Kimliğimin derdi ordumu gerdi!

İnsan kendisini sürekli yeniden tarif eden bir varlık. Geçmişimizden, ailemizden ve mahallemizden devraldığımız mirasın üzerine hayallerimizi, korkularımızı, umut ve düş kırıklıklarımızı ekleyerek bir BEN oluşturuyoruz. Adına kimlik dediğimiz bu “şey” devletin bize verdiği kimlik kartı gibi sabit yapı değil. Üzerindeki fotoğrafın eskimesi gibi çocukluk ve gençlik duygularımız da değişiyor, evrim geçiriyor.

Gençliğinde komünist olan biri liberalleşiyor, İslâm cumhuriyeti kurmak için yola çıkanlar demokratlaşıyor.

Hayatı boyunca ateist olarak yaşamış bir kadın eşinin ölümünden sonra birden dine sarılabiliyor. Müslüman bir ailenin çocuğu 18 yaşına geldiğinde dinden soğuyabiliyor.

Kadın, Alevî, Kürt, Çemişkezekli, Ermeni, eşcinsel, komünist… Kimlik dediğimiz olgunun binlerce rengi var. Bunlardan hangisi üzerinden tacize uğrarsak o boyutumuz bıçak gibi bileniyor. Feministler dünyayı karşı cinslerin çatışma alanı olarak görürken dili yasaklanan azınlıklar kimliklerinin etnik rengine sarılıyorlar var güçleriyle.

Kimlik mahrem bir olgu aynı zamanda. Aynı rengi paylaştığımız insanların arasında kabul görmek ve gruba dahil olmak için grupla uyumlu renklerimizi ön plana koyarken diğerlerini saklamak isteyebiliriz. Evinde veya Ermeni arkadaşlarıyla iken Ermenice konuşan, müziğini dinleyen, kiliseye gidip dua eden biri iş hayatında bu renklerinin gizli kalmasını tercih edebilir. Bu onun en doğal hakkıdır.

Hal böyle iken devlet, hele hele sınırlarımızı koruma görevi olan ordumuz kimliğimize ne hakla karışır? Son nefesimizi verene dek bitmeyecek bir arayış sürecine, benliğimizi arayışımıza eli silahlı ve üniformalı kimseler ne hakla müdahale edebilir? Bize hizmet etmesi için kurulmuş bir ordu nasıl olur da bizi kendi kulu, kölesi hizmetkârı olarak görebilir?

Ulus-devlet krizi
Ax! Welate min – Ah! Vatanım adlı yazımızda şöyle demiştik :

« Kürt Sorunu » terimi tuhaf bir lâf. Adeta sorun Kürtlerin Kürt olmasından kaynaklanıyormuş gibi bir önkabul içeriyor. Mayınlı bir kelime gibi, her an elimizde patlamaya hazır. Hava kirliliği sorunu, trafik sorunu, … Böyle bir başka mayınlı ifade de “Başörtüsü sorunu”. Sanki sorun insanların başını örtmesinden geliyormuş gibi. Dindar Yahudilerin ve Hıristiyanların da başlarını örttüğünü ve Osmanlı topraklarında bunu asırlarca yaptıklarını hatırlarsak bu iki sorun arasında bir benzerlik dikkati çekiyor :
• « Kürt Sorunu » Kürtlerden mi kaynaklanıyor yoksa “Öz Türk olmayanların, Türk vatanında bir hakkı vardır; o da hizmetçi köle olmaktır” diyen zihniyetten mi? (Türkiye Cumhuriyeti’nin ilk adalet bakanı olan Mahmut Esat Bozkurt, Anadolu gazetesi 18 Eylül 1930)
• “Başörtüsü sorunu” başını örtenlerden mi kaynaklanıyor yoksa “kamusal alan” kavramından mı?
Vatandaşlarını belirli kalıplar içine sokma çabası olan devletlerin farka tahammülleri azalıyor. Zira bireysel ve yöresel farklılıklar rejimin ulusu kamulaştırma projesinin yürümediğini ıspat ediyor. Bu aynılaştırma-standart “Türk yaratma” projesine her muhalefet rejimin düşmanı oluyor:
• Ermenilerin kiliselerini tamir etmeleri engelleniyor,
• Hıristiyan vakıfların mallarına el konuyor,
• Aleviler yok sayılarak Sünni nüfus içinde asimile ediliyor,
• Kürtçe yasaklanıyor,
• Başörtülü kızlar üniversitelere sokulmuyor.
Bir yandan “%99.99’u Müslüman bir ülkeyiz” diyerek Alevilerin farkı yok sayılırken diğer yandan laiklik adına namaz kılanlar potansiyel fanatik olarak gösteriliyor. Gayrı Müslimlerden geriye kalanlar gayrı-sünnî, onlardan arta kalanlar da “dindar” ve “modern” olarak ayırd ediliyor.

Ulus devlet ayakkabısı ayağımıza dar geliyor ve ayağımızı kesmek istemiyoruz.

4 [?]

Share This