“… Yolunu kaybedene kadar öylece yürüyebilirdi yolunu kesen o … ağaç olmasaydı! Sanki dalları yüzüne çarpmışçasına olduğu yerde kalakalmıştı. Sıradan bir ağaçtı aslında ama ona dünyadaki tek ağaçmış gibi hayret verici göründü. Gövdesi karanlıktı. Dallarında ise ışık ve gölge sürekli yer değiştiriyordu, yerden o an fışkırmıştı sanki. Ona bir ömür boyu yetecek bir görüntüydü bu, bir ömür boyu muhafaza edilecek bir andı. Ağaç sıradan ağaçlar kategorisine düşünce gölgesine yerleşti. Kırılgan yeşil yaprakları olan kırmızı çiçeklerden topladı ağacın gölgesinde. Çiçekleri yanyana dizdi okşayarak. Çünkü yalnız başına çıktığı bu gezintide çiçekler ve hatta yerdeki çakıllar bile hayat ve nizam sahibiydiler …”

(Virginia Woolf’un ilk romanı The Voyage Out/Dışa Yolculuk, 1915)

Derin Göz

  İnsan gözü daha verimli kullanılabilir mi? Aş, eş ve düşmanı gören Et-Göz’ün yanı sıra Hakikat’i görebilecek bir  Derin-Göz açılabilir mi? Sanatçı olmayan insanlar için kestirme bir yol belki de Sanat. Çukurların dibinden dağların zirvesine, Yeryüzü’nden Gökyüzü’ne…Sanat’a bakmak için çeşitli yapıtlardan, ressamlardan istifade ettik: Cézanne, Degas, Morisot,  Monet, Pissarro, Sisley, Renoir, Guillaumin, Manet, Caillebotte, Edward Hopper, William Turner,Francisco Goya, Paul Delaroche, Rogier van der Weyden, Andrea Mantegna , Cornelis Escher , William Degouve de Nuncques.

Peki ya baktığımızı görmek, gördüğümüzü anlamak? Güzel’i sorgulamak için çağ ve coğrafya ayırmadık, aklımızı uyaracak hikmetli sözlere açtık kapımızı: Mevlânâ Hazretleri, Gazalî Hazretleri, Lao-Tzû, Albert Camus, Guy de Maupassant, Seneca,  Kant, Hegel, Eflatun, Plotinus, Bergson, Maslow, … Buradan indirebilirsiniz.

“… Kendimizi kandırmayalım, demokratik kurumlar insanların ihtiraslarını şiddetle körüklüyor. Bu hırs kurumların herkese eşit olma imkânı vermesinden değil, bu imkânın kullanılmasındaki aksamadan kaynaklanıyor. Demokratik kurumlar eşitlik  arzusunu uyandırıyor ve körüklüyor ama bu arzuyu tatmin edemiyor. Vaad edilen mükemmel eşitlik sürekli halkın elinden kaçıyor, tam yakaladığını zannettiğinde kayıp gidiyor. Pascal’ın dediği gibi bitmeyen, ebedî bir kaçış bu. Halk durmadan kendini hazırlıyor bu eşitliğe. Ne olduğunu bilecek kadar yakın, tadamayacak kadar uzak. Başarma umudu onu heyecanlandırıyor, başarma ihtimalindeki belirsizlik ise bıktırıyor.

 […]

 Maddî arzuları doyurma çabası demokrasiler için olmazsa olmazdır. Ama yasalar karşısında eşit olmak, serbest ticaret ve rekabet ortamı sebebiyle toplum siyasetten uzaklaşır. Egoist beklentiler peşinde koşan, maddî çıkarları dışında hiç bir derdi olmayan burjuvazinin boşalttığı alan despotik bir devlet tarafından doldurulabilir.

 […]

Yeni despotizmin neye benzeyeceğini hayal ediyorum. Birbirine benzeyen, “eşit” insanlar görüyorum küçük ve sıradan hazlar peşinde, hiç dinlenmeden kendi etraflarında dönüyorlar. İçlerini, ruhlarını dolduruyorlar bu hazlar ile. Her biri ötekilerle arasına bir mesafe koymuş, onların başına gelen şeylere kayıtsız, yabancı gibi. Çocukları ve yakın arkadaşları onun için bütün insanlığı teşkil ediyor. Kendi ülkesinin vatandaşları? Hemen yanındalar ama onları görmüyor. Dokunuyor ama neredeyse hissetmiyor. Sadece benliği var ve benliği için var. Elinde bir aile kaldıysa bile artık vatanı yok.

Onun bu bireysel hazlarının sürmesini garantileyen devasa bir güç yükseliyor üzerinde. Mutlak, düzenli,  öngörülü ve şefkatli. İnsanı yetişkinliğe hazırlayan baba şefkatini andırsa da özünde bireyleri çocukluk mertebesinde tutmayı amaçlıyor. Vatandaşların haz almalarından hoşlanıyor, yeter ki istedikleri tek şey bu olsun. Bu güç gönüllü olarak bireylerin mutluluğu için çalışıyor ama bu mutluluğun tek vektörü ve tek hakemi olmak iddiasında. Onların güvenliğini sağlıyor, ihtiyaçlarını karşılıyor, haz almalarını kolaylaştırıyor. Endüstrilerini yönetiyor, miras sorunlarını çözüyor. Böylece bireyler düşünmenin zahmetinden ve yaşama ızdırabından kurtuluyorlar.

Vicdan ve özgür irade her geçen gün biraz daha gereksiz ve nadir oluyor, daha küçük alanlara hapsediliyor. Özgürlük böylece insanların parmakları arasından kayıp giderken birey [felçli bir hasta gibi] kendini yönetme kabiliyetini tamamen kaybediyor. […] Demokratik toplumların korkması gereken en büyük tehlike anarşi değil. Zira eşitlik iki eğilim doğuruyor: birincisi insanları bağımsızlığa götürüyor ve anarşiye yol açabilir. Diğeri is daha uzun, sinsi ama daha kesin bir şekilde köleliğe götürüyor.

[…]

 Demokratik ülkelerde sınıf ayrımı yok. Haliyle buralarda yaşayan insanların ne üzerlerinde ne de altlarında biri var. Sınıf ayrımı olmadığı için bireylerin doğal müttefiki sayılabilecek kimse de yok. İnsanlar içlerine kapanıyorlar ve kendilerini toplumdan soyutlanmış olarak düşünüyorlar.

 […]

Böyle insanların özel hayatlarından bir nebze ayrılıp toplumun sorunlarıyla ilgilenmeleri çok zor. Doğal olarak kollektif karar ve sorumluluğu devlete ve onun temsilcilerine terk ediyorlar. Hem toplumun dertleriyle uğraşmayı sevmiyorlar hem de vakitleri yok.Demokratik ortamda özel hayat o kadar aktif ve o kadar arzularla dolu ki kimsenin siyasete ayıracak vakti yok.” (Alexis de Tocqueville [1835], De la démocratie en Amérique, Tome II, Quatrième partie : De l’influence qu’exercent les idées et les sentiments démocratiques sur la société politique)

… Bu konuda e-kitap …

Liberalizm Demokrasiyi Susturunca

Halkın iradesi liberalizm ile çatışırsa ne olur? 2008′de başlayan ekonomik kriz sürmekte. Eğitim, sağlık ve güvenlik hizmetlerine ayrılan bütçeler kırpılırken batan bankaları kurtarmak için yüz milyarlarca dolar harcanıyor. Alın terinin finans kurumlarına peşkeş çekilmesini istemeyenler protesto ediyor. Ama batılı devletler polis copuyla finans sektörünü savunmaktalar. Ne oldu? Bütün nüfusun binde birini bile temsil etmeyen bankacıların çıkarları geri kalan %99.99′un önüne nasıl geçti? Alıp satma, üretip tüketme özgürlüğü nasıl oldu da halkı finans sektörünün kölesi yaptı? Mal, hizmet ve sermayenin serbest dolaşımı uğruna halkın iradesi çiğnenebilir mi? Okuyacağınız kitap demokrasi ile  liberalizmin savaşı üzerinedir. Buradan indirebilirsiniz.

Amerika Tedavi Edilebilir mi?

 Amerikalılar neden bu kadar gaddar? Dünyanın geri kalan kısmında yaşayan insanlara karşı niçin bu denli acımasız?

… Bu konuda e-kitap okumak için…

Jean-Paul Sartre ile Kaliteli bir Ateizme Doğru 

Yokluk var mıdır? Evinizin içini dolduran boşluğu gördünüz mü hiç? Bir türlü gelmeyen şu trenin verdiği sıkıntı ya da sizi habersiz bırakan dostlarınızın sessizliği gerçek değil mi yoksa? Tutulmamış sözler, ödenmemiş borçlar… Yokluk da var aslında “var” dediğimiz şeyler kadar. Ama Yok’un varlığı şuurlu insanlar için var; gelecekten, birisinden ya da Tanrı’dan bir cevap bekleyenler için var “yokluk”. Nazi kamplarında can çekişen Yahudilerin söyledikleri sözü hatırlayın:

“Tanrı yoktur, çünkü bize öğretilen Tanrı gerçekten var olsaydı böyle bir vahşete asla müsade etmezdi”

Artık olmayan gençlik yılları ya da henüz gelmemiş olan yaşlılık da gerçek değil mi? Hatırlayan ya da ümitli olan, düş kırıklığını ve gelecek korkusunu tatmış her insan için vardır “Yokluk”.

Ateizmin ürettiği en kaliteli metinlerinden biri olan Varlık ve Hiç elinizdeki bu kitabın belkemiğini oluşturuyor. Filozof ve edebiyatçı olan Jean-Paul Sartre hiç şüphesiz Batı felsefesinin köşe taşlarından biridir. Varlık, İnsan, Özgürlük ve Ahlâk tasavvuru üzerine yazdığı eseri tanrısız bir ahlâk teorisi. “Geleneksel” dinler ile göbeğini kesmiş bir “iyi insan” arayışı içinde Sartre. Bu arayışın neticesi ateist emir ve yasaklar değil insan fıtratının önemli bir veçhesi, özgürlük şuuru:

“İnsan özgürdür ve bunun farkındadır; bu farkındalık ile, özgürlük ve sorumluluk şuuruyla yaşamaya mahkûmdur.”

Bu bağlamda Sartre gerçek bir ateist: Tanrı karşıtı değil Tanrı-SIZ. Tanrı fikrini değil ilâhî referansları reddediyor. Tanrı’nın yokluğuna iman etmiş modern ateistler gibi pozitivizmi savunmuyor. Pozitivizmin, bilim-perestliğin de bir din olduğunun farkında. (Bkz. Modern Bir Put: Bilim adlı kitap)

Gerçek şu ki modernite icad oldu, ateizmin bile kalitesi bozuldu! 21ci asrın ateizmi içine kapanık ve savunma pozisyonunda. Fikir üretemiyor çünkü materyalist, bilimsel bilgiyi putlaştıran, Stephen Hawking gibi pozitivist … Ama hepsinden önemlisi İnsan’dan kopuk… Modern ateizm Tanrı’dan kurtulmak isterken İnsan’ı da kaybetmiş. (Bkz. Şalgam suyu varsa Tanrı’ya lüzum yoktur )

 Sartre gibi kaliteli ateistlerin çıkış noktası ise bambaşka. Onlar vicdanın sesini duyma gayretindeler. Görünmeyen tanrılar ile kavga etmek yerine “görünürde tanrı yok, biz insan olarak ne yapabiliriz?” diye soruyorlar. İnsan hissiyatından yola çıkılarak bir ortak yaşam projesi icad etmenin peşindeler. Bu çizgiye paralel olarak iç dünyamızda hissettiklerimiz ile dış dünyanın adaleti  arasındaki ilişkiyi ele aldığımız bu kitabı ilgiyle okuyacağınızı umuyoruz. Sartre’ı ilk defa okumak ve anlamak isteyenler için de kolaylaştırıcı bir basamak olabilir. Buradan indirebilirsiniz.

Biz arkadaş milliyetçisiyiz! (Ebubekir Kurban)

 Camdan dışarı bakamadığım anların en belalısı çünkü ışıklar açık ve yansıyor. Yansıyan görüntüye yabancı değilim, tanıdık bildik bir film dönüyor yanı başımda, Revolver. Bir nevi arkadaş kazığının daniskasını anlatan olaylar örgüsü diyebiliriz sadeleştirildiğinde( kitaplara gönderme kaygısı). Yalıtımından kesilmiş kulaklıkları ucuza mal ettiren kapitalizme inat edercesine ben Hakan Albayrak’ın Dengeler Adına şiirini dinlerken 3 sıra arkadan ‘‘ Dur, böyle romantikliğe ve idealistliğe gerek yok” dercesine hayatın formülünü izaha kalkan bir şarkı 2000’lerin ve gelişmekte olan ülkelerin beyinlerine: Üzeni yolla..

 Tüm bu beni hayatın olağan akışına çeken haller olmamışçasına kendimi şartlandırıyorum, öyle ya gidip görüşmeyi umduğum insanlar Ebubekir Kurban ve Hakan Albayrak. 20 yaşında İnsancılığı, İslamcılığı ve İsyancılığı kendine şiar edinmiş bir yürek için iki adet yakın dönem yol göstericisi, pusulası. Heyecanlıyım herhalde ki uyuyamıyorum kendimi moda sabit kılmak için ise hep aynı mp3 formatı fonu oluşturuyor: Dengeler Adına.

 Sabah 7 gibi ayağımı Ankara topraklarına basıyorum yaklaşık bir sene sonra. Ebubekir Kurban’ın İsmet Saat Kaç – Ankara Yazıları kitabında anlattığı gibi kalmış benimde aklımda Ankara hep. Şöyle diyor Read the rest

“… PKK, kırsal alanda asker ve polisle şiddetli çatışmalar yaşarken kent ve ilçe merkezlerinde de sivil devlet görevlilerini hedef almaya başladı. Örgüt son iki yıl içinde altı uzman asker, dört polis, bir başsavcı ve bir mühendisi ya sokak ortasında ya da görev noktalarında, arkalarından yaklaşarak başlarına sıktığı tek kurşunla öldürdü. Cinayetlerden yedisi Hakkâri’nin Yüksekova İlçesi’nde yaşandı. Arkadan yaklaşarak başa kurşun sıkma yöntemini 1990’lı yıllarda JİTEM olarak bilinen kontrgerilla tetikçileri kullanıyordu. PKK, önceki gün Van’da hastanede görevli Tuncay Akyüz isimli polisi aynı yöntemle öldürdü. Arkadan yaklaşan militan, Akyüz’ün kafasına ateş edip kaçtı. Bu saldırıyla birlikte son iki yılda benzer şekilde öldürülenlerin sayısı 12’ye yükseldi …” (Taraf)

… Bu konuda e-kitap okumak için…

Asimilasyon ile Şiddet Kıskacında Ulusalcı Kürtler (Kitap + Tartışma)
 

Dışarıda Kalanlar/ Bırakılanlar kitabı tamamen tesadüf eseri elime geçti. Bu tesadüfün baş karakteri olan Asım Gültekin’in ismini burada mutlaka anmam gerek. Asım Abi, evine gelen herkese ayrılık vakti geldiğinde kitap hediye eder. Kitaplar genelde rastgele seçilir ve bir anda önünüze konuverir. Bu kez masaya koyduğu kitaplar arasında Dışarıda Kalanlar / Bırakılanlar adını taşıyan kitap bir anda dikkatimi çekti. Sanki kendimi tanımlayan kitabı görmüştüm diğer kitapların arasında. Dışarıda kalmak, bırakılmak, ve hemen arkasından aklıma gelen üçüncü kelime “ötekileştirilmek”.  Evet bu benim kitabımdı. Read the rest

Her isyan devrim değildir, her devrim adil değildir

 “… Bingazi kentinde 30 bin kişi, ülkenin birçok yerinde kontrolü elinde tutan silahlı milislerin yasaklanması talebiyle protesto düzenledi. Ensar El Şeria ile Rafallah Sehati’nin merkezleri basılırken, olaylarda 4 kişi öldü. Libya’da, ülkedeki istikrarsızlığın kaynağı olarak görülen ve son olarak ABD Büyükelçisi Chris Stevens’ın öldürülmesinin ardından yeniden gündeme gelen ‘merkezi otoriteden bağımsız silahlı militan gruplara’  yönelik tepkiler, dev gösterilerle sokağa taştı. Bingazi’de 30 bin kişi, milislerin yasaklanması talebiyle gösteri düzenledi. Eylemcilerin hedefinde, Kaddafi rejiminin devrilmesinin ardından ordu ve polis birimlerinin yeniden oluşturulmaması sebebiyle ülkenin birçok yerinde kontrolü elinde tutan silahlı milisler vardı. ‘Milislerin yasaklanmasını ve hükümetin güvenliği sağlaması için milislerin yerine geçecek polis teşkilatı geliştirmesi’ talebinde bulunan eylemciler, ‘Ordu, polis nerede’ ve ‘Bingazi tuzağa düşürüldü’ yazılı pankartlar taşıdı…” (TimeTürk)

Bu konudaki makaleler

1. Libya: Kâfirin silahıyla mücahid olunur mu?
2. Onlar Ahmet Davutoğlu’dan özür dileyecekler
3. Libya: ABD ve AB, NATO Müdahalesini Haklı Çıkarmak İçin İç Savaşı Teşvik mi Ediyor?
4. Kaddafi’ye dost kazığı
5. Sarkozy tehlikeli bir viraja girdi…

… Biraz okumak için…

  İslâmcılık, Devrim ile Demokrasi Kavşağında

Müslümanca yaşamak için devletin de “Müslüman” olması mı gerekiyor? Bu o kadar net değil. Çünkü İslâm’ın gereği olan “kısıtlamaları” insan en başta kendi nefsine uygulamalı. Aksi takdirde dinî mecburiyet ve yasakların kanun gücüyle dayatılması vatandaşı çocuklaştırıyor ister istemez. İyi-kötü ayrımı yapmak, iyiden yana tercih kullanacak cesareti bulmak gibi insanî güzellikler devletin elinde bürokratik malzeme haline geliyor. 21ci asırda Müslümanca yaşamak kolay değil. Yani İslâm’ın özüne dair olanı, değişmezleri korumak ama son kullanma tarihi geçmiş geleneklerden kurtulmak. AKP’yi iktidara taşıyan fikrî yapıyı, Demokrasi-İslâm ilişkisini, İran’ı ve Milli Görüş’ü  sorguladığımız bu kitabı ilginize sunuyoruz. Buradan indirebilirsiniz.

 Müslüman’ın Zaman’la imtihanı

Sunuş: Müslümanlar dünyanın toplam nüfusunun %20’sini teşkil ediyorlar ama gerçek anlamda bir birlik yok. Askerî  tehditler karşısında birleşmek şöyle dursun birbiriyle savaş halinde olan Müslüman ülkeler var. Dünya ekonomisinin sadece %2-%3′lük bir kısmını üretebilen İslâm ülkeleri Avrupa Birliği gibi tek bir devlet olsalardı Gayrı Safi Millî Hasıla bakımından SADECE Almanya kadar bir ekonomik güç oluşturacaklardı. Bu bölünmüşlüğü ve en sonda, en altta kalmayı tevekkülle(!) kabul etmenin bedeli çok ağır: Bosna’da, Filistin’de, Çeçenistan’da, Doğu Türkistan’da ve daha bir çok yerde zulüm kol geziyor. Müslümanlar ağır bir imtihan geçiyorlar. Yaşamlarını şekillendiren şeylerle ilişkilerini gözden geçirmekle başlıyor bu imtihan. Teknolojiyle, lüks tüketimle, savaşla, kapitalizmle, demokrasiyle , “ötekiler” ile ve İslâm ile olan ilişkilerini daha sağlıklı bir zemine oturtabilecekler mi? Müslüman’ın Zaman’la imtihanı adındaki 204 sayfalık bu kitap işte bütün bu konuları sorgulayan ve çözümler öneren makalelerden oluşuyor.

… Bu konuda okumak için…

Liberalizm Demokrasiyi Susturunca

Halkın iradesi liberalizm ile çatışırsa ne olur? 2008′de başlayan ekonomik kriz sürmekte. Eğitim, sağlık ve güvenlik hizmetlerine ayrılan bütçeler kırpılırken batan bankaları kurtarmak için yüz milyarlarca dolar harcanıyor. Alın terinin finans kurumlarına peşkeş çekilmesini istemeyenler protesto ediyor. Ama batılı devletler polis copuyla finans sektörünü savunmaktalar. Ne oldu? Bütün nüfusun binde birini bile temsil etmeyen bankacıların çıkarları geri kalan %99.99′un önüne nasıl geçti? Alıp satma, üretip tüketme özgürlüğü nasıl oldu da halkı finans sektörünün kölesi yaptı? Mal, hizmet ve sermayenin serbest dolaşımı uğruna halkın iradesi çiğnenebilir mi? Okuyacağınız kitap demokrasi ile  liberalizmin savaşı üzerinedir. Buradan indirebilirsiniz. 

Liberalizmin Ak Kitabı

1930 model bir ulus-devletin, bir “devlet babanın” çocuklarıyız. Son derecede “Millî” bir eğitim gördük, öğrenim değil. Hayatta işimize yarayacak meslekî bilgileri ya da eleştirel bir bakışı öğrenmedik “millî” okullarda. “Varlığımızı Türk varlığına armağan etmek” için eğitildik, eğilip büküldük.

Liberallerin dilinden düşmeyen “Bireysel haklar ve özgürlükler” bizim gibi Kemalist çamaşırhanelerde yıkanmış beyinler için çok yeni. Türkiye’de yaşayan insanların ulus-devlet boyunduruğundan kurtulmasında önemli bir rol oynuyor liberaller. Biz de bu kitapta liberalizmin temel tezleriyle uyumlu, bu fikir akımına doğrudan ya da dolaylı destek veren makaleleri birleştirdik. Buradan indirin.

 Liberalizmin Kara Kitabı

Liberalizm asırlardır bir çok aşamalardan geçmiş, tarihi olaylarla kendisini imtihan etmiş bir düşünce geleneği. Değişmiş yanları var ama sabitleri de var. Bu sabitlerin içinde liberalizmin tehlikeli yönleri hatta YIKICI UNSURLARI da var. Bunları ortaya çıkarmak için “doğru” soruları sormak ve liberal perspektifte kalarak yanıt aramak gerekiyor… Büyük bir kısmı bu gelenekten olan düşünürlerin fikirlerinden istifade ederek liberalizmin kusurlarını ele alıyoruz bu kara kitapta: Adam Smith, Mandeville, John Stuart Mill, Hayek, Friedman, Röpke, Immanuel Kant, Alexis de Tocqville, John Rawls, Popper, Berlin, Mises, Rothbard ve Türkiye’de Mustafa Akyol, Atilla Yayla, Mustafa Erdoğan… Liberallere, liberalimsilere ve anti-liberallere duyurulur. Buradan indirebilirsiniz.

1. Tümevarım, Nedensellik ilkesi ve Bilim’in Putlaşma sebepleri
2. Biz ne dedik, PKK ne anladı…
3. AKP, Futbol ve Beyaz Kadın Ticareti
4. Dersim Dağlarında bir sazan: Hüseyin Aygün’ün PKK ziyareti
5. Cemile Bayraktar: “PKK’nın öfkesini anlarım şiddetini değil”
6. İsrail’in rüyasını İran mı gerçekleştirecek?
7. Türk Basını: Riyakârlığın da bu Taraf’ı!
8. Hakikat’i neden göremiyoruz?
9. İslam’ın vizyonu (5) / Hamza Yusuf
10. Çok renkli bir Türk Solu: Kürtçü, Milliyetçi, Din düşmanı, İslâmcı, Devletçi ve Anarşist!