Ne dediler? Ne yaptılar?

27 maddelik anayasa değişikliği teklifi önce anayasa komisyonunda görüşüldü ve kabul edildi. TBMM’de yapılan oylamada da 72 red 336 kabul oyu alan anayasa değişikliği teklifi cumhurbaşkanı Abdullah Gül’ün onayına sunuldu. TBMM’deki oylamada Adalet ve Kalkınma Partisi değişiklik  paketine destek verirken; MHP muhalefet etti. CHP ve BDP ise meclise girmedi. Mecliste temsil edilmeyen partilerden Saadet Partisi ve Büyük Birlik Partisi anayasa değişikliğine “Evet” kampanyası yürütürken; şimdi davaya müdahil olmak için mahkemeye başvuran CHP ve MHP ise yoğun bir şekilde “Hayır” kampanyası yürütmüşerdi. 12 Eylül davasına müdahil olma başvurusu yapan CHP, bunu ”ilkesel bir demokratik duruş göstermek için” şeklinde açıklamıştı. Aynı CHP’nin, davaya müdahil olmasının önünü açan değişikliğe karşı çıkmasıyla şimdi ortaya koyduğu tavır arasındaki çelişki “ilkesizlik” olarak yorumlanıyor. CHP Genel Başkanı Kemal Kılıçdaroğlu referandumla ilgili olarak, ‘Geçici 15. maddenin kaldırılmasıyla Kenan Evren ve arkadaşları yargılanamaz. ” demişti. MHP lideri  Bahçeli ise konuyla ilgili olarak, ‘12 Eylül’ü yargılayamazlar, bunlar kandırmaca.. 12 Eylül’de hukukun boynuna urgan geçirenlerle 12 Eylül referandumunu hazırlayanlar aynı kefededir” şeklinde açıklamalarda bulunmuştu… KAYNAK

Eskimeyen yazılar:

Share on Facebook

Kolombiya da tıpkı Meksika gibi mafyanın sporu « sevdiği » ülkelerden biri. Geçtiğimiz 5 yıl içinde 900 tondan fazla kokain ve 10 milyar dolara yakın bir para futbol sayesinde aklandı. En iyi « yıkayan » klüpler şunlar : Santa Fe, America de Cali, Unión Magdalena ve Deportivo Pereira. 1980’li yıllarda da Kolombiya’nın ünlü uyuşturucu patronları Pablo Escobar ve Rodriguez Orejuela futbola « çok özel » bir ilgi gösteriyorlardı. TBMM’li futbol-severlere ve şike-severlere duyurulur!

… Bu konuda okumak için…

• Büyük kuklacı kim?
• Ak Parti kan mı kaybediyor?
• Şike Yasası: TBMM’deki Müslümanlara açık mektup
• AKP ve TBMM satılık mıdır?
• Ampul kirleniyor mu?

Share on Facebook

… Bu konuda okumak için…

Türk milliyetçiliği birleştirir mi yoksa parçalar mı?

 İllâ ki bir tutkal/çimento mu gerekiyor? Milliyetçilik tutkalı adil ve müreffeh bir düzene alternatif olabilir mi? Adaletin, hukukun hâkim olmadığı ortamlarda Türklerin kardeşliği ne işe yarar? Belki de Türk Milliyetçiliği diğer milliyetçilikler gibi yok olmaya mahkûm bir söylem. Çünkü var olmak için “ötekine” ihtiyacı var. Ötekileştireceği bir grup bulamazsa kendi içinden “zayıf” bir zümreyi günah keçisi olarak seçiyor. Kürtler, Hıristiyanlar, Eşcinseller, solcular…150 sayfalık bu kitapta Türk Milliyetçiliğini sorguluyoruz. Müslüman ve milliyetçi olunabilir mi? Türkiye’ye faydaları ve zararları nelerdir? Milliyetçiliğin geçmişi ve geleceği, siyasete, barışa, adalete etkisiyle. Buradan indirin. 

Share on Facebook

Share on Facebook

 Osman Can: YSK’nın verdiği Hatip Dicle kararı bazılarının dediği gibi bir yol kazası değil. Türkiye’de ‘Kriz’ tek partici düzenin, demokratikleşme yönünde atılan her adım karşısında gösterdiği olağan tepkinin adıdır. TAMAMI

Share on Facebook

 Mümtaz’er Türköne

BDP ne ölçüde bir Kürt partisi ise MHP de aynı ölçüde bir Türk partisi. İkisi de bütün varoluşlarını etnik kökene dayandırıyor. BDP’den Kürtlüğü, MHP’den de Türklüğü çekip çıkardığınız zaman geriye hiçbir şey kalmıyor. BDP’nin Kürt ulusalcılığı geç kaldığı için telaşlı ve abartılı. MHP’nin Türk milliyetçiliği ise ulus-devletin gölgesinde gelişip serpildiği için muhtevasız ve içi kof.

BDP’nin Kürt kelimesine yüklediği etnik anlam ile MHP’nin Türk kelimesine atfettiği anlam arasında zerre mikyas fark yok. İkisinde de sadece bir etnisite mevcut. Bilmeyenler için kaydedelim: Etnos, aynı atadan, yani ortak bir soydan geldiği varsayılan insanlar topluluğu demek. MHP milliyetçiliği, Bahçeli’nin seslendirdiği haliyle bir etnik milliyetçilik olarak Türk milliyetçiliğinin çok dar, ilkel ve sınırlı bir kalıbını temsil ediyor. İtiraz eden MHP milliyetçilerine ölçüyü verelim. Kürtlerin de kendi rızaları ile onurlu biçimde içinde yer bulacakları bir milliyetçilik üretemiyorsanız, hatta milliyetçiliğinizi tam olarak Kürtlüğün karşısında yerleştiriyorsanız bunun adı etnik milliyetçiliktir. Şayet etnik milliyetçilik çoğunluk tarafından yapılıyorsa buna fazladan ırkçılık denir. Bahçeli, pazar günü Merkez Yürütme Kurulu’nu topladıktan sonra yaptığı yazılı açıklamada ‘etnik kimliklerin anayasaya taşınmasından’ ve ‘Türk kimliğinin esnetilerek anayasadan çıkartılmasından’ şikâyet ederken tam olarak işte bu etnik milliyetçiliği yapıyor. Bu sözün tercümesi, Kürt etnik kimliğine karşı Türk etnik kimliğinin üstünlüğü iddiasından başka bir şey değil. Soruyu şu şekilde sorabilirsiniz: Bahçeli Kürtlere, bu ülkede Türklerle birlikte var olacakları ve Kürt olarak kalacakları bir alan veriyor mu? Kürtleri dışlayan, benim ‘Küçük Türkiye milliyetçiliği’ dediğim şey, tam olarak işte bu. Çünkü Kürtlere, Kürdistan dışında bir alternatif bırakmıyorsanız, bu ülkeyi onlardan önce siz bölmüş olursunuz. MHP, milliyetçilik yapmıyor sadece Kürtlerin varlığına -kendi tabiri ile- ‘itiraz’ ediyor. Türkiye’nin birliğini ve bütünlüğünü korumak ve geleceğe taşımak konusunda en büyük engellerden biri bu itiraz. Etnik milliyetçiliğin sınırlarını aşamayan ve Kürtleri kucaklamayı beceremeyen bir MHP, Türkiye’nin geleceği için büyük bir tehlike. 1990′lı yıllarda devlet adına görev yapanlar, devleti korumak adına cinayetler işlediler. Bu cinayetler yüzünden, devlet ile vatandaşlar arasında Türkiye’nin birliğini sürdürmeyi zorlaştıran uçurumlar oluştu. Tek çare bu derin uçurumu, o devlet görevlilerinin fani bedenleri ile doldurup kapatmaktan ibaret. Ne yapalım: ‘Vatan sağ olsun’.

Darbe planı yapan subaylar, Türk milletini yaşatmak için elzem olan hukuk devletini bataklığa çevirdiler. Tıpkı II. Dünya Savaşı’nda önüne çıkan bataklığı kendi askerlerinin bedenleri ile doldurup geçen Alman Tank tümeninin yaptığı gibi, bizim de bu askerleri yargılayıp mahkûm etmemiz lâzım. Yeter ki, ‘Vatan sağ olsun’.

Türk milleti birliğini ve bütünlüğünü sürdürmek, devletin bekâsını temin etmek adına önemli bir fırsat yakaladı. Terör sona eriyor. 74 milyonluk bu koca ülke güçlü entegrasyon dinamiklerini harekete geçirecek. Demokrasi ve hukuk, hepimizin ortak paydası olacak. Silahı bırakanların barut dumanından göremediğimiz yüzlerini göreceğiz; silah sesinden duyamadığımız seslerini duyacağız. Biri Avesta okuyacak, diğeri Kürtçe ezan. Biri derebeylik düzeni kurmaya kalkacak, biz üniter yapıda ısrar edeceğiz. Göreceğiz, sabredeceğiz; eteklerinde taş, midelerinde gaz kalmayacak. Korkuları, düşmanlıkları geride bırakacak, geleceği birlikte inşa edeceğiz. Bir engel daha var: Bahçeli’de ete kemiğe bürünen dar ve kısır etnik milliyetçilik. Türk milliyetçiliğinin bir buçuk asrı aşan zengin birikimi, bugünün sığ ve dışlayıcı MHP milliyetçiliğine mahkûm olmamalı. Büyük düşünen, büyük ve cesur adımlar atan Türk milliyetçiliğine ve Türk milliyetçilerine ihtiyacımız var. MHP’nin Bahçeli ile devam eden kısa tarihini, etnik kutuplar arasındaki boşluğu kapatmak için üzerinden geçeceğimiz bir köprüye dönüştürmenin zamanı gelmedi mi? Yoksa bu ülkeye yazık olacak.

Öyleyse, ‘Tanrı MHP’yi korusun!’

Share on Facebook

Share on Facebook

Cizre MHP Teşkilatı ve 150 üye partilerinden istifa ederek BDP’ye geçti.

Cizre MHP İlçe Başkanı Ramazan Mungan, 18 kişilik yönetimi ve partisine üye 150 kişiyle birlikte partisinden istifa ederek, BDP’ye katıldıklarını duyurdu. Ramazan Mungan’ın MHP’den bütün yönetimiyle birlikte istifa etmesiyle birlikte Cizre’de MHP teşkilatı da kapanmış oldu. Kürt halkının mücadelesinin yanında yer almak istedikleri için MHP’den istifa ettiklerini belirten Ramazan Mungan ise, bundan sonra Kürt halkının partisi olan BDP’de hizmet vereceklerini söyledi. Tüm yönetici ve delege arkadaşlaryla birlikte artık, halkın hizmetinde olacağını belirten Mungan,BDP’ye katıldığı için başım dik ve çok mutlu olduğunu vurguladı. Ramazan Mungan, “AKP, CHP ve MHP’deki tüm Kürtlerin istifa edip BDP’ye katılmalarını bekliyorum. Böyle olursa Kürt halkı ilerleyecek ve bütün haklarını elde edecektir. Kürt halkı olarak birlik ve beraberlik sağladığımız zaman mücadelemizi sürdürebiliriz. Birlik ve beraberlikten güç doğuyor. Bizler birlikte olduğumuz zaman güzel ve güçlü görünürüz.” şeklinde konuştu.

MHP İlçe Başkanı Ramazan Mungan ve ilçe teşkilatının BDP’ye geçmesi ile birlikte her geçen gün güçlerine güç kattıklarını ifade eden BDP ilçe Başkanı Esat Malkoç, bugün aralarına katılan Ramazan Mungan ve arkadaşlarını kutladığını söyledi. Daha sonra Ramazan Mungan’a BDP rozeti, BDP PM üyesi Hasan Özgüneş tarafından takıldı.

Share on Facebook

BDP Elazığ il Teşkilatı seçimlerde MHP’yi destekleme kararını Kışanak’a iletiyor.

BDP İl Başkanı olduğu iddia edilen kişi, “… Eğer CHP uygun değilse götürelim eğer MHP kazanıyorsa orda bir tane çıkarıyorsa ikincisini biz destek sunarsak MHP çıkarıyorsa biz götürüp MHP’ye verelim oyu” diyor..

Share on Facebook

BDP seçim bürosunda gazetecilere açıklama yapan Bozkurt, “BDP ile devam edeceğiz. Bu bir örnek temsil etmeli. Doğu ve Güneydoğu’da kurulu bütün diğer partilerde yer alan halkımızın istifa edip bir an önce kendi partilerine, yani BDP’ye katılmaları için çağrıda bulunuyorum.” diye seslendi. Daha sonra BDP Başkale İlçe Başkanı Derviş Polat, Ömer Bozkurt’a rozet taktı. Bozkurt da partililerle tokalaştı.

Share on Facebook

… Bu konu ilginizi çektiyse…

Türkiye bölünür mü?

“Bebek katili! Vatan haini!…” PKK terörünü lanetliyoruz ama devlet eliyle işlenen suçlara karşı daha bir toleranslıyız.  “Kürtler ve Türkler kardeştir” diyenlerin kaçı “sen benim kardeşimsin”  demeyi biliyor Zaza, Sorani, Kurmanci dillerinde? Ülkemizin terör sorunu ne PKK ne de Kürt kimliğiyle sınırlanamayacak kadar dallandı, budaklandı. Bazı temel soruları yeniden masaya yatırmak gerekiyor: (*) Kürtler ne istiyor? (*)  İspanya ve Kanada etnik ayrılıkçılıkla nasıl mücadele etti? (*) PKK ile mücadelede ne gibi hatalar yapıldı? (*) İslâm ne kadar birleştirici olabilir? Töre cinayetlerinden Kuzey Irak’a terörle ilgili bir çok konuyu ele aldığımız 267 sayfalık bu kitabı ilginize sunuyoruz. Buradan indirin.

 Türkiye’nin Ulus-Devlet Sorunu

Devlet gibi soğuk ve katı bir yapı bizimle olan ilişkisini hukuk yerine ırkımıza ya da inançlarımıza göre düzenleyebilir mi? GERÇEK hayatı son derecede dinamik ve renkli biz “insanların”. Birden fazla şehre, mahalleye, gruba, klübe, cemaate, etnik köke, şirkete, mesleğe, gelir grubuna ait olabiliriz ve bu aidiyet hayatımız boyunca değişebilir. Oysa devletimiz hâlâ başörtüsüyle uğraşıyor, kimi devlet memurları “ne mutlu Türk’üm” demeyenleri iç düşman ilân ediyor, Sünnî İslâm derslerini zorla herkese okutuyor… Bizim paramızla, bizim iyiliğimiz için(!) bize rağmen… Kürt sorunu, başörtüsü sorunu, Hıristiyan azınlıklar sorunu… Bizleri sadece “insan” olarak göremeyen devletimizin halkıyla bir sorunu var. Türkiye’nin “sorunlarının” kaynağı sakın ulus-devlet modeli olmasın? 80 sayfalık bu kitap Kurtuluş savaşı’ndan sonra Türkiye’ye giydirilmiş olan deli gömleğine işaret ediyor.  Ne mutlu “insanım” diyene! Kitabı buradan indirin.

Türk milliyetçiliği birleştirir mi yoksa parçalar mı?

 İllâ ki bir tutkal/çimento mu gerekiyor? Milliyetçilik tutkalı adil ve müreffeh bir düzene alternatif olabilir mi? Adaletin, hukukun hâkim olmadığı ortamlarda Türklerin kardeşliği ne işe yarar? Belki de Türk Milliyetçiliği diğer milliyetçilikler gibi yok olmaya mahkûm bir söylem. Çünkü var olmak için “ötekine” ihtiyacı var. Ötekileştireceği bir grup bulamazsa kendi içinden “zayıf” bir zümreyi günah keçisi olarak seçiyor. Kürtler, Hıristiyanlar, Eşcinseller, solcular…150 sayfalık bu kitapta Türk Milliyetçiliğini sorguluyoruz. Müslüman ve milliyetçi olunabilir mi? Türkiye’ye faydaları ve zararları nelerdir? Milliyetçiliğin geçmişi ve geleceği, siyasete, barışa, adalete etkisiyle. Buradan indirin. 

Share on Facebook

“Başörtülü Milletvekili İstiyoruz” İnisiyatifi

Share on Facebook

CHP’nin aday gösterdiği ve Ergenekon’dan yargılanan adayları: Prof. Dr. Mehmet Haberal, gazeteci Mustafa Balbay, eski ATO Başkanı Sinan Aygün, MHP’nin aday gösterdiği ‘balyoz sanığı’ emekli Korgeneral Engin Alan;

BDP’nin aday gösterdiği tutuklu adaylar, Hatip Dicle, Faysal Sarıyıldız, İbrahim Ayhan, Kemal Aktaş, Selma Irmak, Gülseren Yıldırım’in;

Ergenekon tutuklusu gazeteci Tuncay Özkan;

Devrimci karargah ve Ergenekon soruşturmalarından tutuklu olan eski Emniyet Müdürü Hanefi Avcı’nın;

Ergenekon ve Balyoz davalarının tutuklu sanıklarından emekli Orgeneral Çetin Doğan, emekli Jandarma Albay Hasan Atilla Uğur ve İP Genel Başkanı Doğu Perinçek bağımsız adaylık müracaatında bulundukları ve Türkiye Büyük Millet Meclisi’ne dolayısıyla milli iradeye, TC Hükümeti ve yargıya karşı, darbecilik ve silahlı isyan suçlarından yargılanan bu kişilerin anayasanın 14., 83. ve aykırı olmasından, dolaylı olarak da yargı sürecine müdahale ve görevi kötüye kullanma, suça iştirak, şahsıma tehdit ve anayasa 10. madde yani imtiyaz suçu olacağından (Anayasa 138. TCK 277. ve 288. maddeye aykırılıktan) dolayı aşağıda isimleri belirtilenlerin adaylıklarının iptal edilmesini ve partilerinin uyarılması talep ediliyor.

ADAYLIKLARININ İPTAL EDİLMESİ İSTENEN KİŞİLER ŞUNLAR:

Ergenekon tutuklusu Prof. Dr. Mehmet Haberal /Zonguldak / CHP
Ergenekon tutuklusu Gazeteci Mustafa Balbay / İzmir / CHP
Ergenekon sanığı Eski ATO Başkanı Sinan Aygün / Ankara / CHP
Balyoz tutuklusu emekli Korgeneral Engin Alan / İstanbul / MHP

Ergenekon sanığı Tuncay Özkan / İstanbul / Bağımsız
Devrimci karargah ve Ergenekon soruşturmalarından tutuklu eski Emniyet Müdürü Hanefi Avcı / İstanbul / Bağımsız
Ergenekon ve Balyoz davalarının tutuklusu emekli Orgeneral Çetin Doğan / İstanbul / Bağımsız
Ergenekon ve Balyoz davalarının tutuklusu emekli Jandarma Albay Hasan Atilla Uğur / Antalya / Bağımsız
Ergenekon tutuklusu İP Genel Başkanı Doğu Perinçek / İzmir /Bağımsız

BDP’nin bağımsız adayları 
KCK davası sanığı olan tutuklu Hatip Dicle / Diyarbakır
KCK davası sanığı olan tutuklu Faysal Sarıyıldız / Şırnak
KCK davası sanığı olan tutuklu İbrahim Ayhan / Şanlıurfa
KCK davası sanığı olan tutuklu Kemal Aktaş / Van
KCK davası sanığı olan tutuklu Selma Irmak / Şırnak
KCK davası sanığı olan tutuklu Gülseren Yıldırım / Mardin

Hukukçular: Sanıklar seçilse bile Meclis’e giremez

Devlet Bakanı Hayati Yazıcı’nın, “Ergenekon sanıkları seçilse bile Meclis’e giremez.” tezine hukukçulardan destek geldi. Hukukçular, Anayasa’nın 14. maddesi kapsamına giren suçlardan yargılananların dokunulmazlıktan yararlanamayacağı görüşünde. Buna ancak mahkemenin karar verebileceği belirtiliyor. Aday gösterilen sanıkların durumu 14. madde kapsamında kalıyor.

12 Haziran seçimlerine katılacak siyasi parti ve oluşumlar dün itibarıyla vekil adaylarının listelerini kesinleştirdi. Listelerde Balyoz, Ergenekon, KCK gibi davalar kapsamında halen tutuklu yargılanan kişilerin de adları bulunuyor. Sanıkların vekil seçilmesi durumunda salıverilip verilmeyeceği tartışma konusu. Devlet Bakanı Hayati Yazıcı, Ergenekon sanıklarının seçilseler bile Meclis’e giremeyeceklerini, buna ancak mahkemenin karar verebileceğini iddia etmişti. Bu görüşe, hukukçulardan da destek geldi. Anayasa Hukuku Profesörü Ömer Anayurt, Anayasa’nın 14. maddesi kapsamına giren suçlardan yargılananların dokunulmazlıktan yararlanamayacağı görüşünde: “Dokunulmazlıktan yararlanan, elbette Anayasa’nın 83′üncü maddesi gereği yargılama bağışıklığı kazanmaktadır. Bununla birlikte maddenin dokunulmazlık kapsamı dışında tuttuğu iki husus vardır. Bunlardan birisi de seçilmesinden önce soruşturulmasına başlanılmış olmak kaydıyla Anayasa’nın 14′üncü maddesinde yer alan eylemlerden dolayı yargılanıyor olmaktır. Ergenekon davasındaki suçlar bu kapsamdadır. Dolayısıyla bu suçtan dolayı tutuklu bulunan bir kimse milletvekili seçilmiş olsa bile bu suçlar bakımından dokunulmazlıktan yararlanmayacağı için otomatik olarak salıverilmez.”

Prof. Anayurt’a göre, Ceza Muhakemeleri Kanunu’nun (CMK) 100. maddesi kapsamındaki tutukluluk şartları var olduğu müddetçe, milletvekili seçilmiş olmak kişinin tutukluluğunun sona ermesi sonucunu doğurmaz. Bu madde, ‘kuvvetli suç şüphesinin varlığını gösteren olguların ve bir tutuklama nedeninin bulunması halinde, şüpheli veya sanık hakkında tutuklama kararı verilebileceğini’ hükme bağlıyor. “Zaman zaman bu husus bilerek ya da bilmeyerek karıştırılmaktadır.” uyarısını yapan Anayurt, değerlendirmesini şöyle sürdürdü: “Nitekim yakın geçmişte Sebahat Tuncel tutuklu iken DTP’den aday olup seçilmişti. Mahkeme tutukluluk kararını kaldırırken Tuncel’in milletvekili seçilmesini ve dolayısıyla dokunulmazlık kazanmış olmasını değil CMK madde 100′deki şartların ortadan kalkmış olmasını gerekçe olarak kullanmıştı.”

Balyoz ve Ergenekon tutuklularının, Anayasa’nın 83. maddesinin 2. fıkrası ile 14. maddede belirtilen hükümler kapsamında suç işlediklerine dikkat çeken anayasa hukukçusu Prof. Dr. Servet Armağan, “Bu suçlar kapsamında, suç işleyenler, yasama dokunulmazlığından istifade edemezler. Aynı şey BDP’nin gösterdiği 6 aday için de söz konusudur. YSK, bu kişileri aday göstermemeli.” dedi. Emekli Cumhuriyet Savcısı Reşat Petek de Bakan Yazıcı’nın açıklamalarını hukuken tutarlı buldu. Petek, sanıkların milletvekilleri seçilmeleri durumunda vekil olup olmamalarına karar verecek mercinin, yargılandıkları mahkemeler olduğuna işaret etti. Emekli Yargıtay Savcısı Ahmet Gündel de aynı görüşte. Gündel’e göre de, tutuklu Balyoz ve Ergenekon sanıkları aday olarak seçime girebilir ancak tutukluluk hallerinin devam edip etmeyeceğine yargılandıkları mahkemeler karar verir.

Anayasa’nın 14. maddesi ne diyor?

“Anayasa’da yer alan hak ve hürriyetlerden hiçbiri, devletin ülkesi ve milletiyle bölünmez bütünlüğünü bozmayı ve insan haklarına dayanan demokratik ve lâik Cumhuriyet’i ortadan kaldırmayı amaçlayan faaliyetler biçiminde kullanılamaz. Anayasa hükümlerinden hiçbiri, devlete veya kişilere, Anayasa’yla tanınan temel hak ve hürriyetlerin yok edilmesini veya Anayasa’da belirtilenden daha geniş şekilde sınırlandırılmasını amaçlayan bir faaliyette bulunmayı mümkün kılacak şekilde yorumlanamaz. Bu hükümlere aykırı faaliyette bulunanlar hakkında uygulanacak müeyyideler, kanunla düzenlenir.”

Kaynak

Share on Facebook

“Cepheye mermi taşırken bebeğini de yanına almak zorunda kalmış, yağmur yağınca bebeğinin örtüsünü alıp merminin üstüne örtmüş Türk kadını, dünyanın en güçlü kadınıdır. Ağlayış sesini düşman duymasın diye heyecanla bebeğini bağrına basan, korkudan değil düşman sesi duyup da cepheyi tespit etmesin diye, bebeğini kaybeden Türk kadını dünyanın en güçlü kadınıdır.”

… Bu konu ilginizi çektiyse…

Türkiye bölünür mü?

“Bebek katili! Vatan haini!…” PKK terörünü lanetliyoruz ama devlet eliyle işlenen suçlara karşı daha bir toleranslıyız.  “Kürtler ve Türkler kardeştir” diyenlerin kaçı “sen benim kardeşimsin”  demeyi biliyor Zaza, Sorani, Kurmanci dillerinde? Ülkemizin terör sorunu ne PKK ne de Kürt kimliğiyle sınırlanamayacak kadar dallandı, budaklandı. Bazı temel soruları yeniden masaya yatırmak gerekiyor: (*) Kürtler ne istiyor? (*)  İspanya ve Kanada etnik ayrılıkçılıkla nasıl mücadele etti? (*) PKK ile mücadelede ne gibi hatalar yapıldı? (*) İslâm ne kadar birleştirici olabilir? Töre cinayetlerinden Kuzey Irak’a terörle ilgili bir çok konuyu ele aldığımız 267 sayfalık bu kitabı ilginize sunuyoruz. Buradan indirin.

 

 Türkiye’nin Ulus-Devlet Sorunu

Devlet gibi soğuk ve katı bir yapı bizimle olan ilişkisini hukuk yerine ırkımıza ya da inançlarımıza göre düzenleyebilir mi? GERÇEK hayatı son derecede dinamik ve renkli biz “insanların”. Birden fazla şehre, mahalleye, gruba, klübe, cemaate, etnik köke, şirkete, mesleğe, gelir grubuna ait olabiliriz ve bu aidiyet hayatımız boyunca değişebilir. Oysa devletimiz hâlâ başörtüsüyle uğraşıyor, kimi devlet memurları “ne mutlu Türk’üm” demeyenleri iç düşman ilân ediyor, Sünnî İslâm derslerini zorla herkese okutuyor… Bizim paramızla, bizim iyiliğimiz için(!) bize rağmen… Kürt sorunu, başörtüsü sorunu, Hıristiyan azınlıklar sorunu… Bizleri sadece “insan” olarak göremeyen devletimizin halkıyla bir sorunu var. Türkiye’nin “sorunlarının” kaynağı sakın ulus-devlet modeli olmasın? 80 sayfalık bu kitap Kurtuluş savaşı’ndan sonra Türkiye’ye giydirilmiş olan deli gömleğine işaret ediyor.  Ne mutlu “insanım” diyene! Kitabı buradan indirin.

 

Türk milliyetçiliği birleştirir mi yoksa parçalar mı?

 İllâ ki bir tutkal/çimento mu gerekiyor? Milliyetçilik tutkalı adil ve müreffeh bir düzene alternatif olabilir mi? Adaletin, hukukun hâkim olmadığı ortamlarda Türklerin kardeşliği ne işe yarar? Belki de Türk Milliyetçiliği diğer milliyetçilikler gibi yok olmaya mahkûm bir söylem. Çünkü var olmak için “ötekine” ihtiyacı var. Ötekileştireceği bir grup bulamazsa kendi içinden “zayıf” bir zümreyi günah keçisi olarak seçiyor. Kürtler, Hıristiyanlar, Eşcinseller, solcular…150 sayfalık bu kitapta Türk Milliyetçiliğini sorguluyoruz. Müslüman ve milliyetçi olunabilir mi? Türkiye’ye faydaları ve zararları nelerdir? Milliyetçiliğin geçmişi ve geleceği, siyasete, barışa, adalete etkisiyle. Buradan indirin. 

Share on Facebook

Okan Kemal

12 Haziran için geri sayım başladı. Sonucu baştan belli olan bir genel seçime doğru ilerliyoruz. Çok büyük bir sürpriz ya da ani gelişme olmazsa (1999 yılında seçimden bir ay evvel Öcalan’ın yakalanması gibi) 2007 yılındaki sonuçlara benzer bir tablo bekliyor bizi. Bu konuda seçime kadar çok fazla yorum ve anket yapılacaktır. Partiler kimilerini küstüren kimilerini memnun eden listeler yayınlayacaklardır. Lakin konumuz bu değil. Konumuz, bu seçimin aslında neyin seçimi olduğu.

İsmine bakılacak olursa, önümüzdeki seçim artık resmen her dört yılda bir olan (zira eskiden kâğıt üzerinde beş yıldı ama hemen her zaman erken seçime gidilirdi) olağan bir Milletvekili Genel Seçimi. Yani, bu seçimde seçmenler bir sonraki dönemin meclisini teşkil edecek olan 550 parlamenteri seçecekler. Sahi öyle mi? Allah aşkına kaçınız istediğiniz bir parlamenteri Meclis’e gönderebiliyorsunuz? Yahut; 12 Haziran’da hangi parlamentere oy vereceksiniz? Bu soruların cevabı yok. Zira hemen hiç birimiz 12 Haziran Pazar günü gönlümüzden geçen ya da tanıdığımız ve güvendiğimiz bir parlamenter adayına oy veremeyeceğiz. Önümüze getirilen listede yer alan,  filanca partiden falanca parlamenteri seçmek istesek dahi parlamentoda vekilimiz olarak görmek istediğimiz kişi ancak partisinin genel merkezi tarafından seçilebilecek bir yere yerleştirilmişse Meclis’e girebilecek ve muhtemelen kendisini milletvekili seçtiren genel merkezin sözünden pek dışarı da çıkamayacak; Meclis’te oy vermek için elini kaldırmadan evvel genel başkanının ne dediğine bakacak; muhtemelen hiçbir fikri olmadığı hatta okumadığı bir kanun tasarısını oylarken dahi genel başkanına ya da parti yönetimine göre hareket edecek; yani camide namaz kılmak için imamın direktiflerini bekleyen cemaat misali “uydum hazır olan genel başkana” diyecek. Aksi yönde hareket etmek istediği vakit bir sonraki seçimlerde Meclis’e sadece nostaljik duygularla bakacağını ya da partisinden dışlanabileceğini ya da ihraç edilebileceğini bilecek. Bu korku ve baskı altında, milletvekili seçilen kişi, kendisini o makama getiren ve kendisine kıyak emekliliği bahşeden iradeye nankörlük edemeyecek ve milletin değil genel merkezin milletvekili olmayı öğrenecek.

 Yukarıdaki tablo uzun yıllardır devam etmekte. AKP ile gelmiş değil; ne yazık ki gitmiş de değil. Pek gidecek gibi de görünmüyor. Milyonlarca seçmenin nasıl bir fasit daire içinde zapt edildiğinin farkında mısınız?  İradenizin nasıl bloke edildiğini görüyor musunuz? Bir seçim sistemi düşünün ki, dünyanın hiçbir yerinde olmayan %10′luk bir seçim barajı getirmiş. Yani, %10′un altında oy alacağı belli bir partiye oy vermek istediğinizde ansızın “oyunuz boşa gitmesin diye” çark edip; istemeye istemeye barajı aşması kesin olan partilere oy veriyorsunuz. Hatta, bugünkü başat siyasi partiler, oylarını biraz da bu baraj sayesinde muhafaza ediyor ya da artırıyorlar. Bu baraj, bir çok insanı bağımsız aday olmaya zorluyor ve bağımsızların aday olmaması ya da aday olmuşlarsa seçilmemeleri için de her tür maddi manevi güçlüğü getiriyorlar.  Herkesi, başat siyasi partilerden birinden aday olmaya zorluyorlar.  Şu an için barajı geçmesi kuvvetle muhtemel 3 siyasi parti var: AKP, CHP ve MHP. MHP’nin biraz baraj sıkıntısı olduğu söylense de; son tahlilde baraj sorunu olmayacak gibi. Ancak bu 3 siyasi aktör dışındaki hiçbir partinin barajı geçmesi mümkün değil. Dolayısıyla örneğin BDP, bağımsız adaylarla giriyor ve normalde %7 ve üzeri oy alıp bağımsız adaylarından daha fazla sayıda milletvekili ile Meclis’e girecekken bağımsızlarla hem oyu düşüyor; hem de milletvekili sayısı ancak grup kurmaya yetecek seviyede (20) gerçekleşiyor. Keza diğer irili ufaklı partiler de en azından 1-2 milletvekili çıkarabilecekken bu sistem yüzünden adeta değerlendirme dışı oluyorlar. Sistemin diğer bir garip tarafı, başta da ifade ettiğimiz gibi, milletvekili adaylarının gerek doğrudan gerekse görece demokratik olacak şekilde teamül yoklamalarıyla genel merkez tarafından belirlenip sıralandırılması. Daha da berbatı bu sıralamada sandığa gittiğiniz vakit herhangi bir adaya oy verememeniz. Yani; örneğin 10 milletvekili adayının olduğu bir seçim bölgesinde sizin parlamentoda görmek istediğiniz kişi 9. sıraya konulmuş. Siz, sadece siyasal partilere oy verebildiğiniz için söz konusu adayınızın partisine oy verseniz bile adayınızın seçilebilmesi için o partinin söz konusu bölgeden 9 milletvekili çıkarması gerekiyor. Dolayısıyla, kimse kusura bakmasın bu memlekette aslında kimse milletvekili seçmiyor. Bir istisna olarak bağımsızlar nispeten halk oyuyla seçiliyor diyebiliriz. Ancak en çok bağımsızı Meclis’e yollayan BDP’de de bağımsız adaylara onlara oy veren halk değil İmralı’dan Öcalan şekil veriyor.

Peki, biz bunca zamandır kime oy veriyoruz? Tabii ki AKP’ye ya da AKP’ye karşı CHP ya da MHP’ye. Çok azımız da baraja rağmen ufak tefek partilere oy veriyor; o partilerin listelerinden tercih yapamamakla beraber.  12 Haziran’da da benzer bir durum söz konusu. Türkiye’nin neresinde olursanız olun, AKP’den memnunsanız AKP’ye; değilseniz CHP’ye ve MHP’ye oy vereceksiniz. Siz iktidara göre oy kullanacaksınız; milletvekilleri oy verdiğiniz partiler tarafından belirlenecek. Ancak ironik bir şekilde bu seçimin adına daha önce olduğu gibi yine “Milletvekili Genel Seçimi” denilecek. Zira, bizde yerel bazda siyaset gelişmiş değil. Seçmene tercihini soran yok. Her bölgeden 1 milletvekilinin seçildiği; onun da o bölgenin en az %51′inin oyuyla seçildiği; tamamen yerel bazlı bir demokrasiye geçmediğimiz sürece de Başbakan’ın deyimiyle bu “ucube”yapı var olmaya ve mevcut siyasileri ve siyaseti muhafaza etmeye devam edecek. Edirne’nin milletvekili sadece Edirne’nin hatta Edirne içinden seçildiği yerin milletvekilidir. Aynı şey Ardahan ve Hakkâri için de geçerlidir. Edirne milletvekili tüm Türkiye’nin vekili olamaz.  Edirne’nin milletvekili genel merkezin seçtiği vekil de olamaz. Olmamalıdır. Milletvekili, genel başkanına ya da merkezine göre değil; kendi seçim bölgesine göre hareket eden şahıs olmalıdır. Ancak bu sisteme geçilebilirse yapılacak seçim gerçek bir Milletvekili seçimi olabilir. O vakte kadar bir seçmen olarak benden, siyasi partilerin belirlediği listeyi oylamamın talep edilmesi sizce de abesle iştigal değil midir? Bir oldu bittiye getirme değil midir? Bu oldu bitti sırasında iktidar partisi memleketin ne kadar istikrarlı olduğunu ve bunun devamı için de kendi listesinin kabul edilmesini isteyecektir. Muhalefet ise iktidarın memleketi geriye götürdüğünü söyleyecek; laikliğe ve milliyetçiliğe vurgu yapacak ve bu kisve altında hazırladığı listeyi onaylamanızı bekleyecektir. Velhasıl kelam daha evvel olduğu gibi 12 Haziran’da da seçmenin görüşünü ya da tercihini soran ya da merak eden olmayacaktır. Ancak garip ve münasebetsiz bir şekilde bizden sandık başına gitmemiz istenmektedir. Peki, bu durumda soralım: 12 Haziran seçimi, milletvekili seçimi olmadığına göre; neyin seçimidir?

Share on Facebook

“…Gerçekten AKP’ye “muhalefet eden” birileri olsa belki AKP onu susturmak ister ama ben bugün ciddi bir tane AKP eleştirisi okumuyorum Türk basınında. Ne muhalefet partilerinden ne de medyadan AKP’nin uygulamalarına yönelik şöyle sarsıcı bir muhalefet çıkmıyor. AKP’nin “rejimin ekmeğine yağ süren” hataları konusunda ağızlarını bile açmıyorlar. Ama Ergenekon ve darbe yandaşlığını, AKP’ye muhalefet olarak kabul ettirmek istiyorlar. Ergenekoncular yakalanmasın, darbeciler yargılanmasın. Onların “özgürlük” anlayışı bu. Silah zoruyla bütün ülkeyi sindirmek, iktidara el koyma planları yapmak, “muhalefet” onlara göre. Üşenmeyin bizim basını şöyle bir tarayın. AKP’nin, yargı “reformu” yaparken askerî yargıya dokunmamasını eleştiriyorlar mı, bir bakın. Askerî vesayete alan açan Sayıştay Yasası’nı eleştiriyorlar mı, bir bakın. Ombudsmanlık yasasında orduyu kollamalarını eleştiriyorlar mı, bir bakın. En kritik dönemeçlerden birini geçerken Kürt meselesini kalıcı bir barışa dönüştürmek için kıllarını bile kıpırdatmamalarını eleştiriyorlar mı, bir bakın…”

Share on Facebook

Diğer aktörlerin tamamı, sorunun çözümüne uygun vaziyet aldı. Buna PKK ve uluslararası aktörler de dahil. Peki MHP sorunun çözümünü istiyor mu? Devlet Bahçeli’nin geçen hafta grup toplantısında, denge noktasında duran Cumhurbaşkanı başta olmak üzere herkese savaş ilan etmesi, Kürt sorununun çözümüne MHP’nin direneceğini gösteriyor. MHP direnirse Kürt sorunu çözülmeyeceğine göre, ortaya bir paradoks çıkıyor: MHP Türkiye’yi bölebilir mi? (TAMAMI: Mümtaz’er Türköne)

… Bu konu ilginizi çekiyorsa…

Türk milliyetçiliği birleştirir mi yoksa parçalar mı?

 İllâ ki bir tutkal/çimento mu gerekiyor? Milliyetçilik tutkalı adil ve müreffeh bir düzene alternatif olabilir mi? Adaletin, hukukun hâkim olmadığı ortamlarda Türklerin kardeşliği ne işe yarar? Belki de Türk Milliyetçiliği diğer milliyetçilikler gibi yok olmaya mahkûm bir söylem. Çünkü var olmak için “ötekine” ihtiyacı var. Ötekileştireceği bir grup bulamazsa kendi içinden “zayıf” bir zümreyi günah keçisi olarak seçiyor. Kürtler, Hıristiyanlar, Eşcinseller, solcular…150 sayfalık bu kitapta Türk Milliyetçiliğini sorguluyoruz. Müslüman ve milliyetçi olunabilir mi? Türkiye’ye faydaları ve zararları nelerdir? Milliyetçiliğin geçmişi ve geleceği, siyasete, barışa, adalete etkisiyle. Buradan indirin.

Share on Facebook

Özellikle toplumsal kardeşliği ve “bin yılda oluşmuş milleti kardeş kavgasına düşürmek isteyenlere fırsat vermemek için” kitlesel eylemler yapılmayacak. Genel Merkez’e gelen “miting yapalım, tel’in edelim, yüzbinlerce kişi yürüyerek protesto gösterisi yapalım” gibi talepler, kabul edilmedi. MHP yönetimi, “meşru zeminlerde ve demokratik haklar kullanılarak mücadele” kararı aldı. Devlet Bahçeli imzasıyla daha önce yayınlanan genelgelere harfiyen uyulması istendi. Teşkilat görevlileri, parti üyeleri ve Ülkücüler, çatışma, provokasyon, tahriklere karşı dikkatli olacak. Sokak çatışmalarına kesinlikle girilmeyecek, “nifak tohumlarına” karşı dikkatli olacak ve Türk, Kürt veya hangi etnik kökenden olursa olsun, herkesi kucaklamaya devam edilecek.

Uğur Becerikli - Sabah

Share on Facebook

MHP yöneticilerinin Kars’taki Ani Harabeleri’nde kıldığı namaza ne demek lazım?

Ben öncelikle “Allah kabul etsin” diyorum. Çünkü dünyanın hiç bir noktasındaki hiç bir ibadetten rahatsız olmuyorum, olmam. MHP’lilerin Ma’un Suresi’nde kınananlar gibi “gösteriş” için namaz kıldıklarını da söyleyemem. Kimsenin kalbini açıp “niyet”ine bakamam çünkü. Ancak MHP lideri Devlet Bahçeli, Ani gezisini ibadetle sınırlı tutmadı, namaz sonrasında yaptığı konuşmayla “siyaset” de kattı işin içine. Bu siyasete ise sonuna kadar karşı çıkmak mümkün; hem de, tam da Bahçeli’nin atıfta bulunduğu dini açıdan.

Demek istediğim şu: Bahçeli, Akhtamar Kilisesi’nin ve Sümela Manastırı’nın yeniden Hıristiyan ibadetine açılmasına İslami bir havada karşı çıktı. Oysa tam da İslam’ın gereğidir, hem bu kiliselerin hem de tüm diğer Hıristiyan ibadethanelerinin serbest olması.

Çünkü İslam, Hz. Peygamber devrinden başlayarak, “Kitap Ehli” dediği Yahudi ve Hıristiyanlara saygı göstermiş, onların din hürriyetini tanımıştır. O nedenledir ki İslam’ın fetihler yoluyla yayıldığı Ortadoğu coğrafyasında, mevcut kilise ve sinagoglar korunmakla kalmamış, bugün arkeolojik kanıtların da ispat ettiği gibi, yeni kiliseler bile inşa edilmiştir.

İslam’ın ilk asırlarından sonra Yahudi ve Hıristiyanlara karşı tolerans kısmen azaldı, ama bu da siyasi sebeplerle ilgiliydi. Özellikle Haçlı Seferleri sırasında Hıristiyanlığa karşı tepkisellik gelişti. Ama Müslümanlar, o zaman bile “Frenkler”le (yani Avrupa’dan gelen işgalcilerle) asırlardır birlikte yaşadıkları Doğu Hıristiyanlarını ayırdı. Kudüs’ü Haçlı işgalinden kurtaran Selahaddin Eyyubi, “Frenkler”i kentten kovmuş, ancak Doğu Hıristiyanlarını ve Yahudileri kucaklamıştı.

Zaten Kudüs ne zaman Müslüman idaresindeyse o zaman özgür ve çoğulcu oldu; pagan ve Hıristiyan idaresi altında tektipleşti. İsrail idaresi altında ne olduğunu ise görüyorsunuz.

İslamiyet’in bu çoğulculuk ilkesini sürdüren büyük Osmanlı Devleti de, fethettiği topraklarda “Müslümanlaştırma” siyaseti izlemedi; oldukları gibi kabul etti Hıristiyanları. Bir tek Yavuz Sultan Selim “Hıristiyanları zorla Müslümanlaştıralım” diye bir ara düşünmüş, ama Şeyh-ül İslam müdahale etmiş ve bunun şeriata aykırı olacağına inandırmıştı sultanı.

Ayasofya ve Ani gibi bir kaç büyük kilisenin camiye dönüştürülmesi, “istisna” idi. Kural, çoğulculuktu.

Dolayısıyla Bahçeli’nin “Anadolu, Akdamar’ın yeniden ibadete açılması ya da Sümela Manastırı’nın faaliyete geçirilmesi için fethedilmedi” sözü, hem yanlış hem anlamsızdır. Çünkü Anadolu’nun Müslümanlarca fethedilmesinden sonraki dokuz asır boyunca her iki kutsal mekan da zaten serbestçe “faaliyette” olmuştur.

Bu serbestliği sonlandıran ise, Kemalist Cumhuriyet ve onun laik öncülleridir.

Buradaki nüansı görmek gerek: Türkiye’yi “Müslümanlardan ibaret bir ülke” haline getirme projesi, “Müslümanca” bir proje değildir. Nitekim bazıları Müslümanlık’tan pek de hazzetmeyen adamlarca planlanmış ve yürütülmüştür.

Kâbul; bu projenin anlaşılır siyasi sebepleri vardır. Osmanlı’nın parçalanma süreci, Hıristiyan unsurların “iç düşman” sayılmasına sebep olmuştur. “Tehcir” gibi trajedilerin, “mübadele” gibi talihsizliklerin sebebi, bu “tarihsel şartlar”dır.

Ama bu şartların çoktan aşıldığı, yepyeni bir dünyanın kurulduğu günümüzde, Hıristiyanlara “iade-i hak”ta bulunmak gerekir.

Bu, sadece insan haklarının, özgürlüğün ve demokrasinin değil, İslamiyet’in de gereğidir.

… Bu makale ilginizi çektiyse…

 Alaturka Laiklik: “Beni bir bir sen anladın, sen de yanlış anladın!”

Türkiye Cumhuriyeti’nde Alevîlere zorla Sünnî İslâm öğretilirken Sünnîlerin başörtüsü devlet dairelerinde yasak. Türk Ordusu’nun istihbaratı camileri ve namaz kılanları fişliyor. Hristiyan Ermenilerin ne kiliseleri, ne yetimhaneleri ne de cemaat lideri seçimleri özgürce yapılamıyor. Rumların ruhban okulları özgür değil. Yahudiler diğer gayrı Müslimler gibi askerde ayrımcılığa uğruyor. Ateistlerin kitapları, internet siteleri yasaklanabiliyor, kapatılabiliyor. Gayrı Müslimlerin alın teriyle biriktirdikleri vakıf malları 1970′lerde gasp edildi, hâlâ geri verilmiyor.

Sahi Laiklik neye yarıyor? Bu kitap son yıllarda Türkiye’nin gündemine gelen, birbirinden ayrı gibi duran ama çekirdeğinde Yobaz Laiklik Meselesini barındıran konuları ele alıyor.Buradan indirebilirsiniz.

Türk milliyetçiliği birleştirir mi yoksa parçalar mı?

 İllâ ki bir tutkal/çimento mu gerekiyor? Milliyetçilik tutkalı adil ve müreffeh bir düzene alternatif olabilir mi? Adaletin, hukukun hâkim olmadığı ortamlarda Türklerin kardeşliği ne işe yarar? Belki de Türk Milliyetçiliği diğer milliyetçilikler gibi yok olmaya mahkûm bir söylem. Çünkü var olmak için “ötekine” ihtiyacı var. Ötekileştireceği bir grup bulamazsa kendi içinden “zayıf” bir zümreyi günah keçisi olarak seçiyor. Kürtler, Hıristiyanlar, Eşcinseller, solcular…150 sayfalık bu kitapta Türk Milliyetçiliğini sorguluyoruz. Müslüman ve milliyetçi olunabilir mi? Türkiye’ye faydaları ve zararları nelerdir? Milliyetçiliğin geçmişi ve geleceği, siyasete, barışa, adalete etkisiyle. Buradan indirin.

Share on Facebook

… Bu makale ilginizi çektiyse…

Türk milliyetçiliği birleştirir mi yoksa parçalar mı?

 İllâ ki bir tutkal/çimento mu gerekiyor? Milliyetçilik tutkalı adil ve müreffeh bir düzene alternatif olabilir mi? Adaletin, hukukun hâkim olmadığı ortamlarda Türklerin kardeşliği ne işe yarar? Belki de Türk Milliyetçiliği diğer milliyetçilikler gibi yok olmaya mahkûm bir söylem. Çünkü var olmak için “ötekine” ihtiyacı var. Ötekileştireceği bir grup bulamazsa kendi içinden “zayıf” bir zümreyi günah keçisi olarak seçiyor. Kürtler, Hıristiyanlar, Eşcinseller, solcular…150 sayfalık bu kitapta Türk Milliyetçiliğini sorguluyoruz. Müslüman ve milliyetçi olunabilir mi? Türkiye’ye faydaları ve zararları nelerdir? Milliyetçiliğin geçmişi ve geleceği, siyasete, barışa, adalete etkisiyle. Buradan indirin. 

Türkiye bölünür mü?

“Bebek katili! Vatan haini!…” PKK terörünü lanetliyoruz ama devlet eliyle işlenen suçlara karşı daha bir toleranslıyız.  “Kürtler ve Türkler kardeştir” diyenlerin kaçı “sen benim kardeşimsin”  demeyi biliyor Zaza, Sorani, Kurmanci dillerinde? Ülkemizin terör sorunu ne PKK ne de Kürt kimliğiyle sınırlanamayacak kadar dallandı, budaklandı. Bazı temel soruları yeniden masaya yatırmak gerekiyor: (*) Kürtler ne istiyor? (*)  İspanya ve Kanada etnik ayrılıkçılıkla nasıl mücadele etti? (*) PKK ile mücadelede ne gibi hatalar yapıldı? (*) İslâm ne kadar birleştirici olabilir? Töre cinayetlerinden Kuzey Irak’a terörle ilgili bir çok konuyu ele aldığımız 267 sayfalık bu kitabı ilginize sunuyoruz. Buradan indirin.

Türkiye’nin Ulus-Devlet Sorunu

Devlet gibi soğuk ve katı bir yapı bizimle olan ilişkisini hukuk yerine ırkımıza ya da inançlarımıza göre düzenleyebilir mi? GERÇEK hayatı son derecede dinamik ve renkli biz “insanların”. Birden fazla şehre, mahalleye, gruba, klübe, cemaate, etnik köke, şirkete, mesleğe, gelir grubuna ait olabiliriz ve bu aidiyet hayatımız boyunca değişebilir. Oysa devletimiz hâlâ başörtüsüyle uğraşıyor, kimi devlet memurları “ne mutlu Türk’üm” demeyenleri iç düşman ilân ediyor, Sünnî İslâm derslerini zorla herkese okutuyor… Bizim paramızla, bizim iyiliğimiz için(!) bize rağmen… Kürt sorunu, başörtüsü sorunu, Hıristiyan azınlıklar sorunu… Bizleri sadece “insan” olarak göremeyen devletimizin halkıyla bir sorunu var. Türkiye’nin “sorunlarının” kaynağı sakın ulus-devlet modeli olmasın? 80 sayfalık bu kitap Kurtuluş savaşı’ndan sonra Türkiye’ye giydirilmiş olan deli gömleğine işaret ediyor.  Ne mutlu “insanım” diyene! Kitabı buradan indirin.

Share on Facebook