Vicdan Ne Yana Düşer Usta, Medeniyet Ne Yana? »
By Özlem Yağız on Oca 28, 2009 in Batı, İnsan, Modernleşme, vicdan | 3 Comments
Hafızayı beşer nisyan ile malulmüş. Unutmak, anne kucağındaki bir uyku kadar tatlı ve sıcak. Çok acı veren bir hastalıktan sonraki nekahat döneminin en lüzumlu ilacı. Yaşanan acılara bir sünger çekmek, unutmak, bugünü yaşamak Allah vergisi bir lütuftur belki de ruh sağlığımızı ayakta tutan. Ama ya hastalık bitmediyse ya daha acılar sürerken her şeyi unutuyor ve unutturuluyorsak? Unutmak bizim için hastalığın inkârı haline gelmişse bir de üstüne. Bu hastalığın kendisinden beter bir hastalık, bir demans değil midir olsa olsa. Read the rest














