Gamalı Hilalin Yükselişi - Irkçılığımıza Bir Bakış

By Konuk Yazar on Şub 21, 2007 in Milliyetçilik, Tarih

Ey insanlar, şüphesiz biz sizi, bir erkekle bir kadından yarattık. Birbirinizle tanışmanız için milletlere ve kabilelere ayırdık. Muhakkak ki, Allah indinde en üstününüz, takvada en ileri olanınızdır. [Hucurat- 13]

Milliyetcilikle yatip milliyetcilikle kalkiyoruz son gunlerde. Aslinda bu son gunleri, son aylara, onu da son yillara hatta son yuzyillara kadar goturebiliriz. Osmanli’nin son donemlerinde kurtulusu Turkculuk yapmakta bulan Ittihatcilarla baslatabiliriz mesela. Ya da daha gerilere gidip Tanzimat’la verilen azinlik haklari ile de iliskilendirebiliriz. Hatta 2.Viyana kusatmasindaki askerin isteksizligine kadar gerilere gidebiliriz. Ben hem konuyu cok fazla dagitmamak hem de daha elle tutulur gozle gorulur izler bulabilecegimiz dusuncesi ile 20.yuzyilin ilk doneminden baslatacagim.

“Göreceksiniz yüzbaşım!… İttihatçılar, İstanbul üzerine yürüyüşlerinden cesaret alarak bu devleti bir takım feci maceralara sürükleyecekler, belki de Turancılık gayretiyle veya İslamcılık siyasetiyle, korkarım ki hem Çarlık Rusya, hem de Büyük Britanya İmparatorluğu ile aynı zamanda harbe sokacaklardır. Allah göstermesin, böyle bir hal vukuunda Osmanlı İmparatorluğu’nun parçalandığına şahit olacağız, zira İngiltere’nin dahil olduğu bir harbin kaybedileceğini hiç zannetmiyorum. Çarlık Rusya ise, içi ne kadar köhne olursa olsun, mevcudiyetini muhafaza edebilecektir. Hiç olmazsa millet olarak ayakta kalacaktır. İnşallah İttihatçılar böyle bir tecrübeye girişmek hevesinde bulunmazlar, zira bu bizim memleket için hakiki bir felaket olacaktır!” 2.Abdulhamid (1)

Kimse 2. Abdulhamid’i dinlemedi. 1909 yilinda Meclis-i Mebusan uyeleri Cemiyetler Kanunu’nun 4.maddesi uzerinde tartisiyorlardi. Basta Araplar olmak uzere bircok azinlik mensubu bu maddeye karsilardi. Cunku 1908 yilinda yapilan secimlerde yaklasik 8 milyon nufusa sahip Turkler 150′ye yakin milletvekili ile temsil edilirken 10 milyon nufusa yakin Araplar sadece 60 milletvekili ile temsil ediliyorlardi. Milliyetcilik esasi uzerine siyasi bir cemiyet kurulmasini yasaklamayi uygun goren bu madde 69 red 90 kabul oyu ile yururluge girdi. Ayaklanan Arap gruplar sert askeri mudahalelerle bastirildi. Ama Ittihatcilarda durumun farkina varmislardi. Bu noktada ilk olarak Teskilat-i Mahsusa kuruldu. Amac imparatorluk icindeki halklari bagimsizlik icin kiskirtan ajanlara karsi politikalar uretmekti. Istiklal Marsi sairi Mehmet Akif’de kuruma yardimci olmaya calisiyordu.

“Ey unsûr-ı isyan, bu ne elim izmihlal?

Seni tahrik eden üç beş alığın marifeti.

Ya neden bekliyordun bu rezil akibeti.

Hani milliyetin islam idi…kavmiyet ne!

Sımsıkı sarılıp dursaydın a milliyetine.

“Arnavutluk” ne demek var mı şeriatta yeri?

Küfr olur başka değil, kavmini sürmek ileri.

Arabın Türke, Lazın Çerkese yahut Kürd’e;

Acem’in Çinli’ye rüchanı mı varmış? Nerde…

Müslümanlıkta “anasır” mı olurmuş? Ne gezer!

Fikr-i Kavmiyeti tel’in ediyor Peygamber.

En büyük düşmanıdır ruh-ı nebi tefrikanın

Adı batsın onu İslama sokan kaltabanın.

Ne Araplık ne de Türklük kalacak aç gözünü

Dinle Peygamber-i zişanın ilahi sözünü

Türk, Arapsız yaşamaz; kim ki “yaşar” der delidir.

Türk ise Arabın hem sağ gözü, hem sağ elidir.

Veriniz baş başa zira sonu hüsran-ı mübin

Ortada ne Devlet kalıyor billahi ne din.

“Medeniyet” size çoktan beridir diş biliyor;

Evvela parçalamak, sonra da yutmak diliyor.

Bunu benden duyunuz, ben ki evet, Arnavud’um…

Başka bir şey diyemem… işte perişan yurdum.

Bu siir bircok dile cevrilip Teskilat-i mahsusa tarafindan dagitilmisti. Dagitilmisti ama bu Abdulhamid’in belirttigi ikili politikanin bir ayagi idi. Cunku ayni anda obur tarafta Ittihatcilar tum Osmanli tebaasi okullarinda Turkce’yi zorunlu hale getirmis, gelismekte olan yarayi daha da derinlestirmisti.

Daha sonra Balkan savaslari cikmis, Istanbul ve Atina antlasmalari geregince Bulgaristan ve Yunanistan’da yasayan Turklere ilk defa “Azinlik” statusu verilmisti. Aldiginiz haklari vermenin de gerektigi korkusu ittihatcilari urkutmeye basladigi sirada Osmanli’nin olum fermani olan gizli bir antlasma imzalandi Almanlarla. 2. Abdulhamid’in soyledikleri birbir cikiyordu. 1. Dunya savasi baslamisti ve Osmanli durduk yere Ruslar’a savas acmisti. Bu da guclu azinlik gruplarindan korkan Ittihatcilarin halen basimizi agritan Ermenileri “Tehcir” yasasinin altyapisini olusturmustu. Toplamlari tum Ermeni nufusunun %5′ini gecmeyecek Hincak ve Tasnak olusumlari yuzunden 1 milyonu askin Ermeni nufusu binlerce yildir yasadiklari topraklardan surgun edilmislerdi. Ardindan buyuk yikim geldi. Osmanli onlarca parcaya bolundu. Sevr imzalandi. Ve Anadolu haric hemen hemen tum topraklar kaybedildi.

Kurtulus savasi bu sartlar altinda basladi. Herkesi bir arada tutacak birsey lazimdi. Sivas kongresindeki su metin belki herkesi bir arada tutacak seyin ne oldugu hakkinda birazcik ipucu verebilir :

“Makam-ı celil-i hilafet ve saltanata, İslâmiyete, devlete, millete ve memlekete manen ve maddeten hizmetten başka bir gaye ve emelimiz olmadığına binaen kongrenin müzakeresi devamı müddetince ihtirasat-ı şahsiye ve siyasiyeden ve fırkacılık amalinden münezzeh bir azim ve iman ile çalışacağıma ve İttihat ve Terakki Cemiyeti’nin ihyasına çalışmayacağıma namusum ve bilcümle mukaddesatım namına vallah, billah”

Kurtulus savsini veren insanlarin Amerikan, Ingiliz mandalarini tartistiklari o gunlerde edilen bu yemin milleti hilafet ve saltanat etrafinda birlestirmekten baska birsey degildi. Turk’u Kurd’u Cerkez’i kisacasi tum Turkiye halklari bagimsizlik icin, hilafeti ve saltanati korumak icin calisma yemini ediyorlardi. Cok degil uc yil sonra 1 Kasim 1922 gunu mecliste yasananlari Ataturk Nutuk’ta soyle anlatiyor :

“Üç komisyon bir odada toplandı. Başkanlığa Hoca Müfit Efendi seçildi. Sorunu görüşmeye başladılar. Dinişleri Komisyon üyesi olan hoca efendiler, herkesçe bilinen uydurma sözlere dayanarak halifeliğin padişahlıktan ayrılamayacağını savladılar. Bu savları çürütmek için özgür düşünceli kimseler de ortaya çıkar görünmedi. Biz, çok kalabalık olan bu odanın bir köşesinde tartışmaları dinliyorduk. Bu biçim görüşmelerin, istenilen sonuca varmasını beklemek boşunaydı. Bunu anladık. En sonu, Karma Komisyon Başkanından söz aldım. Önümdeki sıranın üstüne çıktım. Yüksek sesle şunları söyledim : “Efendiler, dedim, egemenliği hiç kimse, hiç kimseye, bilim gereğidir diye, görüşmeyle, tartışmayla veremez. Egemenlik, güçle, erkle ve zorla alınır. Osmanoğulları, zorla Türk Ulusunun egemenliğine el koymuşlardı. Bu yolsuzluklarını altı yüzyıldan beri sürdürmüşlerdi. Şimdi de Türk Ulusu bu saldırganlara, artık yeter diyerek ve bunlara karşı ayaklanarak egemenliğini kendi eline almış bulunuyor. Bu bir olupbittidir. Söz konusu olan, ulusa saltanatını, egemenliğini bırakacak mıyız, bırakmayacak mıyız sorunu değildir. Sorun, zaten gerçekleşmiş bir olayı yasa ile saptamaktan başka bir şey değildir. Bu, kesinlikle yapılacaktır. Burada toplananlar, Meclis ve herkes sorunu doğal bulursa, sanırım ki uygun olur. Yoksa, yine gerçek, yöntemine göre saptanacaktır; ama, belki birtakım kafalar kesilecektir. İşin bilimsel yönüne gelince, hoca efendilerin üzülmelerine ve kaygılanmalarına hiç yer yoktur: Bu konuda bilimsel açıklamalarda bulunayım.” dedim ve uzun uzadıya birtakım açıklamalar yaptım. Bunun üzerine, Ankara milletvekillerinden Hoca Mustafa Efendi : “Bağışlayınız efendim; biz sorunu başka bakımdan ele almıştık; açıklamalarınızdan aydınlandık.” dedi. Sorun, Karma Komisyonca bir çözüme bağlanmıştı.”

Hilafet saltanattan ayrilmis ve saltanatlik kaldirilmisti. Hindistan’dan Kuzey Afrika’ya kadar dunya muslumanlarinin Turkiye’ye maddi manevi desteginin arkasindaki asil gaye hep Hilafeti korumak olmustu zaten. Bu bazilari icin bugunlerde basit gorulebilir ama donemin sartlari altinda bu cok onemli idi. Hindistanda para toplayan orgutun adi belki size bir ipucu verebilir : Hint Hilafet Komitesi (İndian Committee of the Caliphate). (1,5 milyon sterlin gibi inanilmaz buyuk bir para toplanmis, bu paranin bir kismi savas arac gerecleri icin kullanilmis kalani ise Is bankasinin kurulus sermayesi olarak kullanilmistir. 2005 yilindaki Pakistan depreminde Is bankasi bolgeye 1.7 milyon dolar yardimda bulunmustur) “Hadi Turkler’e laik bir ulke kuralim” fikrinin herkesi etrafinda birlestirecek bir parlakligi yoktu. Ne Kurtler bundan yana olurdu, ne Cerkezler… Ne Pakistan para gonderirdi ne Araplar… Ama Halife’nin de suyu isinmak uzereydi.

1923 yilina gelindiginde Turk’u, Kurd’u, Cerkez’i, Bosnak’i buyuk zaferin mutlulugu icerisindelerdi… Devleti tekrar uluslararasi camiada herkesce kabul edilebilir bir yere getirmek icin gorusmeler suruyordu. Yapilan ilk sey yine bir surgundu. Ikili surgun… Zorunlu mubadele (exchange obligatoire)… Yunanistanla 30 Ocak 1923 gunu Lozan’da imzalanan anlasmada kullanilan kelimeler bize aradigimiz bilgiyi veriyor… Mubadelede Turkiye’de yerlesik Ortodoks Rum’lar ile Yunanistanda yasayan “Musluman”lar arasinda yapilacakti… Ana unsur “Musluman” olmalari idi. Cunku Osmanli ve devaminda Turkiye Muslumanlarin hamisi idi… Halife onun topraklarinda yasiyordu son 400 yildir… Ama yonetimin daha farkli bir plani vardi.

Lozan’da Turkiye’deki azinlik haklari yine dini eksende tanimlanmistir. Boyle tanimlaninca Turkiye’deki muslumanlara Turkiye Cumhuriyetinin hicbir ayri hak tanimasi gerekmedi. Ne sayilari 1 milyon kisinin uzerinde olan Kurtlere , ne Cerkezlere, ne Lazlara… Yine de Turkiye Halki bu durumu dert etmedi. Cunku onemli olan ” Allah, devlete millete zeval vermesin‘” soylemi idi. Ama olmadi.

3 Mart 1924 gunu Halifelik kaldirildi. Bunun etkisi buyuk oldu. (Serif Huseyin izleyen surecte kendini Halife ilan etti ve Arap milliyetciliginin guclu yapitaslarindan birinin onu de bu sayede acilmis oldu) Halkta bir huzursuzluk vardi. Siyasilerin bircogu hemen Terakkiperver Cumhuriyet Firkasinda biraraya geldiler. Giderek gucleniyorlardi. Halk buyuk destek vermisti kendilerine. Ve Seyh Sait Ayaklanmasi patlak verdi.

Ayaklanma bence Turkiye Cumhuriyeti’nin gunumuzdeki en onemli izlerini tasidigi icin cok onemli. Cunku bu olay bahane edilerek Turkiye’nin cehresi zor kullanilarak degistirilmeye calisilmistir. Ayaklanmaya gerekli mudahale hizli bir sekilde yapilmamistir. Iyice ilerlemesi beklenmis sonra da bu ayaklanma bahane edilerek Turkiye’yi demokrasiden uzaklastirmaya baslayacak iki onemli karar alinmisti : Takrir-i Sukun Kanunu ve “Hıyanet-i Vataniye Kanunu’nda “Dinin politikaya alet edilemeyeceği ve bu suçun da vatan hıyaneti sayılacağı”na ilişkin değişiklik”. Bir sure sonra alinan onay gerektirmeyen idam uygulama karari da hukuk devletinin karanliga gomulmesinin ilk adimi oldu. (Konu ile ilgili Atilla Yayla uzerinde yapilan tartismalari okuyarak daha fazla bilgi alabilirsiniz)

Turkiye din ve dindarlardan temizlenirken halki bir arada tutacak baska bir kavram on plana cikarilmisti : Turkculuk

Avrupada Fasizmin ayak sesleri yukselirken Turkiye’de seslere ayak uyduruyordu. Oncelikle Osmanli gecmisi ile ilgili baglar birbir koparildi. Osmanli ocu ilan edildi. ve Osmanli’nin daha da otesine uzanildi. Turk Tarih ve Turk Dil Kurumlari ile bu olusturulmaya calisildi. Insanin kanini donduracak seyler yapmaya basladilar. “Saf Kan Turk” bulmak amaci ile yapilan arastirmalar mi istersiniz, Kirikkalede bulunan sarisin bir ailenin Ataturk’un hazir bulundugu bir toplantida ayakta alkislanarak “iste safkan Turk” diyerek tanitilmasini mi? Bu olaylara alisik olmayan her turlu insan yada grubun cikislari bastirilir… Partiler, okullar, dernekler kapatilir… 1933′de yapilan 10.yil konusmasinda artik muhattap : Turk’tur…. Turk milleti zekidir, caliskandir, pagandir ve ne mutlu Turkum diyenedir… Kabe Arabin olsun, bize Cankaya yeterdir…

1934 yilinda ilk meyveleri alinmaya basladi bu politikanin. “Ein volk, ein reich, ein fuhrer” (2)’in Nazi Almanyasinin provasi Turkiye’de yapiliyordu. Trakya’da cikan ve devletin mudahale etmedigi olaylarla 15.000 yahudi vatandasin ev ve isyerleri yagmalandi, insanlar tecavuze ugradi, tartaklandi. Bolgede kisa bir sure once ogretmenlik yapmis ve Orhun adli Turanci bir dergiyi cikaran bir isim goze carpiyor : Nihal Atsiz

1935 yilina geldigimizde Turkiye’deki bazi kesimlerin geldikleri noktayi anlatmasi acisindan su alinti yardimci olur sanirim :

1935 yılında Türk Tarihini Araştırma Kurumu’nun (Bugün, TTK) seçtiği bir heyet huzurunda Süleymaniye Camii’ nin yanındaki türbesinden kemikleri çıkarılır Mimar Sinan’ın. Tabii geçen 350 yılın tesiriyle iskeletin büyük bir kısmı bozulmuştur. Dönemin ırkçı anlayışı uyarınca kafatası incelenir. Türk ırkının özelliklerine uyduğu anlaşılınca memnuniyetle mezar kapatılır. Ancak kafatası kurulacak Antropoloji müzesinde muhafaza edilmek üzere heyet tarafından alıkonulur.(3)

Ve kafatasi daha sonra kaybolur. Ilerleyen yillar savasin patlak vermesi ile Irkcilarin ekmegine yag surmustu. Butun dunya yuzunu Almanya’ya donmusken Irkcilik Turkiye’de de tam gaz ilerliyordu. Once yirmi kura ihtiyatlar olayi ile Gayrimuslim vatandaslarimizin askerligini yapmis olanlar da dahil olmak uzere buyuk kismi askere alindi. Ve silah verilmeden ve yer yer farkli uniformalar giydirilerek luzumsuz isler yaptirildi. Ardindan Gayrimuslimleri sarsan ve yabanci sermayenin her zaman icin gozunde korkulu bir imaj olarak beliren Varlik vergisi geldi. Varlik vergisini odeyemeyenler Askale Toplama kampina konuldu. 25 kisi burada hayatini kaybetti. Sahneler sizlere ayni yilllarda gerceklesen baska bir ulkedeki baska bir olayi hatirlatiyor mu bilmiyorum. Neyse ki mesele disardan duyuldu da vazgecildi.

Ama bunlarin hicbiri Turkiye’yi seven ve ayrilmak istemeyen Gayri-Muslimlerin gozunu korkutmadi, 6-7 Eylul olaylarina kadar. Irkci fasizan desteklerin “Ataturk’un Evi Bombalandi” haberi ile peslerine taktiklari kalabaliklar aynen Trakya olaylarinda oldugu gibi devlet gucleri tarafindan durdurulmadan gayrimuslim halkin evlerine isyerlerine canlarina saldirildi. Kiliselere (ki kutsal mekanlardir) okullara saldirildi. Olaylarda basrolleri oynayanlar yine irkci milliyetcilerdi “Kibris Turktur Dernegi”(4). Ki olaylardan sonra Istanbul’u bir daha donmemek uzere terkedecek 300.000 Rum asilli vatandasin Kibris’taki olaylarin gelismesi surecindeki rolleri yatsinamaz.

Ve tum bu olaylardan sonra %99′u musluman bir ulke vardi elimizde. Cocuklari her sabah “Turkum, dogruyum…” diyordu, daglarinda taslarinda “Ne mutlu Turkum diyene” yaziyordu.

Turk milliyetciligi adi altinda irkcilik kafalara o kadar yerlestirilmisti ki demokrasinin, ozgurluklerin arttigi ulkemizde “dilini konusma, sarkisini soyleme” hakkini isteyen herkese hain muamelesi yapildi. Ilkokuldan universiteye kadar oyle ogretilmistik ki Turkiye icinde resmi politikalar disinda konusulan her konu, yapilan her yeni yorum hainler disinda kimselerden cikamazdi. Bu nedenle, Ermeniler Ermenistana, Yahudiler Israile, Rumlar Yunanistana, Komunistler Rusyaya (ve son zamanlarda Muslumanlar Suudi Arabistana) gonderilmis ve problem cozulmustu. Ya geride kalip gitmek istemeyenler? Ya gonderilecek yeri olmayan ama yukselen gucu ile “devlet”e tehlike arzeden Kurtler…

Devlet ona da hizli bir cozum uretti. Guneydogu’da 1000in uzerinde okul kapatildi ve tum bu halk koyleri ile beraber yer gosterilmeden surgun edildi. Halk cozumu buyuk sehirlere gelmekte buldu ve bu da halihazirda bozuk olan yapiyi iyice bozdu. Ama irkci zihniyet bunda bile Kurtleri suclu buldu. Sozde onlar buyuk sehirlere cani gonulden gelmis ve ortamlarini bozmuslardi.

Gelisen teknoloji ve medya gucu sayesinde ulke halkina kendi dilinde egitim, televizyon, radyo gibi haklari vermek istemeyen irkci bir devlet ile karsi karsiyaydik ama hic kimse bunu o yillarda irkcilik olarak nitelendirmiyordu. Bu Turkiye’yi bolme planiydi o yillarda. Halbuki o yillarda devlet herseyde oldugu gibi bu konularda da halkina destegi verse, bolge halki ile birlikte Kuzey Irak’ta yasayan Kurt halkina da yaninda oldugu demokratik oldugu kardesi oldugunu hatirlatabilse ne PKK yada diger guclu Turkiye karsiti Kurt televizyonlarinin aglarina duserlerdi, ne PKK’nin sozlerine kanarlardi. 40 bine yakin vatan evladi toprak altinda yatiyor olmazdi. 300 milyar dolar para sirf bu is icin aktarilmazdi. Kuzey Irak Turkmeni ve Kurdu ile eger bir ulkenin altinda konfederasyona gidilecekse bu ulke Kurtlere haklarini vermekten bir an bile cekinmeyen Turkiye olacaktir diyebilirdi.

Ama hayal dunyasinda yasamadigimiz icin bunlarin hicbiri olmadi. Turkiye resmi agizlardan halen “Turkmenler” kardesim tabi ki onlari koruyacagim diyerek halen irkcilik yapmayi surduruyor. Cunku dunya uzerinde Kurtlerin bir hamisi varsa o da Turkiye olmaliydi. Kardes Turkmenler kadar kardes Kurtlerin de hakki korunmali idi. Eger mazlumu korumak icin savas acmak yigitlikse Kibris Turklerini korumak icin acilan savasin aynisi Saddam Kurtlerin uzerine kimyasal gaz attigi zaman Irak’a karsi da yapilmaliydi.

Problemler ve cozum yollari gunes ciplakliginda iken ortam yeni bir belge ile calkalandi. Milli siyaset belgesi denen bu belgede cozum onerileri son derece acik bir sekilde siralaniyordu. Uniter devlet tehlikedeydi ve bunun koruma yolu son derece basitti : Tek devlet, tek ulus, tek bayrak, tek dil (5) (Bknz (2))… Sayilari hergecen gun artan sozde milliyetci, ulusalci ve benzeri isimler alan ama istisnai birkaci disinda tamami irkci soylemlerle hareket eden gruplar heryere yayildi. Internet siteleri kuruldu. Agir hakaretler edildi. En basit elestirilerde kapatilan siteler, toplanan kitaplar, toplatilan gazete ve dergiler yerli yerinde dururken bu gruplara karsi hicbir islem yapilmadi, tek bir dava acilmadi. Halbuki ayrimciligin en igrencini yapan bu gruplara karsi birseyler yapilmaliydi. Palazlandikca palazlandilar…

En son sozleri cimbizlanarak Irkcilara yem edilen Hrant Dink’e kiyanlarinda, papaz cinayetindekilerinde bu internet siteleri ile baglantilari tesbit edilmisti. Hrant Dink’i koruyamadik ama “Bu ulke guvercinlere dokunmadi” dedigi son yazisindaki ironik durumu ortaya koyan sozleri yeni tartismalari daha yuksek sesle konusabilmemizi basardi. Mahcupyan “hayir hep guvercinlere dokundu” derken bu manada hakliydi. Mefta’nin arkasindan , oldurulusu ile Ermeni olmasi arasindaki yuksek korelasyon bagini protesto eden “Hepimiz Ermeniyiz” sloganini bile tahammul edemeyecek kadar ileri gittiler. Katil ile kahraman edasi ile fotograflar cektirdiler bayragi da alet ederek. Gozumuzun icine baka baka “cete yoktur” dediler, yalanlar soylediler, ortbas etmeye calistilar. Ve hicbirsey degismedi. “Ha busefer olur mu?” dedik ama halen birsey olmadi. Halen devletin yuksek kesimlerinde bunlara karsi birsey yapilmiyor. Ne 301′e dokunabiliyorlar ne silah uzerine yemin eden cetelere. Ve bizler ulke vatandaslarina degil disaridakilere karsi yapilmasi gereken milliyetcilik kavramini oy kaygisi ile birbirlerine karsi “hangimiz daha milliyetciyiz” savasina ceviren siyasilerimizi izliyoruz…

__________________________________

(1)Yoneticilerin Icin Yeni Bir Bakis 2. Abdulhamid Han’in Liderlik Sirlari, Mehmet Aydin, Sayfa 177.
(2) “Ein volk, ein reich, ein fuhrer” tek halk, tek devlet, tek lider, Nazi Almanyasinin mottosu
(3) http://www.dusunceler.org/2006/06/23/mimar-sinanin-kayip-kafatasi/
(4) Kerkuk Turktur sloganlarini bu manada dikkatle izlemek lazim.
(5) Hala duruyorlar mi bilmiyorum ama en son Istanbul’daki tum askeri alanlarda bu ifadeler tabelalarda herkesin gorebilecegi bir sekilde yol kenarlarina dikili duruyorlardi. Ayrica Milli siyaset Belgesi icin bknz http://www.ikincicumhuriyet.org/arsiv/arsiv6071.htm

11 [?]

Gamalı Hilalin Yükselişi - Irkçılığımıza Bir Bakış

95 Yorum