eski şarkılarla devam ediyor:
“Bir bakış baktın, kalbimi yaktın,
Aşkın kemendini boynuma attın,
…
Canım fedadır senin yoluna,
Günahlarınsa benim boynuma,
…
Sen bir şahinsin, ben garip serçe,
Attın boynuma demir pençe”
Bir kaç şarkının ardından Fuzulî’den beyitler okuyor, eksiksiz, hatasız:
“Beni candan usandırdı cefâdan yâr usanmaz mı
Felekler yandı âhımdan murâdım şem’i yanmaz mı
Kamu bîmârına cânân deva-yı derd eder ihsan
Niçün kılmaz bana derman beni bîmar sanmaz mı
Şeb-i hicran yanar cânım döker kan çeşm-i giryânım
Uyarır halkı efgânım kara bahtım uyanmaz mı
Gûl-i ruhsârına karşu gözümden kanlu akar su
Habîbim fasl-ı güldür bu akar sular bulanmaz mı
Gâmım pinhan tutardım ben dedîler yâre kıl rûşen
Desem ol bî-vefâ bilmem inanır mı inanmaz mı
Değildim ben sana mâil sen ettin aklımı zâil
Beni tan eyleyen gafîl seni görgeç utanmaz mı
Fuzûlî rind-i şeydâdır hemîşe halka rüsvâdır
Sorun kim bu ne sevdâdır bu sevdâdan usanmaz mı”
Ben onu teselli etmeye, moral vermeye gelmişken o beni teselli ediyor. Rahmetli dedemle şarkı söylediklerinde de çokmutlu olurdum. Bandırma’da balık tutup sattığımız yazlar geliyor aklıma. Hayatımın en güzel günlerinden biri bu gece. Babam hasta yatağında. 24 saatten az kalmış uçağımın kalkmasına. Dolu dolu geçen bir saat bir ömre bedelmiş. Hayat hem çok kısa hem de sonsuz uzunluktaymış. Şairler doğru söylermiş meğer, zamanın esnekliği sanat değil gerçeğin en çıplak haliymiş.
Dönüş yolum Alplerin üzerinden geçiyor. Uçağın penceresinden dağları seyrediyorum. Babam gibi dağları. Hiç yıkılmayacakmış gibi duran, dorukları dumanlı, karlı İsviçre Alpleri… “Yüce” dağlar… Amerikalı zenginler arasında moda olmuş, ölülerini yakıp İsviçre Alpleri üzerine uçaktan savuruyorlarmış. Dağlar bunun farkında mı? Dağlar kendilerini “yüce” bulurlar mı? Yoksa bu yücelik zahirî mi? Benim içimdeki bir şeyin yansıması mı?
Aşık Veysel olsaydı İsviçre Alpleri’ne nasıl seslenirdi? “Yüceliğiniz on para etmez, bu bendeki SONSUZ HAYAT olmasa!”
Hayata dair şeyler içinde kesinliği tartışılmaz olan tek şey belki de ölüm? Yaşadığımızdan şüphe edilebilir belki, bir düş, bir illüzyon olduğu iddia edilebilir. Ama ölüm öyle gerçek, öyle mutlak ki.
Çengelköy’de tanıdığım bir zât evlâdının ölümünden bahsetmişti bana. “ALLAH verdi, ALLAH aldı” demişti. O mertebede bir insanın bile gözlerinde yaş vardı ölen evlâdından bahsederken. Izdırapların yüreğimizi dağlaması bir benzetme değil. Uçağın penceresinden dağları ve babamı seyrederken kalbimde çok yakıcı bir sıcaklık hissettim. Eğer o anda beynimin “fotoğrafı” çekilebilseydi sol göğsüme kızgın bir ütü bastırıldığını, etimin gerçekten yandığını söyleyebilirdi doktorlar.
Izdıraplar belli bir noktadan sonra insanı ALLAH’a yaklaştırıyor. Belki ışığa yaklaştıkça yanan, kül olan pervaneler de bu yaklaşmanın rumuzudur? Yardım dileyecek kimseniz kalmadığında öyle bir kül oluyorsunuz ki, öyle samimi, öyle safça, öyle çocukça dua ediyorsunuz ki bir kaç dakikalığına olsa bile çocukken kaybettiğiniz masumiyeti yakalıyorsunuz. Yanıp kül olan kalpten geriye kalan “ben” bu dünyanın ızdırapları için O’na hamd edecek noktaya geliyor.
Gerçekten şifa verecek, hayat verecek, ölüm verecek kim? Mutlak merhamet sahibi kim? O’na dönüyorsunuz yüzünüzü.
Bütün su damlaları bir gün Okyanus’a döner. Izdıraplı günler Okyanus kıyılarına yaklaştığımız, yosun kokusunu, martı sesini duyduğumuz günlerdir…
Hamdolsun, hamdolsun, bin kere hamdolsun.
Bu mübarek günlerde babam için, benim için, ailem için, bu yazıyı okuyan gözlerin sahipleri için, İslâm alemi için ve bütün İnsan’lık için dua edin.
“Mehmet, ALLAH’a inanmıyorum ama inanabilmeyi çok isterdim” diyen bir sürü arkadaşım var. Araf ve Maide gibi surelerde işaret edilen bahtsızları da unutmayın. Gözlerin önündeki perdelerin kalkması için dua edin.
ALLAH Okuyanlardan, dua edenlerden razı olsun.
2 [?]
20 Yorum
Yazan:BetuL Tarih: Eyl 4, 2009 | Reply
Allah sizden de razi olsun, babanizdan da, hastaya bakan ailenizden de. Sifa versin, sabir versin insaallah.
Yazan:eg Tarih: Eyl 4, 2009 | Reply
Allah şifa versin Mehmet. Hayatı olduğu gibi ölümü de bir hediye gibi kabul edebilmek büyük insanın göstergesidir. İnşallah baban en kısa sürede eski sağlığına kavuşur. Dualarımız babana da olacak inşallah. Yazıyı okurken içim yandı bir taraftan, kendimi senin yerine koydum. Bir taraftan da imanı sağlam bir insanın (insanların) nasıl da farklılık yaratabileceğini gösteren bir yazı olduğu için bir ferahlık da verdi yazı. Allah acil şifa versin ve yine babanla daha uzun yıllar “aheste çek kürekleri” diyebilmen dileğiyle. Dua ile…
Yazan:cb Tarih: Eyl 4, 2009 | Reply
Mehmet bey,
çok uzun zamandır okuduğum en güzel yazıydı,hem okudum hem ağladım,nasıl içten nasıl samimi ve nasıl içini gösterebilecek kadar şeffaf.bir yazıya hiç göle düşmez mi?İnsan ilişkilerinden çıkarttığınız derin anlamları çok etkileyici buluyorum,bunu daha önce de yapmıştınız ‘ben istemiyorum,canım istiyor’ ayrımında.
Erkek çocuklarının evin erkeğini model aldığını bilsekte bunu gözlemliyor olmak çok daha etkiliyor insanı,dindar bir aileden olmayan 10 yaşındaki erkek kuzenim bir süredir bizde kalıyor,babası ve annesi namaz kılmıyor,bugün erkek kardeşimi namaz kılarken görünce ben de namaz kılacağım dedi,abisi ona namaz kılmayı öğretiyordu,kimse namaz kıl demedi ona birini gördü ve onun yaptığını yapmak istedi,çocuklardan evlatlardan çıkan bu güzellik onların model aldığı insanlardan geliyor bence,ben bu yazıyı okurken ‘dağlar gibi babanızın’ size yansımış suretini gördüm,sağlam bir babadan hayırlı bir evlat okudum ben bu yazıda.
Allah şifa versin,Allah sabır versin,dua ile…
Yazan:MB Tarih: Eyl 4, 2009 | Reply
Mehmet Abi
Bu yazı bizim de sol göğsümüze ütü bastı. Kendi derdine yanamadan, başkalarının dertlerine yanmak…En acılı anında dahi, hikmet ve hakikatı haykırmak… Yaşamaktan çok yaşatmayı hedef almış bir mümin duruşu…
Sizden öğreneceğimiz çok şey var Mehmet Abi.
Allah, sizden ve sizin gibi evlat yetiştirmiş o güzel babadan, ailenizden razı olsun.
Rabbim sabır ve şifalar versin.
Dualarımız sizinle.
Yazan:arif Tarih: Eyl 4, 2009 | Reply
Mehmet bey, Allah hastanıza şifa versin. Size ve bakanlarına sabırlar versin. Al Allahım emanetini diyen babacığımı hatırladım yazınızı okuyunca. Başucunda beklerken imanlı adam tevekkülünün ne demek olduğunu yaşayarak görmüştüm. Allah selamet versin.
Yazan:özlem Tarih: Eyl 4, 2009 | Reply
Alzeimer çok garip bir hastalık; en alim olduğunu gördüğünüz insanların en cahil, en güçlü olduğunu gördüğünüz insanların en aciz, en zalimlerin en muhtaç hallerini görüp şaşıp şaşıp kalıyorsunuz. Anneniz babanız adeta bir çocuk bebek gibi oluyor. Bir zamanlar en ufak bir necaset ihtimaline karşı saatlerce ortalığı şartlayan şurtlayan kıyameti koparanlar bir bakmışsınız dışkılarıyla oynamaya başlamış, hafızasının gücü ile sizi şaşırtanlar oğlunun kızının adını dahi hatırlamaz olmuş. Bütün bir hayatın kavgası gürültüsü,muhabbeti, sohbeti bitivermiş, geriye sadece şaşkın bakışlar ve yüzlerce defa tekrarlanan soru cümleleri kalmış. Çok acı ve ibret verici bir tecrübe. En az ölüm kadar.
Ben benliği ile böbürlenen, kibirli insanları iki şeye yakinen şahit kılmak isterdim tedavi babından. Birisi alzeimer hastalığı diğeri ölüm anı. Diyeceksiniz ki ne çare kimi insanlar bunları çok iyi tecrübe etseler de hayatlarında kıymık kadar değişim olmuyor. O da benim için bir muamma tabi.
Mehmet Bey allah şifa versin ,sizin ve yakınlarınızın sabrını,ecrini ve tevekkülünü arttırsın inşallah. Allah yardımcınız olsun.
Yazan:muhammet ikbal Tarih: Eyl 4, 2009 | Reply
abi geçmiş olsun, Allah şifa versin. çok güzel yazıydı Allah sizden razı olsun. inşallah babanız tez zamanda sağlığına kavuşur.
sabırla…
Yazan:ahmet medeni Tarih: Eyl 5, 2009 | Reply
Mehmet Bey, öncelikle geçmiş olsun, Allah(C.C) şifa versin.. Ve dahi, dualarımız hastalığın ve inancın farkında olanlar için, ötesi:İmana en yakın olanlar için..Yürekli olmayı bilirdik ama, yüreğinden geçenleri adeta hüzzam bir beste gibi okuyanları az biliriz.. Dağlar ve baba benzetmesi müthiş..selam ve dualarımızla..
Yazan:Çiçekli nevresim Tarih: Eyl 5, 2009 | Reply
canım,kanım,herşeyim,yazını okurken boğazıma bir yumruk takıldı çıkmadı çıkamadı öylece kaldı. Yorumları okurken yumruk nihayet yaşlara dönüştü babamıza ve ailemize dua eden herkesten Allah razı olsun .Allah senin aklını,gönlünü kalemini daim etsin canım kardeşim.Dağlara da inmek için çıkılmaz mı?
Yazan:bora Tarih: Eyl 5, 2009 | Reply
Allah babanıza şifa versin Mehmet bey, sizlere de sabrı cemil dilerim. eğer ölüm kaçınılmaz ise Allah kolay ve güzel ölüm nasib etsin inşallah.
Yazan:MY Tarih: Eyl 5, 2009 | Reply
eyv. Paris yakinlarindaki Vincennes banliyösünde yasarken bir doktorum vardi, Dr. Brager. Bu insan sizin dertlerinizi dinlerken yüzünden sizi anladigi ve sizin için üzüldügü anlasilirdi. ilaç yazip eve döndükten sonra telefon edip halimizi sordugu bile olurdu. Dr Brager ile 15 dakika geçirdikten sonra hastaligin yarisi yok olurdu adeta. insan tedavi olmaktan çok ANLASILMAK ihtiyaci içinde.
Dr Brager’den sonra çok doktor tanidim. Mekanisyen doktorlardi bunlar. Dertlerinizi ufak parçalar haline bölüp “semptom - belirti” seklindeki problemleri ilaçla çözmeye çalisirlardi. Araba tamircileri gibi düsünürlerdi.
Oysa bir fikra açiklandigi zaman komik olmadigi gibi bir IZDIRAP da parçalara bölündügü zaman anlasilmaz. ALLAH bizi böyle yaratmis. Birimizin derdi ötekinin kalbine akabiliyor. Beni anlayarak bana SONSUZ bir iyilik yapan dostlara tesekkür ediyorum. Bunun biyolojik ya da kimyasal bir açiklamasi yok.
Hamdediyorum sizin gibi kardeslerim oldugu için
Yazan:NUSRET Tarih: Eyl 6, 2009 | Reply
çok çok geçmiş olsun ALLAH ACİL ŞİFALAR versin… bakanlarada hz.EYÜP pygmbrzn sabrından versin rabbim… yasınızdanda ALLAH razı olsunnn…
Yazan:rafet günay Tarih: Eyl 6, 2009 | Reply
Ölmek, şeker gibi tatlı bir şey, canı sen aldıktan sonra, seninle olunca da tatlı, candan da tatlıdır, ölüm.”
Vuslat ve ölümsüzlük meselesi, ruhun manevi tekamülüyle doğru orantılıdır. Bunun ilkesi aşktır. Bu ilkeyi kendinde gerçekleştirenler, gerçek ve ölümsüz varlığa aşık olan kişilerdir. Ölüm onlar için bir vuslattır. Kavuşmadır, seven ve sevilenin kavuşmasıdır. Gerçek saadet bu kavuşmada elde edilir. Ayrılığın sonu, Tevhid’in sırrı ve ebedi oluşun özü buradadır. Bu manada ölmek, ebediyyen yaşamaktır.
Bu mana da mehmet Bey size ve ailenize acil sabırlar diliyorum…
“Ölüm en güzel sey,budur perde ardından haber
Hiç güzel olmasaydı ölürmüydü peygamber”
Yazan:ben Tarih: Eyl 6, 2009 | Reply
bu yazıyı ben mi yazdım diye düşündüm bir an..
Allah acil şifalar versin babanıza.. Size ve diğer yakınlarına da sabır ve dayanma gücü…
amin..
Yazan:alişan Tarih: Eyl 7, 2009 | Reply
Allah şifa versin çok geçmiş olsun.
Yazan:Ekrem Senai Tarih: Eyl 7, 2009 | Reply
Elhamdülillahi ala din’il islam ve’l kemal’il iman. Güçlü imanın güzelliği her satırından fışkırıyor. Suat’ta da vardı aynısı. Ameliyata girerken “Bizim imanımız var, başkaları gibi değiliz” derken o güçlü imanı hissettiriyordu. Hayat bizi sevkediyor; acılar, sevinçler, türlü türlü imtihanlar olgunlaştırıyor. Hayatımda ilk ölümle karşılaştığım gün, ilk maaşımla halamlara baklavayla gittiğim gündü. Amcamın vefatını öğrendiğimde kollarım boşalmış, kapı eşiğine yığılıp kalmıştım.
Kayınpederimin vefatı da ikinci büyük sadmeydi. Bir odada naaşıyla birlikteydim. İlk defa bir ölüyle bu denli yakındım. Cenaze işlemleri için nüfus cüzdanı gerekiyordu ve o masanın üzerinde ben onun naaşını elliyor, tüm ceplerine elimi sokuyor, çantasını karıştırıyordum. Çantasında hep yanında taşıdığı kayısı kuruları, kuru yemişler, mendili bana o kadar çok hayale bir anda flash-back yaptırıyordu ki; hayat nedir, ölüm ne demektir o kısacık zamanda anlıyorsun.
Babam hayatta henüz. Ama yaşlandı. Artık evden dışarı çıkmak istemiyor. Belki 5 yaşımdan beri anne babamdan nasıl ayrılacağımı düşünüyorum.
Ama oluyor işte, bir anda beklediğin gerçek oluyor ve sabr ediyorsun, böylece pişiyorsun.
Allah imanla ölüm versin hepimize. Gerisi boş. Kalan da çok kalmıyor çünkü. Herkes kendi yolluğunu hazırlamalı.
Yazan:Alper Tarih: Eyl 7, 2009 | Reply
Allah şifa versin, er geç hepimizin başına gelecek bunlar, hem oğul hem belki baba olarak. Çok temizkalpli bir insanın yazısı, geçmiş olsun.
Yazan:SQ Tarih: Eyl 7, 2009 | Reply
Geçmiş olsun, en iyi dileklerimle Mehmet bey.
Yazan:ruhan Tarih: Eyl 8, 2009 | Reply
MEHMET BEY,
BABANIZLA İLGİLİ YAZINIZI OKURKEN GÖZYAŞLARIMI TUTAMADIM.TAM BİR EREK EVLAT KORUMASI VE VEKARI İÇİNDESİNİZ.BİR BABA ANCAK BU KADAR ANLAMLI, ABARTISIZ VE YÜCE DUYGULARLA İFADE EDİLEBİLİR.O ANNE VE BABAYA NE MUTLU Kİ SİZİN GİBİ BİR EVLAT YETİŞTİREBİLMİŞLER
DUYGULARINIZI BU KADAR DERİN ANLATABİLDİĞİNİZE GÖRE ONU ÇOK SEVİYORSUNUZ DEMEK !TAHMİNİMDE YANILMIYORSAM SİZ DE MÜKEMMEL BİR BABASINIZ.DAĞLAR KENDİSİNE BENZER DAĞLAR DOĞURUR.SİZİ BEN DE ULU BİR DAĞA BENZETTİM .RESİMLER DE AYRICA DERİN ANLAMLAR TAŞIYOR….
Yazan:s ç Tarih: Eyl 9, 2009 | Reply
Mehmet Bey,
Bir hastane nöbeti sonrası okuyorum yazınızı.Nöroloji servisinde envai çeşit hastalık ve bir o kadar da hastalığa, hayata,ölüme,varlığa, yokluğa bakış açısına tanıklık ettikten sonra yazınız yarama merhem kıvamında.Sağolun demek geldi içimden, sağlıkla kalın..
Rabbim basiretinizi, metanetinizi sabrınızı artısın.Sizin ve ailenizin göğsüne genişlik hastanıza da acil şifa versin..