… E-Kitap okumak için…

Türk milliyetçiliği birleştirir mi yoksa parçalar mı?

 İllâ ki bir tutkal/çimento mu gerekiyor? Milliyetçilik tutkalı adil ve müreffeh bir düzene alternatif olabilir mi? Adaletin, hukukun hâkim olmadığı ortamlarda Türklerin kardeşliği ne işe yarar? Belki de Türk Milliyetçiliği diğer milliyetçilikler gibi yok olmaya mahkûm bir söylem. Çünkü var olmak için “ötekine” ihtiyacı var. Ötekileştireceği bir grup bulamazsa kendi içinden “zayıf” bir zümreyi günah keçisi olarak seçiyor. Kürtler, Hıristiyanlar, Eşcinseller, solcular…150 sayfalık bu kitapta Türk Milliyetçiliğini sorguluyoruz. Müslüman ve milliyetçi olunabilir mi? Türkiye’ye faydaları ve zararları nelerdir? Milliyetçiliğin geçmişi ve geleceği, siyasete, barışa, adalete etkisiyle. Buradan indirin. 

Share on Facebook

Share on Facebook

Zencilerin özgürlüklerini kazanmaya başladıkları 1880′lerden 1992′de Rodney King olayına kadar binlercesi ırkçı beyazlarca linç edildi. Özellikle güney eyaletlerinde çeşitli bahanelerle gerçekleştirilen bu yargısız infazlarda zencilere yardım eden beyazlar da asıldı. “Garip Meyva” isimli şarkı bu asırlık linç geleneğini ve zencilerin ızdırabını anlatıyor:

Güneyin ağaçlarında tuhaf meyvalar bitiyor,

Yapraklarında ve köklerinde kan var,

Güneyin rüzgârında siyah bedenler sallanıyor,

Kavak ağaçlarında garip meyvalar asılı,

Müthiş Güneyden bir manzara

Gözler dışarı fırlamış, ağız çarpılmış

Manolya kokulu bahar havası

Birden yanmış et kokusu geliyor

İşte kargaların didiklediği bir meyva

Yağmurun büyüttüğü, rüzgârın kuruttuğu

Güneşin olgunlaştırır ve ağaçtan düşer

Tuhaf ve acı bir hasat!

… Amerikan Saldırganlığı konusunda okumak için…

Dikkat Kitap: Amerika tedavi edilebilir mi?

Share on Facebook

“… İnsan Hakları Derneği (İHD) İstanbul Şubesi, “Katil Ermeni”, “Hepiniz Ermenisiniz, hepiniz piçsiniz” gibi ırkçı, nefret içerikli pankartların taşındığı, sloganların atıldığı İstanbul Taksim’deki Hocalı Katliamı’nı anma eylemini tertip eden komite ve eyleme katılarak konuşma yapan İçişleri Bakanı İdris Naim Şahin hakkında suç duyurusunda bulundu. Halkevleri ise Ermenilerin hedef gösterildiği bir mitingde millliyetçilik ve ırkçılık içerikli bir konuşma yaptığı için Bakan İdris Naim Şahin hakkında kamu davası açılmasını istedi.

Türk Ceza Kanunu’nun “Halkı Kin ve Düşmanlığa Tahrik veya Aşağılama”yla ilgili 216. Maddesi’yle Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin “Ayrımcılık Suçu”nu tanımlayan 14. Maddesi’ne dayanarak dün, Çağlayan Adliyesi’ne İHD tarafından yapılan suç duyurusunda şu ifadeler kullanıldı: “Söz konusu mitingde yapılan konuşmalar ve atılan sloganlar ile taşınan pankartlar, bir halkın acısını anmaktan çok, büyük acı çekmiş bir başka halka ve onun etnik kimliğine saldırı ve aşağılama şeklinde gerçekleşmiştir.” TAMAMI

Share on Facebook

Share on Facebook

“Bir gece ansızın gelebiliriz” diyor ırkçılar. Gecenin karanlığına sığınmak zorundalar. Gündüz gidemezler çünkü yaptıklarının ayıp olduğunu biliyorlar. Saklana saklana, sinsice davranmak zorundalar. Tıpkı Azerileri katledenler gibi. O katillerle aynı derekeye inmek, olmazsa düşmek zorundalar. Adalet değil intikam arıyorlar:

“Kuzey güney bir olsun, Ermenistan yok olsun”, “Karabağ’ın gönüllü askerleriyiz”, “Dişe diş, kana kan, intikam intikam’, Şehitler ölmez vatan bölünmez”, “Bozkurtlar burada, Hrantlar nerede?”

Mitinge İçişleri Bakanı İdris Naim Şahin ve İstanbul Valisi Hüseyin Avni Mutlu da katılmış. Sloganlardan, pankartlardan haberdar değil miydi bu iki insan? Hiç olmazsa kürsüden Müslümanca bir tepki veremezler miydi? T.C.’de Güvenliğin en yetkili isimlerinden Şahin ve Mutlu kan / soy / ırk davasına biraz daha meşruluk ( = ? resmiyet) kazandırdılar. ALLAH’ın ayetlerine muhalefet ettiler. Peygamberimiz S.A.V’in uyarılarına kulak asmadılar. (Bkz. Kurtlu hilal )

Irkçı + Dinci + Devletçi bir profil… Bu profil İsrail’in profilidir. Seçilmiş(!) soy ile kibirlenmek, öteki ırklara sırf farklı oldukları için suç atfetmek, kin duymak… Dinsel ögelerden işine geleni alıp bol miktarda devletçilik, militarizm ve şiddet ile karıştırmak. İslâm soslu Türk faşizmi İslâm değildir. ALLAH’ın emirlerini kafanıza göre cımbızlayamazsınız.

Peki Şahin ve Mutlu gerçekten ırkçı mıdır? Yoksa ülkücü oyları toplamak için mi yaptılar bunu? Bilmiyoruz. Ama Izdırap üzerine kimlik inşa eden bir AKP… Dindarlıktan, dindar nesillerden bahsedemez. Aidiyet üzerine siyaset yapan bir AKP Kürt meselesini çözemez. Türklük İnsanlık’dan üstün tutulurken, ırk, soy ve kan takvaya yeğlenirken Müslüman olunamaz.

AKP Türk ırkçılığını, bu pis kanı damarlarından temizlemedikçe Ortadoğu’da birleştirici bir rol oynayamaz. Bilmem söylemeye gerek var mı? Ergenekoncular gibi miting yapan bir AKP Ergenekon çetesiyle mücadele edemez. Şahin ve Mutlu’nun böyle bir mitinde bulunmuş olması Ergenekon davası üzerindeki en büyük gölgedir.

Türk milliyetçiliği birleştirir mi yoksa parçalar mı?

 İllâ ki bir tutkal/çimento mu gerekiyor? Milliyetçilik tutkalı adil ve müreffeh bir düzene alternatif olabilir mi? Adaletin, hukukun hâkim olmadığı ortamlarda Türklerin kardeşliği ne işe yarar? Belki de Türk Milliyetçiliği diğer milliyetçilikler gibi yok olmaya mahkûm bir söylem. Çünkü var olmak için “ötekine” ihtiyacı var. Ötekileştireceği bir grup bulamazsa kendi içinden “zayıf” bir zümreyi günah keçisi olarak seçiyor. Kürtler, Hıristiyanlar, Eşcinseller, solcular…150 sayfalık bu kitapta Türk Milliyetçiliğini sorguluyoruz. Müslüman ve milliyetçi olunabilir mi? Türkiye’ye faydaları ve zararları nelerdir? Milliyetçiliğin geçmişi ve geleceği, siyasete, barışa, adalete etkisiyle. Buradan indirin. 

Türkiye’nin Ulus-Devlet Sorunu

Devlet gibi soğuk ve katı bir yapı bizimle olan ilişkisini hukuk yerine ırkımıza ya da inançlarımıza göre düzenleyebilir mi? GERÇEK hayatı son derecede dinamik ve renkli biz “insanların”. Birden fazla şehre, mahalleye, gruba, klübe, cemaate, etnik köke, şirkete, mesleğe, gelir grubuna ait olabiliriz ve bu aidiyet hayatımız boyunca değişebilir. Oysa devletimiz hâlâ başörtüsüyle uğraşıyor, kimi devlet memurları “ne mutlu Türk’üm” demeyenleri iç düşman ilân ediyor, Sünnî İslâm derslerini zorla herkese okutuyor… Bizim paramızla, bizim iyiliğimiz için(!) bize rağmen… Kürt sorunu, başörtüsü sorunu, Hıristiyan azınlıklar sorunu… Bizleri sadece “insan” olarak göremeyen devletimizin halkıyla bir sorunu var. Türkiye’nin “sorunlarının” kaynağı sakın ulus-devlet modeli olmasın? 80 sayfalık bu kitap Kurtuluş savaşı’ndan sonra Türkiye’ye giydirilmiş olan deli gömleğine işaret ediyor.  Ne mutlu “insanım” diyene! Kitabı buradan indirin.

Share on Facebook

 ”…örgüt mensuplarının çoğunun askerlerin ”teslim ol” çağrısı üzerine teslim olmayı istediği, ancak sözde eyalet koordinatörü ”Peri-Mahir” kod adlı H.K’nin birçok eylemi bulunması, teslim olması halinde kendisinin ve ailesinin örgüt tarafından infaz edileceğinin bilinmesi nedeniyle diğer teröristleri silahla tehdit ederek, ”teslim olmak isteyeni vuracağını” söylediği, tüm teröristlerin bu tehdit üzerine el bombalarını patlattıklarını, kendilerinin ise bombaların pimlerini çektikten sonra geriye doğru kaçarak ölümden kurtulduklarının öğrenildiği ifade edildi…”

… İnsan hayatının ırkçı ideolojilere feda edilmesi üzerine biraz okumak için…

Asimilasyon ile Şiddet Kıskacında Ulusalcı Kürtler

Süleyman Nazif (1870-1927) Batarya ile Ateş adlı kitabında şöyle diyordu:

“Benim dinim kinimdir… Irkına, vatanına, tarihine ihanet etmiş olan insanların ve milletlerin hiçbirini unutma Türkoğlu! Unutma ve affetme!”

Büyük travmalar, katliamlar ve yok edilme korkusu yaşayan toplumlar geçmişten ders çıkarırken affetmek ile acıları unutmak arasında fark göremiyorlar. (Bkz. PKK’lıları affetmek)

Etnik kökenimiz benliğimizin bir parçası, rengarenk insanlığımızın gerçek bir rengi. Ancak bu renk üzerinden yapılan bir baskı, bu renk “yüzünden” çekilen büyük bir acı sonucu diğer bütün renkler silinebiliyor. Bir başka deyişle IZDIRAPLAR ÜZERİNE YAPAY BİR KİMLİK İNŞA EDİLİYOR. Bir halka yapılabilecek en büyük kötülük bu belki de. Sadece Türk ya da sadece Kürt olmaya mahkûm edilen insanlar giderek insanlıklarını perdeliyorlar. Böylesi halklar ırkçılığa, her türlü şiddet çağrısına kucak açıyorlar. Zira duydukları kin ve nefret onları bıçak gibi bilerken bir yandan da tektipleşiyor, şeyleşiyor.

Bu korkunç dönüşümü Yahudilerde ve Avrupalı Ermenilerde görmek mümkün. Balkanlarda, Kafkaslarda Türk ya da Çerkes olma “suçundan” dolayı bizden önceki kuşaklar da bu şekilde eziyet gördüler. Ölenler bir kez ölürken hayatta kalanlar aşağılanma duygusuyla hergün öldü. Peki ya Kürtler?

“…PKK destekçisi Kürtler adeta hızla koşan bir adamın bir cam panele çarpıp yere yığılma duygusunu tekrar tekrar yaşayacaklar. Camın öbür tarafını görecekler ve camın öbür tarafında akan hayatı gözlemleyebilecekler, belki bedenen o hayatın içinde olacaklar ama ruhen hiçbir zaman o camın öbür tarafına geçemeyecekler. Hiçbir zaman kendilerini camın öbür tarafına akan hayatın parçası hissedemeyecekler…”

Böyle diyordu Emre Uslu. Haklıydı. Sadece Kürt olmak istedikçe Kürtlüğünü kaybeden bir kuşak yetişiyor. Tıpkı Türk ulusalcıları gibi geçmişten, gelecekten hatta kendi gölgesinden bile korkan bu insanlar şiddet için şiddet isteyen örgütlerin, partilerin elinde istenen her şekli almaya hazırlar.

Kürt aydınları kadar Türk aydınlarına da büyük iş düşüyor. İnsan olmadan “Türk” ya da “Kürt” olmanın imkânsızlığını halklarına anlatmak. Okuyacağınız bu kitap aydınların dikkatini tam da bu noktaya çekmek için hazırlandı: Asimilasyon  ile şiddet kıskacı içindeki Kürt halkına… Buradan indirebilirsiniz. 

Türk milliyetçiliği birleştirir mi yoksa parçalar mı?

Milliyetçilik birleştirici bir faktör, bir tutkal gibi sunuldukça insan soruyor kendi kendine: “Bu kadar kötü bir ülke mi Türkiye? Bir arada yaşamak için tutkallara ihtiyaç duyacak duruma mı düştük? Bu kadar mı nefret ediyoruz birbirimizden?”
 

Aramızdaki ilişkileri kanunlara saygı, iyi niyet, güzel ahlak gibi prensipler üzerine oturtarak huzurlu bir ülke kurmak mümkün değil mi? İllâ ki bir tutkal/çimento mu gerekiyor? Adalet ve ihsanın hâkim olmadığı ortamlarda Türklerin kardeşliği ne işe yarar?
Belki de Türk Milliyetçiliği diğer milliyetçilikler gibi yok olmaya mahkûm bir söylem. Çünkü var olmak için “ötekine” ihtiyacı var. Ötekileştireceği bir grup bulamazsa kendi içinden “zayıf” bir zümreyi günah keçisi olarak seçiyor. Kürtler, Hıristiyanlar, Eşcinseller, solcular…
150 sayfalık bu kitapta Türk Milliyetçiliğini sorguluyoruz. Müslüman ve milliyetçi olunabilir mi? Türkiye’ye faydaları ve zararları nelerdir? Milliyetçiliğin geçmişi ve geleceği, siyasete, barışa, adalete etkisiyle. Buradan indirin.

Share on Facebook

Share on Facebook

“…Antisemitizm yani Yahudi karşıtlığı bir suç, zaten suç da sayılmalı. Ancak İslam karşıtlığı henüz suç olarak tanımlanmıyor (yaygınlaştırılmadı) bunun yerine son derece oryantalist ve suni bir tanım olan İslamofobi yani “İslam korkusu” kullanılıyor. 11 Eylül Olayları’ndan sonraki süreçte İslam karşıtı çevrelerin yaratmaya çalıştığı şey İslamofobiydı ve başardılar. Ancak bir nefretin sonucu olarak İslamofobiyi yaratanların, İslam karşıtı tutumları-buna Anti-islamizm de diyebiliriz- henüz itiraf edilmedi yani hepimizin bildiği ama mağduriyeti gideremediği bir durum mevcut. Bir Müslüman’ın dünya ölçeğinde “korkulası, tehlikeli varlık” olarak tanımlanması…” TAMAMI

… Biraz daha okumak…

 İslâmcılık, Devrim ile Demokrasi Kavşağında

Müslümanca yaşamak için devletin de “Müslüman” olması mı gerekiyor? Bu o kadar net değil. Çünkü İslâm’ın gereği olan “kısıtlamaları” insan en başta kendi nefsine uygulamalı. Aksi takdirde dinî mecburiyet ve yasakların kanun gücüyle dayatılması vatandaşı çocuklaştırıyor ister istemez. İyi-kötü ayrımı yapmak, iyiden yana tercih kullanacak cesareti bulmak gibi insanî güzellikler devletin elinde bürokratik malzeme haline geliyor. 21ci asırda Müslümanca yaşamak kolay değil. Yani İslâm’ın özüne dair olanı, değişmezleri korumak ama son kullanma tarihi geçmiş geleneklerden kurtulmak. AKP’yi iktidara taşıyan fikrî yapıyı, Demokrasi-İslâm ilişkisini, İran’ı ve Milli Görüş’ü  sorguladığımız bu kitabı ilginize sunuyoruz. Buradan indirebilirsiniz. 

 Müslüman’ın Zaman’la imtihanı

Sunuş: Müslümanlar dünyanın toplam nüfusunun %20’sini teşkil ediyorlar ama gerçek anlamda bir birlik yok. Askerî  tehditler karşısında birleşmek şöyle dursun birbiriyle savaş halinde olan Müslüman ülkeler var. Dünya ekonomisinin sadece %2-%3′lük bir kısmını üretebilen İslâm ülkeleri Avrupa Birliği gibi tek bir devlet olsalardı Gayrı Safi Millî Hasıla bakımından SADECE Almanya kadar bir ekonomik güç oluşturacaklardı. Bu bölünmüşlüğü ve en sonda, en altta kalmayı tevekkülle(!) kabul etmenin bedeli çok ağır: Bosna’da, Filistin’de, Çeçenistan’da, Doğu Türkistan’da ve daha bir çok yerde zulüm kol geziyor. Müslümanlar ağır bir imtihan geçiyorlar. Yaşamlarını şekillendiren şeylerle ilişkilerini gözden geçirmekle başlıyor bu imtihan. Teknolojiyle, lüks tüketimle, savaşla, kapitalizmle, demokrasiyle , “ötekiler” ile ve İslâm ile olan ilişkilerini daha sağlıklı bir zemine oturtabilecekler mi? Müslüman’ın Zaman’la imtihanı adındaki 204 sayfalık bu kitap işte bütün bu konuları sorgulayan ve çözümler öneren makalelerden oluşuyor.

Share on Facebook

Recep Tayyip Erdoğan Dersim olaylarının vahşetini, CHP’nin bu konudaki rolünü ifşa edip, Dersim halkından özür dileyerek bir ilki gerçekleştirdi. Çok da iyi yaptı. Bakmayın siz “ama yetmezci”, ” peki ne kadar samimi” türü yaklaşımlara, bu büyük bir adımdır. Şüphesiz taktir edilmeyi de hak ediyor.  Öte yandan siyasi tarihimizin cinayetleri bir Dersimle sınırlı değil elbette. Ve bu tarihin günah defterinde sadece CHP’nin icraatları da yok.

Yaklaşık yüz yıldır yüzleşemediğimiz 1915 kıyımından, üzerinden 20 yıla yakın zaman geçmesine rağmen hala soğukkanlılıkla konuşmayı başaramadığımız Sivas faciasına, Trakya pogromundan, Şeyh Said Olaylarına oldukça kabarık bir defter bu. 

Ama benim özellikle üzerinde durmak istediğim 6-7 Eylül olayları bir yönüyle müstesna bir yer teşkil ediyor bu defterde: 6-7 Eylül 1955′de meydana gelen olaylar, hem Turgut Özal’ın hem de Recep Tayyip Erdoğan’ın büyük bir iştiyakla sahiplendiği bir siyasi aktörün; Adnan Menderes hükümetinin  izni ve dahili  ile gerçekleştirilmişti.  Ve bugünden geriye bakıldığında Menderes hükümetinin bilinçli ve organize hazırlanmış bir pogroma büyük oranda suç ortaklığı etmesinden  başka bir şey değildi. [Gerçek boyuttaki resimler makalenin sonunda]

 6-7 Eylül’ü konuşmak hem geçmişin günah defterlerinde sağ partilerin de, izafeten sol olarak bildiğimiz CHP’ den çok farklı bir çizgi izlemediğini faş etmek açısından önemli, hem de 1960 ihtilali ile tartışmasız mazlum durumuna düşürülmüş ve işkence ile düzmece mahkemeler ile canı alınmış Menderes ve arkadaşlarının mazlumiyetinin yarattığı duygusal zemin sebebiyle biraz daha zor. Bütün bu olumsuzluklara rağmen Türkiye’deki muhafazakar, sağ partiler Menderes’in siyasi mirasına bu kadar sahip çıkıyorsa 6-7 Eylül olayları yüzleşmeyi ilk sıralarda hak ediyor demektir.

6-7 Eylül 1955′de neler olmuştu

1986 senesinde Anadolu’da geçen uzun memuriyet yıllarından sonra ailemin aslen yaşadığı şehir olan İstanbul’a döndüğümüzde, kentin siluetinin içerisinde en çok ilgimi çeken Tarlabaşı’ndan otobüsle geçtiğim zamanlarda gördüğüm metruk, irili ufaklı yüzlerce bina olmuştu. Şimdilerde Kentsel Dönüşüm Projesi kapsamında yıkılmak için gün sayan o binalar, Tarlabaşı Bulvarı genişletilmeden önce birkaç sıra daha fazlaydı. Bulvar çalışmaları bittiği zaman yıkılan binalara rağmen gördüğüm manzara hiç de farklı değildi. Yıkılan yapıların ardından çıkan sıra da hatta onun ardındaki sıralar da yer alan binalar da aynen yıkılan evler gibi ya metruk ya da yoksul Kürtlerin ve Romenlerin yerleştiği, bazıları da dükkan sahipleri tarafından sadece alt katı kapatılarak kullanılan perişan vaziyetteki Rum evleriydi. Dolayısı ile aileme kent hakkında sorduğum ilk sorulardan birinin “bu binalar niye böyle, boş bakımsız” sorusu olduğunu hatırlıyorum.

Ailem her iki taraftan da 6-7 Eylül günlerini ve sonrasındaki Kıbrıs olayları sırasında yaşanan atmosferi teneffüs etmiş  bir aileydi. Bizzat 6-7 Eylül’de gözleri ile gördükleri şeyleri anlattıklarında bile yaşanan dehşetin çok ufak da olsa bir parçası hakkında bilgi sahibi olabiliyordum. İndirilen camlar çerçeveler, yağmalanan dükkanlar, arabaların arkasına bağlanıp yırtılan kumaş topları, devrilmeye çalışılan arabalar, kafalarına tüylü kadın şapkaları takıp eğlenen çapulcu erkekler, sadece ismi “gavur” adına benzetildi diye yağmalanmaya çalışılan müslümanların dükkanları bu anlatılardan bazıları. Bütün bu gördüklerine rağmen yine de annemin ve babamın  6-7 Eylül’ün gerçek boyutlarını; öldürülen insanları, tecavüz edilen kadınları, yağmalanan kiliseleri hiç bilmemesi  ise şaşırtıcı bir “ayrıntı” olmuştur benim için. Demek ki DP hükümeti zamanında da basına yönelik sansür oldukça etkiliymiş.

 İlerleyen günlerde tanıdığım insanlara “ne oldu” sorusunun cevabını aldıktan sonra, sık sık “peki neden” sorusunu sordum. Konuştuğum kişilerin hepsi bu olayların hükümet tarafından organize edilen, ancak sonradan kontrolden çıkan bir pogrom olduğu konusunda hem fikirdi.  Neden sorusunun cevabı ise insaflarının derecesine göre değişiyordu. Bu konuda bilinçli, vicdanlı bir yerden bakanların dışında kalan kesimin dile getirdiği iki negatif cevap şekli  özellikle dikkat çekici oldu benim için, 6-7 Eylül olaylarının ardındaki psikolojiyi anlamak noktasında. Bu cevaplardan daha “insaflı” olanı yaşananların yüzkarası bir tertip olduğunu söyleyerek ekliyor: “Orada mahvolan milli servetti. Büyük bir aptallıktı. O günlerde yerli malı denilen bir şey pek yoktu ki Türkiye’de. Onca beyaz eşya, iş makinesi, bir sürü şey heba oldu. TC çok kötü bir duruma düştü uluslararası arenada.”

Diğer cevap şekli ise şöyle:  “Onlar hak etmişlerdi. İstiklal Caddesi’ne çıktığında hemen bütün mağazalar, lüks iş yerleri onlara aitti. Sanırsın ki Rumlar bu ülkenin gerçek sahibi. Bizimle burunlarının ucuyla konuşurlardı. “Ne istiyorsun, söyle!” Havalarından geçilmezdi. O olaylardan sonra havaları bilsen nasıl söndü. Hepsi “buyurun efendim”li, sizli bizli konuşmaya başladılar”

Biri mahkum ediyor, biri sahipleniyor gibi de görünse her iki anlatım tarzının ortaklaştığı nokta o olayları yaşayan Rumların insan olma hallerini hiç görmemesi. İlk anlatıda olayların yüz kızartıcılığına, yaşananların devleti uluslararası alanda düşürdüğü durum ve milli servetin ziyan olması açısından bakılıyor.  O insanlara ne oldu sorusunun bu hassasiyet içerisinde yeri yok. İkinci anlatıda ise “milli gurur”‘dan kaynaklanan derin bir kompleks ile beraber, pogroma bir şekilde destek verenlerin, Rumların sahip olduğu servetten ne kadar rahatsız oldukları apaçık görülüyor. “Sonunda bu ülkenin gerçek sahipleri kimler anlamış oldular!” şeklinde özetlenebilecek bir yaklaşım bu.  Ve gayrimüslimlere ait sermayenin el değiştirmesi için çabalayan, 1942′de Varlık Vergisi ile bunu hayata geçirmeye çalışan, 1955′te DP iktidarı sırasında 6-7 Eylül’ü yaratan  adı konulmamış “bir devlet pratiğinin”, cumhuriyetin  “asli vatandaşları” dilinden ifşa olmuş hali.

Ne olmuştu ve neden sorusunun bir adım ötesi ise bir de bu “burnu havada” olduğu için “hak etmiş” insanların gözünden yaşananların neye tekabül ettiğiydi.  Zaman zaman Heybeliada’da bir çay ocağında ya da İstiklal Caddesi’nde bir pastanede yaşayanların gözünden, kimi zaman isyanla, ağlamaklı ya da felaket öncesine özlem dolu anlatımlarla bu tanıklıklara şahit olsam da, bu karşılaşmaları kaydetmediğim için  6-7 Eylül’ü gerçekte ne kadar bildiğimizi yazılı basına geçen bazı tanıklıklardan alıntılarla kontrol edelim.

Biraz da “hak edenlerden” dinleyelim:

” Ben o zaman Yedikule’de oturuyordum. Olaylardan iki hafta evvel genelde Rum, ama Ermeni evleri de, yaldızlı soba borusu boyası ile işaretlendi. Biz bu işaretleri siliyorduk. Ama ertesi gün evler yeniden boyanıyordu. ” ( Doktakis Donios ile mülakat,  Dilek Güven, 6-7 Eylül Olayları kitabından)

” Sekiz buçuğa doğru dışarıdan sesler gelmeye başladı. İki kamyon evimizin önünde durdu. İlk kamyondan kıyafetlerinden fakir oldukları anlaşılan adamlar indi. İkinci kamyon sopa ve kalın demirlerle doluydu. Kilisenin ön avlusundaki aileyi papazın ailesi zannetmişlerdi. İki buçuk metrelik duvarlara tırmandılar ve aniden bahçenin içindeydiler. Evimize girmek istiyorlardı kapı ve camları parçalamaya başladılar.” (Pinelopi, Tsoukatou, İstanbul’daki Rumların kristal gecesi, 1955)

“Bizim evimiz, Beyoğlu’ndaki Kalyoncu sokaktaydı. Şiddet olayları patlak verdiğinde, kapıcı Mehmet, anneme “Korkmayın Madam, bizim evde saklanabilirsiniz dedi. Eline bir Türk bayrağı aldı, dış kapıyı kilitledi ve binanın önünde durdu. İlk saldırganlar geldiğinde onlara burada Rum oturmadığını söyledi ve adamlar gerçekten evimizi yağmalamadan gittiler. 2. Kattaki Madam Katina’yı 3.kattaki Maria’yı ve 4. Kattaki Anton’u korumuş olan Mehmet, binadan çıktı, Türk bayrağını bıraktı, eline bir odun parçası aldı ve caddenin karşısındaki gayrimüslimlere ait dükkan ve evlere saldırmaya başladı. Ben onu evimizin penceresinden izleyebiliyordum.” (Mihalis Vassiliadis ile mülakat, Dilek Güven 6-7 Eylül olayları)

“…Birkaç gün sonra bir kadın geldi dükkana, genç bir Rum kadın. “Burada bir evimiz var” dedi. “orayı tahrip ettiler”, yapılacak işler var şuna bir bak. Kumkapı’da Rum zenginlerden Şekerci Yani isminde birine ait, büyük kale gibi bir ev. Surp Harutyun Ermeni kilisesinin yanından çıkınca sağdaki büyük ev. Gittik oraya ne görelim. Aşağıdan yukarıya her tarafı kırmışlar, dökmüşler. Taban halılarını bir baştan bir başa kesmişler. Üst katlara çıktık. Yukarıda tavan arasında Rumların ibadet ettikleri ve duvarlarında ikonalar, kandiller, aziz resimleri bulunan bir bölüm vardı. Burada ne varsa kırmışlar, dökmüşler, odanın ortasına yığmışlar bir de üşenmeden üstüne sıçmışlar…” (Sarkis Çerkezyan,  6-7 Eylül olayları,Hatıralar, tanıklar, Rıfat Bali)

“Ellerinde sopalarla 20-25 kişi bizim sokağa girdi. Kim burada Rum olan diye soruyorlar. Köşede bir bakkal  Hristo vardı. Önce oraya gittiler dükkanı darmadağın ettiler. Ben çok korkmuştum, ağlamaya başladım.  Sonra yanımızda Aleko diye bir okul arkadaşım vardı. Onun kız kardeşi Kety mahallenin en güzel kızıydı. Onun ırzına geçmeye başladılar. Annesi bizim eve saklanmıştı bas bas bağırmaya başladı. Kız sokakta bas bas bağırıyor annesi bizim evde. O sırada evimize biz 30 kadar Rum’u saklamıştık.

… Ben görmedim arkadaşlar anlattı, Taksim’deki kilisenin papazını tutmuşlar, sünnet etmişler. Bütün Rum kiliselerine taarruz edildi. 17-18 papaz öldürüldü. Binlerce serseri ellerinde sopalarla güya Rumları dövmeye kalktı. Ben bu olayı yaşadığım gün sabaha kadar ağladım. Bir şok geçirdim. Bu olaydan sonra binlerce Rum, Yahudi, Ermeni Türkiye’yi terk etti. ” (Vural  Öger, Avrupa Parlementosu Milletvekili, Rıfat Bali’nin kitabından)

“… 6 Eylül günü arkadaşlarımızla buluşmak için tekrar için kuzenimle birlikte sokağa çıktığımızda etrafımızda garip bir hava estiğini sezdik. İstanbul’da olup bitenlerden haberimiz yoktu. Ancak bizim Rum olduğumuzu bilenler, edindiğimiz yeni arkadaşlar dahil, bize küfür ediyor, yüzümüze tükürüyordu. …Yolcu salonundan tanıştığımız insanlardan İstanbul’daki tüm Rumların ev ve işyerlerinin yağmalandığını, kızların ırzına geçildiğini, Rum mahallerinde taş taş üstünde bırakılmadığını öğrendikçe deliye döndük. O gece sabaha kadar çektiğimiz ızdırabı unutmak mümkün değil. Evdeki anne ve ablamın kaderini düşünüyorduk. Hiçbir şeyde yapamıyorduk. Ertesi günü koşa koşa evimize gittik. Allah’tan bizimkilere dokunmamışlar. Ama etraf darmadağındı. Sokaklar, caddeler, çarşılar kırık dökükten geçilmiyordu. Her yer haraptı.” (Pavlos Rahçopoulos, Rıfat Bali’nin kitabından)

“Hak Edenler ” Neleri “Hak Etmişti”

6 Eylül günü İstanbul Express Gazetesi’nin Atatürk’ün doğduğu evin bombalandığı ile ilgili yayınının ardından başlayan olaylar, KTC’nin (Kıbrıs Türk’tür Cemiyeti)  başı çektiği yıkım faaliyetleri ve DP’nin gençlik kollarının kimi zaman aktif katılımı, kimi zaman ise partinin polise verdikleri müdahale etmeyin emri sebebiyle kısa zamanda bir felakete dönüştü. 6 Eylül günü İstanbul’da bulunan Adnan Menderes ve Celal Bayar Taksim’deki manzarayı görmesine rağmen akşam yola çıkarak Ankara’ya gitti.  Özellikle ilk gün polis bazı ferdi çabalar haricinde ayaklanmalara hiç müdahale etmedi. Kimi mağdurlar polise başvurduklarında ‘daha henüz emir gelmedi’ cevabını, bazıları ise ‘bugün polis değil Türk olma günüdür’ cevabını aldılar. İstanbul çevresinden getirilen kamyonlar dolusu insan ve yine kamyonlarla şehre sokulan sopa, balta, kesici aletlerin de kullanıldığı olaylarda bir kısım ayaklanmacılar hiç yağma olaylarına katılmıyor, sadece önüne geleni yakıp yıkıp yere indiriyorlardı. Bu organize suçlulara bir de yağmacılar eklenince büyük çapta hırsızlık ve cana, ırza tecavüz olayları meydana geldi.

 Dilek Güven’in 6-7 Eylül ile ilgili detaylı ve titiz çalışmasından olayların sonucunda oluşan hasar ve yıkımın boyutları ile ilgili kısa bir derleme yaparsak:

Maddi Hasar:

Hangi kaynağın esas alındığına bağlı olarak, ayaklanmalar sırasında meydana gelen zarar ile ilgili farklı rakamlara ulaşılmaktadır. Resmi bir Türk kaynağına göre (Fahri Çoker dosyası) 4214 ev, 1004 işyeri, 73 kilise, 1 sinagog, 2 manastır, 26 okul ile aralarında fabrika, otel, bar, vb. gibi yerlerin bulunduğu 5317 tesis saldırıya uğramıştır. ( Dilek Güven’in yurtdışında yapılan kimi çalışmalardan alıntıladığı diğer kaynaklarda ise bu veriler yukarıda belirtilenlerden çok daha fazla görünmekte. )

Yaralama ve Ölüm Olayları:

Yaralılar ile ilgili verilen rakamlar 300 ile 600 arasında değişmektedir ve bu rakamlar yalnızca mağdurları değil, yaralanan suçluları da kapsamaktadır.  Yaralıların arasında aşağıda sıralanan kilise yöneticileri de bulunuyordu: Boyacıköy Metropoliti, Kadıköy Metropoliti, Balıklı piskoposu, Arnavutköy piskoposu ve Yeniköy’deki Patrikhane’ başpiskoposu.  Yaralı sayısının olayın büyüklüğüne göre görece az olması ise, saldırganların öldürme ve yaralama emri almamış sadece maddi zarar vermek üzere örgütlenmiş olmaları ile açıklanabilir.

Evlerde özellikle Rum kadınlara tecavüz edilmiştir. Balıklı Hastanesinin başhekiminin ifadesine göre, bu hastanede 60 kadın tecavüz nedeniyle tedavi olmuştur. Çok sayıda kadının ise durumlarını gizleyerek tedavi olmaktan kaçınmış olabileceği düşünülürse gerçek boyutun bundan yüksek olma olasılığı bulunmaktadır.

Can kayıplarının sayısı tartışmalıdır. Türk basınında ölü sayısı 11 olarak verilmiş, Abraham Anavas, Olga Kimiades, Takki Bakkal ismen zikredilmiştir. Helsinki Watch örgütünün raporlarına göre ise ölü sayısı  5′i ruhani rütbesine sahip kişiler olmak üzere ölü sayısı 15′tir. Rahine rütbesine sahip olanların isimleri; Balıklı’da Papaz Chrysanthos Mantas ve Piskopos Gerasimos, Yeniköyde Piskopos Gennadios Arabacıoğlu ve adları bilinmeyen iki papazdır.

Olayların Ardından:

Olayları takip eden günlerde çok sayıda rastgele tutuklamalar yapılır. Cebinde bir kravat bulunan insanlar da, tezgahında ikinci el ayakkabı satanlar da olaylardan sorumlu tutulur.  

Konu ile ilgili Dilek Güven’in kitabında verilen bilgilere göre; aylarca cezaevinde yattıktan sonra, sokaktan rastgele toplanan tüm tutuklular tedricen salındı. Bir süre hükümet olayların komünistlerin ve bazı sol grupların tarafından örgütlendiği propagandasını yaptı. İçlerinde Aziz Nesin, Kemal  Tahir gibi isimlerin ve çok sayıda Kürt aydının da bulunduğu 67 kişi bu suçlama ile gözaltına alındı. Aralık sonlarına doğru mahkeme edilmeksizin hiçbir gerekçe gösterilmeden serbest bırakıldılar. KTC yönetim kurulu üyeleri, DP ocaklarına bağlı bazı kimseler ve hükümet kademesinde görev yapan az sayıda bürokrat da bu süreçte tutuklanmakla birlikte, çok özel şartlarda geçen (gündüzleri evlerine gidip akşamları cezaevine dönmek gibi) tutukluluk günlerinin ardından, kısa süre içerisinde yargılanarak, olaylarda “suç işleme maksadı” gütmedikleri gerekçesiyle, oy birliğiyle serbest bırakıldı.

Yine olayların ardından önce istifa eden İstanbul Valisi Gökay, Menderes’in bu işin sorumluğunu kendi üstüne yıkacağından ve örfi idare mahkemelerinde yargılanacağından korkarak istifasını geri çekti. İç İşleri Bakanı Namık Gedik’in ise Meclis’ te Menderes’e yönelik üstü kapalı “suçlanırsam ben de konuşurum” tehdidinin ardından, Menderes olaylarda Namık Gedik’in hiçbir sorumluğu ve ihmali olmadığını beyan ederek, olaylar ile ilgili sorgulanmasını engelledi.

Hükümetin mağdurların zararının karşılanacağına yönelik tazminat vaadi ise meydana gelen hasara nazaran çok küçük bir meblağ ve daha çok 6-7 Eylül mağdurları için oluşturulmuş bağış kampanyaları ile sınırlı kaldı.  Yine ardından gelen günlerde, azınlıklar mal varlıklarını satmaya ve pasaport almaya engel yaptırımlara maruz kaldıklarından, ani şekilde, büyük kitlesel göçler  yaşanmasa da, 1964 Kıbrıs olaylarıyla hız kazanıp  1965 yılına kadar geçen süre içerisinde ellerindeki mal varlıklarını çok ucuz meblağlarla elden çıkarıp, bazen de satamadan, başta Rumlar olmak üzere pek çok Ermeni ve Yahudi vatandaşı ülkeyi terk etti.  6-7 Eylül olayları sırasında yaşanan yağmalamalar sebebiyle halk arasında 6-7 Eylül zenginleri olarak bilinen çok sayıda insan türedi.

1964 yılında hükümetin Yunan vatandaşlarının Türkiye’de oturma ve çalışma izinlerini düzenleyen anlaşmayı tek taraflı olarak fesh etmesiyle 6-7 Eylül olaylarında tam olarak gerçekleştirilemeyen “arındırma” işlemi başarıya ulaşmış oldu. Devlet hazinesinin aldığı kimi tedbirlerle Yunan vatandaşlarının servetlerine el konuldu. Helen servetinin transferini engellemek amacıyla  göçmenlerin  yurtdışına çıkarken, yanlarına sadece 22 dolar ve kıyafetlerini koydukları bir bavul almalarına izin veriliyordu.  Göçmenler ülkeden çıkarken içeriğini hiç bilmedikleri bir kağıda imza atarak izinsiz döviz ticareti yaptıklarını ve Kıbrıs’taki Yunanlı teröristlere para yolladıklarını kabul etmeye mecbur ediliyorlardı.

Ekim 1964′e kadar yaklaşık 30 bin Türk pasaportlu Rum ülkeyi terk etti.  Böylece 1960′lı yıllarda dahi 100 bin olan Ortodoks-Rum nüfus,  1978 yılında 7000 kişiye kadar düşecekti.  Halen Türkiye’de yaşayan Rum nüfusun 3000 civarında olduğu tahmin edilmektedir.  

Toplumdaki Biz Algısı ve Yüzleşmek Üzerine Birkaç Söz

Bundan yıllar önce dedesi anlatılamaz, söze yazıya gelmez bir vahşetin tanıklığını yapmış bir hanım yaşanan olayları bana aktardıktan sonra sözlerini şöyle bağlamıştı. ‘Bakma Özlemcim biz de az değiliz!”

O günden beri zaman zaman bu söz aklıma takılır. Sahi “biz” kimdik.  Misak-ı Milli sınırları içinde kenetlenmiş, yek vücut bir kitle mi? Kendini “Ne mutlu Türk’üm diyene” düsturu altında mutlu hissedenler mi? “Müslüman kardeşlerimiz” mi? Yoksa hepten tüm bu facialara kimi zaman katılımlarıyla kimi zaman sessiz tanıklıkları ile ortak olanlar mı? Ben 1915 faciasının sorumlusu ittihatçı geleneğin varisleriyle, Zilan Deresi, Dersim katliamını sahiplenen siyasi geleneğin mirasçıları ile biz olabilir miydim mesela.  Ya da Sivas’ta bazıları daha çocuk yaşta ölüme mahkum edilmiş insanların yaşadıklarına, Allah’u Ekber naraları ile veya tepkileri ve öfkeleri ile bu olayları konuşmayıp, konuşturmamayı meslek edinmiş zımni destekçilerle.. .  Belki bir çok insan 28 Şubatlarda başörtüsü mağduriyetlerini yaşarken kendimi onlarla biz olarak hissetmiş olabilirim. Peki bu mağduriyeti yaşayan insanların bir kısmı, kendilerini 6-7 Eylül olaylarının faili bir siyasi misyonun devamı gördüğünde  ben bu “biz olma” dairesinin neresinde kalıyorum.  İnancım o dur ki bu topraklarda yaklaşık 100 yıldır hiçbir zaman pozitif anlamda bir “biz” hali olmadı. Aksine yüzyılların tarihi mirasını düşündüğümde aklımda canlanan karikatürize bir sahne var. Bu sahnede yığınla insan, bir yandan bir diğeri tarafından kafasına sopa yerken, bir yandan elindeki sopayı aşkla şevkle bir önündekinin  kafasına geçirmekte.

“Dindar, muhafazakar”  kesim için CHP’nin günahlarını görmek nispeten daha kolay.  Dersim katliamının sorumlusu  CHP, 1946 yılında azınlıklar ile ilgili hazırladığı gizli bir raporda İstanbul’un fethinin  500. yılına kadar bu topraklarda bir tane dahi Rum kalmaması gerektiğini de yazabilmişti mesela.  Peki ya sağ, muhafazakar ya da adına ne derseniz, kendisini onun karşısında ve daha demokrat olarak konumlandıran çizginin sahibi olması iddiasındaki insanlar?

 Başbakan’ın Dersim olayları ile ilgili yaptığı açıklamalar ve devlet adına dilediği özür bu herkesin bir diğerinin kafasına sopa geçirdiği “lanetli vatandaşlık zincirinin” kırılmasında, gerçek bir biz olma halinin gelecek günlerde oluşturulmasında önemli bir adımdır. Ancak yüzleşmek önemli ölçüde kendini nispet ettiğin tarihsel miras ile hesaplaşmak, bu cesarete sahip olmak anlamına da gelir.

AKP hükümetinin attığı adımı bir adım daha öteye götürüp, cesaretle bahis konusu yüzleşmeyi  yapıp yapamayacağını ise zaman gösterecek.

… Biraz okumak için…

Türk milliyetçiliği birleştirir mi yoksa parçalar mı?

 İllâ ki bir tutkal/çimento mu gerekiyor? Milliyetçilik tutkalı adil ve müreffeh bir düzene alternatif olabilir mi? Adaletin, hukukun hâkim olmadığı ortamlarda Türklerin kardeşliği ne işe yarar? Belki de Türk Milliyetçiliği diğer milliyetçilikler gibi yok olmaya mahkûm bir söylem. Çünkü var olmak için “ötekine” ihtiyacı var. Ötekileştireceği bir grup bulamazsa kendi içinden “zayıf” bir zümreyi günah keçisi olarak seçiyor. Kürtler, Hıristiyanlar, Eşcinseller, solcular…150 sayfalık bu kitapta Türk Milliyetçiliğini sorguluyoruz. Müslüman ve milliyetçi olunabilir mi? Türkiye’ye faydaları ve zararları nelerdir? Milliyetçiliğin geçmişi ve geleceği, siyasete, barışa, adalete etkisiyle. Buradan indirin. 

Tarih şaşırmaktır

Evet… Tarih şaşırmaktır. Atatürk’e şaşırmak, Kürtlere şaşırmak, Lozan’a şaşırmaktır. Geçmişe hayret edip bugüne eleştirel bakabilmek, yarını hazırlamaktır Tarih. Geçmişe değil geleceğe dönüktür amacı. Özetle siyasî bir propaganda aygıtı değildir. Gaz vermek, “Asker millet” üretmek, atalarımızla gurur duymak için tarih araştırılmaz. Eğer resmî tarihin beyin yıkamasından bıktıysanız bu kitap ilginizi çekecektir… Buradan indirebilirsiniz. 

 Türkiye’nin Ulus-Devlet Sorunu

Devlet gibi soğuk ve katı bir yapı bizimle olan ilişkisini hukuk yerine ırkımıza ya da inançlarımıza göre düzenleyebilir mi? GERÇEK hayatı son derecede dinamik ve renkli biz “insanların”. Birden fazla şehre, mahalleye, gruba, klübe, cemaate, etnik köke, şirkete, mesleğe, gelir grubuna ait olabiliriz ve bu aidiyet hayatımız boyunca değişebilir. Oysa devletimiz hâlâ başörtüsüyle uğraşıyor, kimi devlet memurları “ne mutlu Türk’üm” demeyenleri iç düşman ilân ediyor, Sünnî İslâm derslerini zorla herkese okutuyor… Bizim paramızla, bizim iyiliğimiz için(!) bize rağmen… Kürt sorunu, başörtüsü sorunu, Hıristiyan azınlıklar sorunu… Bizleri sadece “insan” olarak göremeyen devletimizin halkıyla bir sorunu var. Türkiye’nin “sorunlarının” kaynağı sakın ulus-devlet modeli olmasın? 80 sayfalık bu kitap Kurtuluş savaşı’ndan sonra Türkiye’ye giydirilmiş olan deli gömleğine işaret ediyor.  Ne mutlu “insanım” diyene! Kitabı buradan indirin.

Türkiye bölünür mü?

“Bebek katili! Vatan haini!…” PKK terörünü lanetliyoruz ama devlet eliyle işlenen suçlara karşı daha bir toleranslıyız.  “Kürtler ve Türkler kardeştir” diyenlerin kaçı “sen benim kardeşimsin”  demeyi biliyor Zaza, Sorani, Kurmanci dillerinde? Ülkemizin terör sorunu ne PKK ne de Kürt kimliğiyle sınırlanamayacak kadar dallandı, budaklandı. Bazı temel soruları yeniden masaya yatırmak gerekiyor: (*) Kürtler ne istiyor? (*)  İspanya ve Kanada etnik ayrılıkçılıkla nasıl mücadele etti? (*) PKK ile mücadelede ne gibi hatalar yapıldı? (*) İslâm ne kadar birleştirici olabilir? Töre cinayetlerinden Kuzey Irak’a terörle ilgili bir çok konuyu ele aldığımız 267 sayfalık bu kitabı ilginize sunuyoruz. Buradan indirin.

Share on Facebook

“Sevgili Özlem’in bir tespiti özellikle çok dikkat çekiciydi. Ona göre yıllardır Ortadoğulu, Arap, Afgan vs. insanları böcekleştirip, kötü kalpli bir takım terörist yaratıklar olarak sunan Hollywood dizilerinden nefret etmiş “dindar” bir kitleye hitap eden bir televizyon, ısrarla ve ısrarla kendi ülkesinin insanlarını böylesine dizilere konu ediyordu. Ve o kitle de bunu hazmediyor olmalıydı ki, Samanyolu televizyonunda yayınlanan Şefkat Tepe isimli dizinin raytingleri de söylenildiğine göre iyi gidiyordu.”

… Milliyetçilik konusunda daha fazla okumak için…

Türk milliyetçiliği birleştirir mi yoksa parçalar mı?

Milliyetçilik birleştirici bir faktör, bir tutkal gibi sunuldukça insan soruyor kendi kendine: “Bu kadar kötü bir ülke mi Türkiye? Bir arada yaşamak için tutkallara ihtiyaç duyacak duruma mı düştük? Bu kadar mı nefret ediyoruz birbirimizden?”
 

Aramızdaki ilişkileri kanunlara saygı, iyi niyet, güzel ahlak gibi prensipler üzerine oturtarak huzurlu bir ülke kurmak mümkün değil mi? İllâ ki bir tutkal/çimento mu gerekiyor? Adalet ve ihsanın hâkim olmadığı ortamlarda Türklerin kardeşliği ne işe yarar?
Belki de Türk Milliyetçiliği diğer milliyetçilikler gibi yok olmaya mahkûm bir söylem. Çünkü var olmak için “ötekine” ihtiyacı var. Ötekileştireceği bir grup bulamazsa kendi içinden “zayıf” bir zümreyi günah keçisi olarak seçiyor. Kürtler, Hıristiyanlar, Eşcinseller, solcular…
150 sayfalık bu kitapta Türk Milliyetçiliğini sorguluyoruz. Müslüman ve milliyetçi olunabilir mi? Türkiye’ye faydaları ve zararları nelerdir? Milliyetçiliğin geçmişi ve geleceği, siyasete, barışa, adalete etkisiyle. Buradan indirin.

Share on Facebook

İbrahim Becer

Mecliste Sırrı Sakık ve Şamil Tayyar bir konuda ağız dalaşı yaparlarken Sırrı Sakık’tan veciz bir cümle geliyor: “Kürtler olmasa gazetelerinizde yazacak bir şey bulamazdınız”.

Çok değil, 24 saat geçmeden dünya durdukça başımızda kalası CHP ve onun ahtapot gibi kollarından biri olan Ulusalcı koldan, “Dersim” konusunda bir çıkış oluyor ve yazacak yeni bir şey çıkıyor. Aslında her ikisinin de sorunu aynı ama görmek ve duymak istemiyorlar. Buna sebep de adına “aidiyet” denilen bulaşıcı, cahil hastalığı.

Yılmaz Erdoğan’ın “Deli Emin” karakterine can verdiği o filmi hatırlarsınız: “Vizontele Tuuba”. Filmde akılda kalan çok sayıda replik olmasına rağmen bir tanesi vardı ki çok ilgimi çekmişti. Deli Emin kendisinden bahsederken şöyle diyordu: “Aslında piç olmak iyi bir şey Hocam! Bir kere hiç akraban olmuyor, bu çok iyi bir şey…”

Dünyaya bakarken piç olmak büyük oranda hiçbir yere intisap etmemek, hiçbir zümreye aidiyet hissetmemekle eşdeğer benim için. “Cahil rahatsızlığı” dememdeki kasıt da bu zaten. Hangi kanattan olursa olsun, kimden gelirse gelsin bir fikri delicesine savunan, bir defoyu körlemesine görmeyen, bir haksızlık karşısında lâl kesilip konuşamayanı takip edin iki durak sonra bir izm’in koynunda bulacaksınız onu. İntisap ettiği fikre ana gibi, yâr gibi değerler atfettiği için de o saatten sonra ne ona bir lâf anlatabilirsiniz, ne de o bir laftan anlar. Çünkü meftun olduğu değerleri eleştirdiğiniz anda anasına, karısına küfredildiği gibi bir hissiyat içine girecektir. Oysa muhatabınız objektif olsa, hır güre gerek kalmayacak ve her şey daha kolay olacak.

Bu Ülkenin adına “Kürt sorunu” denilen vakıayla yatıp kalkmasının sebebi konusunda Sırrı Sakık’la ben aynı paralelde düşünmüyorum mesela. Bu meselenin kendince bir müntesibi olan Sırrı Bey PKK’ya bakıyor ama göremiyor, KCK’yı duyuyor ama söyleyemiyor, dört tane kıza iki yüz tane mermi sıkan bir yapı hakkında şifa niyetine kuracak iki tane derli toplu cümlesi olmayan bir adam var karşımda.

Aidiyet hissinin bu derece yükselmesi, insanlık onurunu bu kadar aşağıya çekebiliyorsa bin kere değil, on bin kere değil, yüz bin kere yaşasın benim gibi kimseye bağlı olmadan ayakta kalabilen piçler. Keşke bu ülkenin o sarp coğrafyasında insanlar mayına basmasa, kurşunlar havada uçuşmasa, metropollerinde, işinden evine dönen genç yaşında elleri nasırlaşmış genç kızların da içinde bulunduğu Halk Otobüsleri Molotoflarla yakılmasa da biz de bunları konuşmasak. Yine de ne kadar şükretsek azdır; çünkü zülfü yâre dokunmasın diye konuya giremeyenlerin, üç maymunu bu ülkede yıllar yılı kapalı gişe oynatanların mevcudiyeti nispetinde, hiçbir izm’in tasallutunda olmayan insanların da nefes alıp verdiği bir ülke Türkiye. Bu insanlar ki bıkmadan, usanmadan yazdılar, çizdiler ve askeri vesayeti büyük ölçüde hal yoluna koydular. Aynı insanlar şimdi de PKK’nın vesayetinden Kürtleri kurtarmak için yazıp, çizmekteler.

Bu noktada sorulacak soru; tepeden tırnağa bir müntesip mi faydalıdır meselenin hallinde, yoksa dışarıdan bakan bağımsız, hiçbir izm’le aidiyet bağı kurma ataletine bulaşmamış, ikbal beklentisi olmayan bir çift göz mü?

CHP’nin durumu da pek farklı değil aslında. BDP, CHP’nin bir üst modelidir o kadar. “Dersim Meselesi” hakkında konuşamıyorlar farkında mısınız? Tövbe, bir kişi konuştu, dokuz kişi de ona itiraz etti. Ortaya çıkan tablo “kara mizah” olarak Güzel Sanatlar Fakültesinde okutulacak boyutta: Şikâyetçi olan milletvekili aynı zamanda şekvacı olduğu zihniyete müntesip! Yazarken dahi cümle düşüyor ama bu insanlar makamlarıyla beraber ayakta kalabiliyorlar. Bırakın üst perdeden eleştirileceğiniz korkusunu, ortalama bir insan bile ” iyi de kardeşim, o zaman neden orada siyaset yapıyorsun” demez mi? Adı İstanbul’da bir hava alanına verilen Sabiha Gökçen’in Tunceli’yi bombaladığı bir vakıa değil midir, Ya orijinali Trabzon’da bir müzede saklanmakta olan ve bizzat Atatürk tarafından üzeri işaretlenmiş bölgenin kabartma haritasına ne diyeceğiz?

Aidiyet hissi bu kadar tehlikeli bir ruh halidir işte. İntisap ettiğin anda gözün vardır görmezsin, kulağın vardır duymazsın. Çünkü bir müntesibin zannınca, kötüye ait ne varsa aralarında barınması söz konusu değildir. Onun gibi düşünenler, ona rehberlik edenler ortalama insana yakıştırılacak tüm suçlamalardan azadedir. Peki, bu “şeyh uçmaz, mürit uçurur” yaklaşımının toplumda karşılığı var mıdır? Olmaz mı, hem de en mümbit örneklerini bu topraklarda bulursunuz. Neresinden tutsanız elinizde kalır; alnını secdeden kaldırmadığını bildiğiniz halde birkaç bin TL verip torunu yaşındaki kızları kendine üçüncü, dördüncü eş alanları hatırlayıp yaramızı biraz kanatalım isterseniz. Bizim de alnımızın secdeye varması, aynı dinin müntesibi olmamız mıdır bu konu hakkında konuşmamıza engel.

Aidiyet Meselesi, sadece Kürtlerin Irkçı kanadının ya da Türklerin Ulusalcı kanadının meselesi değildir. Yeteneksizliğimizin, seviyesizliğimizin, idraksizliğimizin temel sebebidir. Tek olarak ayakta kalamayan insanın tipik “arada kaynarım” şark kurnazlığıdır. Şairin “bir ağaç gibi tek ve hür / ve bir orman gibi kardeşçesine” sözünün tekzibidir bu ülkenin Aidiyet Meselesi.

Sözün özü, Deli Emin’in dediği gibi, piç olmak iyidir hocam. Bir defa muhatabının da muarızının da gözünün içine bakabilmek kolaylığı sağlar adama. Adına “suçun kişiselliği” denilen evrensel hukuk normuna rağmen kimsenin günahını yüklenmek ve onu bir kambur gibi sırtında taşımak zorunda kalmazsın. Daha az insana selam verirsin, daha az insandan selam alırsın belki ama bu senin anti sosyal olduğun anlamına da gelmez. Atatürk’ü yine seversin belki ama Dersim’de en hafif tabiriyle orantısız güç kullanıldığını kabul edersin, İskilipli Atıf ve nicelerinin yok yere öldürüldüğüne dair günah çıkartırsın. Ya da ne bileyim bir Kürt gibi yaşamanın, kimliğine sahip çıkmanın yolunun öğrenci yurtlarına Molotof atmaktan geçmediğini, patlayıcı ve yanıcı maddelerle bu kadar haşır neşir olmanın neticesinde elde edeceğin sonucun bir popülarite değil, Kazan Vadisine yağdırılan bombalar olduğuna iman edersin.

Ya da gelin adına serseri mi dersiniz, hergele mi dersiniz, piç mi dersiniz, ne derseniz deyin ve adaleti esas alarak olaylara bu minval üzere bakın. Belki yine isminizin önünde bir titr ‘iniz olmayacak ama isminin önünde bir titr’i olan adamdan çok daha dürüst olacaksınız.

“İzm’ler, idraklerimize giydirilmiş deli gömlekleridir” diyen Cemil Meriç’in önünde bir defa daha saygıyla eğiliyorum…

… Bu konu ilginizi çekiyorsa…

Asimilasyon ile Şiddet Kıskacında Ulusalcı Kürtler

Etnik kökenimiz benliğimizin bir parçası, rengarenk insanlığımızın gerçek bir rengi. Ancak bu renk üzerinden yapılan bir baskı, bu renk “yüzünden” çekilen büyük bir acı sonucu diğer bütün renkler silinebiliyor. Bir başka deyişle IZDIRAPLAR ÜZERİNE YAPAY BİR KİMLİK İNŞA EDİLİYOR. Bir halka yapılabilecek en büyük kötülük bu belki de. Sadece Türk ya da sadece Kürt olmaya mahkûm edilen insanlar giderek insanlıklarını perdeliyorlar. Böylesi halklar ırkçılığa, her türlü şiddet çağrısına kucak açıyorlar. Zira duydukları kin ve nefret onları bıçak gibi bilerken bir yandan da tektipleşiyor, şeyleşiyor. Kürt aydınları kadar Türk aydınlarına da büyük iş düşüyor. İnsan olmadan “Türk” ya da “Kürt” olmanın imkânsızlığını halklarına anlatmak. Okuyacağınız bu kitap aydınların dikkatini tam da bu noktaya çekmek için hazırlandı: Asimilasyon  ile şiddet kıskacı içindeki Kürt halkına… Buradan indirebilirsiniz. 

Türkiye bölünür mü?

“Bebek katili! Vatan haini!…” PKK terörünü lanetliyoruz ama devlet eliyle işlenen suçlara karşı daha bir toleranslıyız.  “Kürtler ve Türkler kardeştir” diyenlerin kaçı “sen benim kardeşimsin”  demeyi biliyor Zaza, Sorani, Kurmanci dillerinde? Ülkemizin terör sorunu ne PKK ne de Kürt kimliğiyle sınırlanamayacak kadar dallandı, budaklandı. Bazı temel soruları yeniden masaya yatırmak gerekiyor: (*) Kürtler ne istiyor? (*)  İspanya ve Kanada etnik ayrılıkçılıkla nasıl mücadele etti? (*) PKK ile mücadelede ne gibi hatalar yapıldı? (*) İslâm ne kadar birleştirici olabilir? Töre cinayetlerinden Kuzey Irak’a terörle ilgili bir çok konuyu ele aldığımız 267 sayfalık bu kitabı ilginize sunuyoruz. Buradan indirin. 

Türk milliyetçiliği birleştirir mi yoksa parçalar mı?

 İllâ ki bir tutkal/çimento mu gerekiyor? Milliyetçilik tutkalı adil ve müreffeh bir düzene alternatif olabilir mi? Adaletin, hukukun hâkim olmadığı ortamlarda Türklerin kardeşliği ne işe yarar? Belki de Türk Milliyetçiliği diğer milliyetçilikler gibi yok olmaya mahkûm bir söylem. Çünkü var olmak için “ötekine” ihtiyacı var. Ötekileştireceği bir grup bulamazsa kendi içinden “zayıf” bir zümreyi günah keçisi olarak seçiyor. Kürtler, Hıristiyanlar, Eşcinseller, solcular…150 sayfalık bu kitapta Türk Milliyetçiliğini sorguluyoruz. Müslüman ve milliyetçi olunabilir mi? Türkiye’ye faydaları ve zararları nelerdir? Milliyetçiliğin geçmişi ve geleceği, siyasete, barışa, adalete etkisiyle. Buradan indirin. 

Türkiye’nin Ulus-Devlet Sorunu

Devlet gibi soğuk ve katı bir yapı bizimle olan ilişkisini hukuk yerine ırkımıza ya da inançlarımıza göre düzenleyebilir mi? GERÇEK hayatı son derecede dinamik ve renkli biz “insanların”. Birden fazla şehre, mahalleye, gruba, klübe, cemaate, etnik köke, şirkete, mesleğe, gelir grubuna ait olabiliriz ve bu aidiyet hayatımız boyunca değişebilir. Oysa devletimiz hâlâ başörtüsüyle uğraşıyor, kimi devlet memurları “ne mutlu Türk’üm” demeyenleri iç düşman ilân ediyor, Sünnî İslâm derslerini zorla herkese okutuyor… Bizim paramızla, bizim iyiliğimiz için(!) bize rağmen… Kürt sorunu, başörtüsü sorunu, Hıristiyan azınlıklar sorunu… Bizleri sadece “insan” olarak göremeyen devletimizin halkıyla bir sorunu var. Türkiye’nin “sorunlarının” kaynağı sakın ulus-devlet modeli olmasın? 80 sayfalık bu kitap Kurtuluş savaşı’ndan sonra Türkiye’ye giydirilmiş olan deli gömleğine işaret ediyor.  Ne mutlu “insanım” diyene! Kitabı buradan indirin.

Share on Facebook

Irkçılık bir düşünce değildir, saygı değil acıma ve şefkat gerektirir. Yaralı bir hayvanın saldırganlığı gibi bir refleks halidir. Yanan bir binanın 10cu katından kendini aşağıya atan insan “bu benim kararımdı, düşmeseydim inecektim” diyemez. Kürtlere devlet eliyle yapılan haksızlıkları dile getirdiğimiz yazıların altına yorum bırakan bazı okuyucular düşünce olduğunu sandıkları bu panik halini dile getirdiler:

• 1) Ama “onlar” da kaçak elektrik kullanıyor,
• 2) Kürtler “bizim” gibi uygarlık kuramadılar,
• 3) Vs.

Oysa bu zavallı çocuklar övünüp durdukları ”şanlı” tarihimizin sadece “şanlı” kısımlarını öğrendiler. Daha doğrusu tarih dersi adı altında beyinleri yıkandı okullarda. Meselâ “kahraman” Türk ordusunun aslında devşirilmiş Hıristiyan çocuklardan oluştuğunu bilmezler. Osmanlı padişahlarının büyük bir kısmının annesinin Türk olMAdığını da. Ermeni asıllı Koca Sinan’sız tasavvur edemeyeceğimiz Osmanlı mimarisi ile gurur duyarlar da onun mezarının açılıp kafatasının ölçüldüğünü bilmezler. Türk Musikisi’nin yazılı notaya geçişinde Yahudi ve Ermeni bestekârların oynadığı rolden haberleri yoktur. Selçukluların da en büyük veziri, büyük reformcu Ebu Ali el-Hasan et-Tusi Nizamülmülk (خواجه نظام‌الملک طوسی) Türk değildir, hatta ihtimal Kürttür. Tıpkı Sokulluların Sırp kökenli bir aileden gelmesi gibi bütün “yabancı” kökenler aslında Türklerin dış ögeleri kolayca bünyelerine katabilen esnek devlet yapıları kurabildiğinin ıspatı değil midir? Türklerin kurdukları devletlerin kültür zenginliğine açık oldukları asırlarda ilerlemeleri, Türk milliyetçiliğinin güçlendiği 1900′lerde ise rezil ve sefil olmaları da aklı olanlar için büyük işarettir.

Irkçının ruh hâli

Dedik ya ırkçılık siyasî bir duruş, bir düşünce ve değerler manzumesi değildir. Bir ruh hâlidir. Kıskandığı kardeşlerini pencereden taşlayan çocuk gibidir ırkçı. Bilgiden yola çıkılarak varılmış bir tercihi ve siyasî projesi yoktur. Akıl ve mantıkla yapacağınız izahlara omuz silkecektir her seferinde. “Bana ne! Bana ne!”. Kulaklarını kapatıp annesinin nasihatlerini duymamamak için avazı çıktığı kadar bağırır: “istemiyoruuuum!” Aklın sesini bastırır nefsinin sesiyle.

Irkçı ne istediğini değil ne isteMEdiğini bilendir. Kürtler elektrik hırsızı(!), ermeniler vatan haini(!), yahudiler komplocudur(!). Irkçı baktığı her yerde iç düşman görür. Neyi yıkması gerektiğini bilir. Ama neyi inşa edeceğıni bilemez.

Hiç bir Kürtün, Ermeninin bulunmadığı yerlerde ırkçı uzun saçlılara, küpelilere saldırır. Olmadı Fenerbahçe/Glatasaray için ölür ve öldürür. Gittiği çay bahçesinde herkes onun kız kardeşine bakıyormuş gibi gelir, kavga çıkartır.

Onun için maçlarda “mezar taşımda Trabzonum yazacak” diye şarkı söyler. Kanı sarı-kırmızı akar ya da sarı lacivert. Herkes Beşiktaşlı olunca uymaz ona. Çarşı grubu olur. Ya da gruba girmez, öteki olur.

Irkçı nerede durur?

İnsan kendisiyle, geçmişiyle ve toplumla böyle sağlıksız bir ilişki kurarsa bu “kaynama noktasında” kalması imkânsızdır. Irkçı her geçen gün daha da ırkçı olmak isteyecektir. Asimilasyonu, köy boşaltmayı, işkenceyi hatta toplu imhayı, soykırımı gitgide benimseyecektir. Hatta ırkçı arkadaşlarını yeterince “sert” bulmayacak, onları liboşlukla, hümanistlikle suçlayacaktır. En vatansever kendisidir. Onun kadar kimse vatanını sevemez!

Irkçı aşırı yüksek hızla viraja giren bir araba gibidir. Yavaşlamadığı takdirde ya ölerek ya da öldürerek çıkacaktır o virajdan.

Bu keskin viraj 3 aşamalıdır:

• 1) Kendine yalan söyleme (kanı ve soyuyla gurur duyma görüntüsündedir),
• 2) Kendini korkutma (öteki nefreti görüntüsündedir),
• 3) Eylem (vatan kurtarma görüntüsündedir).

Hırant Dink’i öldüren zavallının ruh hâlini analiz ettiğimiz “O gün bebek nasıl katil oldu?” adlı yazımız bu konuda düşünmek isteyen okuyucularımıza fayda sağlayabilir.

Irkçı tedavi olur mu?

Genellikle olmaz. İçindeki saldırgalığı boşaltabileceği bir yer bulana kadar kazan kaynamaya devam edecektir. Ya katil olup hapse düşecek ya bir kavgada öldürülecektir. Onun bir sınıra ihtiyacı vardır. Bu sınırı şuralarda bulabilir:

• a) Polis ve adalet sistemi,
• b) Kendisinden daha iyi kavga eden bir “öteki”,
• c) Bedeninin biyolojik sınırları (Alkol veya uyuşturucu koması gibi)

Irkçı eğer torpilli ise yani zengin, nüfuz sahibi bir ailenin çocuğu ise kanunî sınırlar ilk etapta önünden kaldırılır. Kırıp döktüğü sümen altı edilir. Aslında bu onun sınır arayışını daha da kamçılayacaktır. Meselâ kendisiyle cinsel ilişkiyi reddeden sevgilisine tecavüz edebilir. Ateşli bir silah edinebilir. Ya da saldırganlığın hedefi olarak kendini alır. İntihar edecek kadar delirmediyse hayatını mahvedecek bir seri karar alır ve uygular:

• 1) Okulu bırakır,
• 2) Çok sık iş değiştirir.

Ağzında hep aynı laf vardır: “Gidecem buralardan”. O hep bir gün gidecektir. Yeni sınırlara…

Irkçılık denen hastalığın tedavisi aslında zor ama mümkündür. Yaşamını o ana kadar anlamlandıran bağların zayıflaması ve fakat aynı süreçte yeni insanlarla yeni bağların  kurulması gerekir. Bu en iyi koşullarda 4-5 yıl sürer. Bu koşullar nelerdir?

• Onu ırkçılığa iten ortamdan uzaklaşması: Evlenme, iş sebebiyle şehir değiştirmesi,
• Irkçılığı körükleyen Hürriyet, Türk Solu gibi yayınlardan uzak durması,
• Eşinden anlayış ve şefkat görmesi, çocuklarının okuldaki başarısı,
• Yaptığı yeni işi sevmesi, bulunduğu ortamda sevilmesi, birey olarak saygı görmesi,
• Psikolojik destek alarak geçmişiyle barışması. (Alkolik bir baba, işsizlik, sefalet, üvey anne… Geçmişinde yaralar bırakmış olan her neyse onları olduğu gibi kabul etmeye başlamak için)

… Bu konuda okumak için…

Türk milliyetçiliği birleştirir mi yoksa parçalar mı?

 İllâ ki bir tutkal/çimento mu gerekiyor? Milliyetçilik tutkalı adil ve müreffeh bir düzene alternatif olabilir mi? Adaletin, hukukun hâkim olmadığı ortamlarda Türklerin kardeşliği ne işe yarar? Belki de Türk Milliyetçiliği diğer milliyetçilikler gibi yok olmaya mahkûm bir söylem. Çünkü var olmak için “ötekine” ihtiyacı var. Ötekileştireceği bir grup bulamazsa kendi içinden “zayıf” bir zümreyi günah keçisi olarak seçiyor. Kürtler, Hıristiyanlar, Eşcinseller, solcular…150 sayfalık bu kitapta Türk Milliyetçiliğini sorguluyoruz. Müslüman ve milliyetçi olunabilir mi? Türkiye’ye faydaları ve zararları nelerdir? Milliyetçiliğin geçmişi ve geleceği, siyasete, barışa, adalete etkisiyle. Buradan indirin. 

 Türkiye’nin Ulus-Devlet Sorunu

Devlet gibi soğuk ve katı bir yapı bizimle olan ilişkisini hukuk yerine ırkımıza ya da inançlarımıza göre düzenleyebilir mi? GERÇEK hayatı son derecede dinamik ve renkli biz “insanların”. Birden fazla şehre, mahalleye, gruba, klübe, cemaate, etnik köke, şirkete, mesleğe, gelir grubuna ait olabiliriz ve bu aidiyet hayatımız boyunca değişebilir. Oysa devletimiz hâlâ başörtüsüyle uğraşıyor, kimi devlet memurları “ne mutlu Türk’üm” demeyenleri iç düşman ilân ediyor, Sünnî İslâm derslerini zorla herkese okutuyor… Bizim paramızla, bizim iyiliğimiz için(!) bize rağmen… Kürt sorunu, başörtüsü sorunu, Hıristiyan azınlıklar sorunu… Bizleri sadece “insan” olarak göremeyen devletimizin halkıyla bir sorunu var. Türkiye’nin “sorunlarının” kaynağı sakın ulus-devlet modeli olmasın? 80 sayfalık bu kitap Kurtuluş savaşı’ndan sonra Türkiye’ye giydirilmiş olan deli gömleğine işaret ediyor.  Ne mutlu “insanım” diyene! Kitabı buradan indirin.

Share on Facebook

“…Gördüklerime inanamadım. Karşımda biçimsel olarak, televizyon standartlarıyla değerlendirildiğinde dahi bir karikatür; içerik olarak ise medeni bir ülkede kesinlikle “nefret söylemi” çerçevesinde değerlendirilip defteri dürülecek bir dizi vardı. (Mesela bir bölümde, erlerden biri, komutanının “dağ faresi” dediği birkaç PKK’lıyla ilgili olarak “Komutanım, bu hamsileri yağda mı kızartayım, yoksa buğulama mı yapayım” diye soruyordu.)
Özlem Yağız, yazdıklarında yerden göğe kadar haklıydı:

“Ne kadar ironiktir ki yıllardır Ortadoğulu, Arap, Afgan vs. insanları bir nevi böcekleştirip, kötü kalpli birtakım terörist yaratıklar olarak sunan Hollywood dizilerinden nefret etmiş ‘dindar’ bir kitleye hitap eden bir televizyon, ısrarla ve ısrarla kendi ülkesinin insanlarını böylesine şeyleştirip insan hüviyetinden çıkararak yapılmış dizilere konu ediyor. Ve o kitle de bunu hazmediyor olmalı ki reyting durumları sağlam.”

Bu dizinin bilhassa dindarların teveccühüne mazhar olması gerçekten de hüzün vericiydi. Bu hüznü benim açımdan bir parça azaltan şey, diziye karşı yazılan en sert eleştirinin, kendisi de başörtülü bir dindar olan ve seçimlerden önce yürütülen “Başörtülü aday yoksa oy da yok” kampanyasının öncüleri arasında yer alan Özlem Yağız tarafından kaleme alınmış olmasıydı. Yine, yazının yayınlandığı siteye gelen okur mektuplarından çoğunun ona hak verdiğini görmek de ilave bir teselli kaynağı olmuştu benim için…” TAMAMI

… Bu konu ilginizi çekiyorsa…

Türk milliyetçiliği birleştirir mi yoksa parçalar mı?

 İllâ ki bir tutkal/çimento mu gerekiyor? Milliyetçilik tutkalı adil ve müreffeh bir düzene alternatif olabilir mi? Adaletin, hukukun hâkim olmadığı ortamlarda Türklerin kardeşliği ne işe yarar? Belki de Türk Milliyetçiliği diğer milliyetçilikler gibi yok olmaya mahkûm bir söylem. Çünkü var olmak için “ötekine” ihtiyacı var. Ötekileştireceği bir grup bulamazsa kendi içinden “zayıf” bir zümreyi günah keçisi olarak seçiyor. Kürtler, Hıristiyanlar, Eşcinseller, solcular…150 sayfalık bu kitapta Türk Milliyetçiliğini sorguluyoruz. Müslüman ve milliyetçi olunabilir mi? Türkiye’ye faydaları ve zararları nelerdir? Milliyetçiliğin geçmişi ve geleceği, siyasete, barışa, adalete etkisiyle. Buradan indirin. 

Share on Facebook

Duygu Canbaş, Haber Türk:

Müge Anlı, ATV: (Van’da enkazından insanlar kurtarılırken)  “Önce taş at, polisi, askeri kuş gibi avla, sonra yardım iste. Herkes haddini bilsin”

… Bu konu ilginizi çekiyorsa…

 Gazetecilik Neden Dibe Vurdu?

Gazeteciler bizi bilgilendiriyor mu yoksa aldatıyor mu?  Gazetecilik galiba dürüstçe yapılmasına imkân olmayan bir meslek. Çünkü birbirine zıt işlerin aynı anda icra edilmeleri gerekiyor: Habercilik, savcılık, komiklik, amigoluk…  Gazeteci kendisine bilgi verebilecek herkesle iyi geçinmek için biraz politik davranmak daha doğrusu yalan söylemek zorunda. Ama aynı zamanda ondan gözü kara bir savcı gibi olayların üzerine gitmesi, iyi bir hâkim gibi dürüst olması da bekleniyor. Bir bilim adamı gibi konuları derinlemesine irdelemesi ama sıkıcı olmadan toplumun her kesimini eğlendirebilmesi… Gazetecilerden halkı aydınlatmaları isteniyor ama aynı zamanda da halka benzemeleri. Yoksa gazeteleri satılmıyor, TV kanalları izlenmiyor. Bu koşullarda “gazeteci gibi” gazetecilik yapılabilir mi? Derin Düşünce yazarları sorguluyor…

Share on Facebook

… Bu konuda okumak için…

Türk milliyetçiliği birleştirir mi yoksa parçalar mı?

 İllâ ki bir tutkal/çimento mu gerekiyor? Milliyetçilik tutkalı adil ve müreffeh bir düzene alternatif olabilir mi? Adaletin, hukukun hâkim olmadığı ortamlarda Türklerin kardeşliği ne işe yarar? Belki de Türk Milliyetçiliği diğer milliyetçilikler gibi yok olmaya mahkûm bir söylem. Çünkü var olmak için “ötekine” ihtiyacı var. Ötekileştireceği bir grup bulamazsa kendi içinden “zayıf” bir zümreyi günah keçisi olarak seçiyor. Kürtler, Hıristiyanlar, Eşcinseller, solcular…150 sayfalık bu kitapta Türk Milliyetçiliğini sorguluyoruz. Müslüman ve milliyetçi olunabilir mi? Türkiye’ye faydaları ve zararları nelerdir? Milliyetçiliğin geçmişi ve geleceği, siyasete, barışa, adalete etkisiyle. Buradan indirin. 

Share on Facebook

“… neden biz aklı başında insanlar hâlâ daha, yalan konuşmasını hiç bilmeyen küçücük Kürt çocuklarına, kara gözlü sarı saçlı utangaç Berfin’lere, ayakkabısız ve elbisesiz fukara Baran’lara, bal gibi yalan olduğunu bildikleri halde, her sabah “Turkimm, dogriyim…” dedirtilmesine en azından kalben buğz edemedik? Ve neden herkes “damarlarındaki asil kan”a güvenmek zorundaymış? Bu kan başkalarında olunca asaletini mi kaybediyor? Neymiş alyuvar ve akyvurlarda ibaret kanın içindeki o asillik, neredeymiş o asalet?…”

[10 şubat 2010'da Senai Demirci'nin kişisel sitesinde yayınlandı.]

Bizim ırkçılığımız, türk-kürt eksenli de değil sadece, sünni-alevi eksenli, zengin-fakir eksenli olanları da var. Öyle renkler üzerinden ayırdedilebilecek kadar da görünür değil; örtülü, gizli, sinsi, hatta din kisvesine bürünmüş gibi.  Bilinçaltımıza yumuşacık yerleşmiş  şöyle bir kabullenme var meselâ: biri bir hata ederse, onun kanının bozukluğundan açarız sözü, değil mi? Konuşan da dinleyen de razı olur bu kabullenmeye: “Türk olsaydı, bu namussuzluğu yapmazdı..” Yani, tıpkı Yahudilerin kendi ırklarını ari/saf/temiz varsaymaları gibi, biz de Türk ırkı üzerinden Yahudileşme eğilimi gösteriyoruz. Oysa, birinin doğru olmasının tek yolunun Türk ırkından olmaktan geçmediğini, Türk olanların da hata yapabileceğini pekâlâ biliyoruz.

Bir başka sorun daha var bu ülkede ki, dokunmaya elvermiyor yüreğim, ama kanatacağız bu yarayı, patlatacağız bu çıbanı… Namazında niyazında hacı ablam, hacı babam, pekâlâ namaz kıldığını, müstakim bir müslüman olduğunu bildiği halde kızını isteyen delikanlı için, “Ben sağ oldukça, bu eve kürt giremez…” diyebiliyor, “Biz de Doğululara verecek kız yok…” diye rest çekebiliyor. Ya da tam tersi, “Doğululardan gelin alınmaz; bu eve kürt gelin girmez!” diyebiliyorlar. Kimim kızını kime vereceği beni ilgilendirmez elbette, kızı/oğlu isterse ailesine rağmen tercihini kullanabilir ya da bu sevme/seçme sınavını kaybedip anne babasının onayladığı biriyle yaşamaya razı olabilir. Ama secdelerinde, “Allah’tan secdesini esirgeyen şeytan”a muhalefet ettiklerini sanan bu kardeşlerimiz, tam da şeytanın şeytanlık kariyeri olan ırkçılığın yanında bulunuyorlar, şeytanla yoldaşlığı sürdürüyorlar. Bu düşüncenin altında, ahlaksız da olsa Türk, ahlaklı Kürt’ten daha iyidir gibi şeytani bir kabullenme var. İşte ben buna karşı, bir mümin olarak tavrımı koymak zorundayım. Siz de öyle.. Böyle yaşayamazlar; böyle iman olmaz, böyle bir iman’a itibar edilmez. Kişilerinin imanının derinliğini ben ya da siz ölçecek değilsiniz elbette ama “Muhammed’in [asm] dini” yerine “atalarının dini”ni koyanlara, “sünnet-i seniye” yerine “töre”yi koyanlara karşı sessiz kalamayız, tavırsız olamayız. Dinin yerine “yeni bir din oluşturmak”tır burada yapılan.

Aynı tür “örtülü ırkçılığı” çoğunlukla “sünni”ler “alevi”lere, “alevi”ler “sünni”lere karşı yapıyorlar. Tırnak içinde kullanıyorum kelimeleri çünkü, ne sünni sünnidir, ne de alevi alevidir bu bağlamda.. Sözüm ona bir “sünni”, ahlaklı bir alevîyi bir sünniden-ahlaksız ya da ahlaklı- hiç koşulsuz aşağı görüyorsa, “sünni” değildir.. Gerçi, insanların ahlak düzeyini nasıl belirleyeceğiz diyebilirsiniz? Hadi ahlakı ve dürüstlüğü göz önüne almadan konuşalım:”sünni”nin ahlaksızlığını kendi şahsına mal ederken, “alevi”nin ahlaksızlığını “aleviliği”ne mal etmek ne kadar ahlaklılıktır? Bu Batılı iktidar odaklarının topyekün biz müslümanlara yaptığı şeyin aynısı değil midir? Bir müslüman terörislik yaparsa, “İslamî terör” ama bir Hıristiyan ya da Yahudi ya da başka inançtan biri eşdeğer bir eylemde bulunursa, “Hıristiyanî terör” ya da “Yahudi fundemantalizmi” ya da “şintoist köktencilik” olmaz…

Kendimi “Türk ve Sünni” kabul ettiğim için bu taraftan bakıyorum olaya.. Ki doğrusu da budur… En önce kendi eteklerimde taşları dökmem gerek, çuvaldızı kendime batırmam gerek. Hiç şüphesiz “Kürtlerin” ve “Alevi”lerin oradan bakıldığında da benzer ırkçılıklar okunur…

Ha bir de, gözbebeğimiz bu ülkede, bin beş yüzyıllık İslam medeniyetinin önde gelen mirasçısı olan Türkiye’mizde yaklaşık 100 yıldır, özellikle resmi ideolojinin dayatmasıyla, “Türk ırkı” üzerinden “ırkçılık” meşru sayılır; ama “Kürt ırkı” üzerinden aynı şeyi yapanlar terörist ya da PKK sempatizanı sayılır.. Biz eğer dupduru bir mümin isek, saçaklı püsküllü bir imanımız yoksa, “Türk ırkı” üzerinden yapılan ırkçılığa da “Kürt ırkı” üzerinden yapılan kadar tepki duymalıyız, duymalıydık. İkisi de terördür, ikisi de terör örgütlerini besler. Bakın, hep “yasadışı terör örgütü” ile savaşırken unutturmuşlar bize; meğer bir de “yasal/yasa içi terör örgütü” de varmış. (Bakınız; Balyoz, Sarıkız, Eldiven, Kafes, Ayışığı…)

Ama hâlâ, bu yazıyı yayınlayacak olursam, “Ne varmış ‘Ne mutlu Türküm diyene’” sözünü söyleyip arkasından da bana Türk düşmanı, vatan haini gibi hazır etiketleri yapıştırmaya hevesli “muhafazakâr” kardeşlerim var.. “Ne mutlu Türküm diyene…” sözü bu kadar masumdu da, niye bizim gibi aynı kıbleye dönen Kürt kardeşlerimizin memleketinin dağına taşına, meydanına duvarına ısrarla yazıldı? İnadına değil mi? Ezilsinler diye değil mi? Sindirmek için, aşağılamak için değil mi? Neden bu yazının her yazıldığı yerde tanklar ve tüfekler de geziyordu? “Zor”la demek ki…

Ve neden biz aklı başında insanlar hâlâ daha, yalan konuşmasını hiç bilmeyen küçücük Kürt çocuklarına, kara gözlü sarı saçlı utangaç Berfin’lere, ayakkabısız ve elbisesiz fukara Baran’lara, bal gibi yalan olduğunu bildikleri halde, her sabah “Turkimm, dogriyim…” dedirtilmesine en azından kalben buğz edemedik? Ve neden herkes “damarlarındaki asil kan”a güvenmek zorundaymış? Bu kan başkalarında olunca asaletini mi kaybediyor? Neymiş alyuvar ve akyvurlarda ibaret kanın içindeki o asillik, neredeymiş o asalet? Biz kardeşlik bağımızı “kan”la değil “iman”la kurmuyor muyuz? O yüzden “kanından” olduğu halde öz oğlunu “ailesi”nden saymaması konusunda uyarılmadı mı Nuh (as)? O yüzden değil mi ki, hepimiz imanca “İbrahim milleti”nden sayılma şerefiyle şerefleniyoruz da, İbrahim’in (as) putperest babası “İbrahim milleti”nden sayılmaz?

Hem sonra biz “Millî” eğitimimiz sayesinde yıllarca[şimdilerde de bizim çocuklarımız] “misak-ı millî” sınırları içinde “renkli” ama dış tarafında “kimliksiz” ve gri bir haritayla beyin yıkama telkinine maruz kaldık? Çok değil seksen doksan sene önce, bize rağmen çizilmiş o zalim sınırların ötesindekileri “yabancı” ve üstelik “düşman” diye sürekli tanımlayan eğitimin “milli”si değil midir? Biz de uzunca bir süre, düşman deyince Yunanlı’yı, hain deyince Şam’da oturan Arab’ı akla getirmedik mi? Sırf sınırlarımız dışında diye her Rus’u ve Gürcü’yü öcü saymadık mı? Sınırlarımız içinde değil diye Bağdatlı, Filistin’li, Lübnan’lı kardeşlerimizin başına atılan bombalara kayıtsız kalmadık mı? Benim evimde ve isterim ki çocuklarımın sınıfında “sınırsız” bir harita olsun; sonradan koyulan “ulus-devlet” sınırlarının bizi fiziksel olarak engellemesine bir de zihinsel olarak engellenmemiz eklenmesin…

Bilmem anlatabiliyor muyum?

Az daha unutuyordum: Irkçılık ve Devletçilik başımızdaki en büyük belâ.. İkisi de din yerine din koymak için tasarlanmış.. İki siyasi partimiz var ki, birinin varlık sebebi ırkçılık, birininki devletçilik.. Şimdi bakın, bir zamanların “sağ” ve “sol”u olarak karşı uçlarda duranların, özünde nasıl da aynı tavrı paylaştıklarına…

Üstad Bediüzzaman Hazretleri yıllar yıllar önce, “ırkçılar ve halkçıların” birlikte koalisyon oluşturacağını haber vermişti.. Bakın, oldu bile…

Bugün ırkçılığa ve devletçiliğe karşı çıkmak, Efendimizin (asm) Veda Hutbesi’ne sahip çıkmanın en güncel ve kritik göstergesidir bana göre.. Veda Hutbesi’nin Türkçe mealinde şöyle yazar: “Arabın Arap olmayana üstünlüğü yoktur..” Biz Türkler de bunu pek güzel tekrarlarız. Çünkü bize batmaz. Çünkü onca yıldır beslediğimiz “Türklük gururumuz”u tehdit etmez.  Oysa, bu sözü Efendimiz (asm) Arapça olarak Araplara söylemişti. Şimdi biz de o hutbeyi bir Türk olarak Türklere şöyle söylesek mahkemelik oluruz, Türklüğe hakaretten içeri tıkılırız: “Türkün Türk olmayana üstünlüğü yoktur.” Ne garip ki, bizim bilinçaltımızda da “Bir Türk dünyaya bedel”dir, “Türkün Türkten başka dostu yoktur” yazar. Bu bilinçaltıyla, bu “bilinç”le, hiç şüphesiz hiçbirimiz Türklüğe hakaret maddesini ihlalden hesaba çekilmeyiz dünyada ama asıl hesap günü çekileceğimiz hesaptan yakamızı kurtaramayız. Avrupa’daki müslüman Türk kardeşlerimizin bir kısmının, ihtida ederek müslüman olmuş, iman bağıyla kardeşleri olmuş Alman’ı, Fransız’ı, İngiliz’i, Danimarkalısını vs. hâlâ “yabancı” saydıklarını hayretler içinde gözlemlemiştim. Umarım, bir gün bize de hidayet nasip olur…

Şimdi söyleyin bakalım, bizim sorunumuz “siyah-beyaz” ayrımımı mı?

… Bu konu ilginizi çekiyorsa…

… Bu makale ilginizi çektiyse…

Türk milliyetçiliği birleştirir mi yoksa parçalar mı?

 İllâ ki bir tutkal/çimento mu gerekiyor? Milliyetçilik tutkalı adil ve müreffeh bir düzene alternatif olabilir mi? Adaletin, hukukun hâkim olmadığı ortamlarda Türklerin kardeşliği ne işe yarar? Belki de Türk Milliyetçiliği diğer milliyetçilikler gibi yok olmaya mahkûm bir söylem. Çünkü var olmak için “ötekine” ihtiyacı var. Ötekileştireceği bir grup bulamazsa kendi içinden “zayıf” bir zümreyi günah keçisi olarak seçiyor. Kürtler, Hıristiyanlar, Eşcinseller, solcular…150 sayfalık bu kitapta Türk Milliyetçiliğini sorguluyoruz. Müslüman ve milliyetçi olunabilir mi? Türkiye’ye faydaları ve zararları nelerdir? Milliyetçiliğin geçmişi ve geleceği, siyasete, barışa, adalete etkisiyle. Buradan indirin. 

Türkiye bölünür mü?

“Bebek katili! Vatan haini!…” PKK terörünü lanetliyoruz ama devlet eliyle işlenen suçlara karşı daha bir toleranslıyız.  “Kürtler ve Türkler kardeştir” diyenlerin kaçı “sen benim kardeşimsin”  demeyi biliyor Zaza, Sorani, Kurmanci dillerinde? Ülkemizin terör sorunu ne PKK ne de Kürt kimliğiyle sınırlanamayacak kadar dallandı, budaklandı. Bazı temel soruları yeniden masaya yatırmak gerekiyor: (*) Kürtler ne istiyor? (*)  İspanya ve Kanada etnik ayrılıkçılıkla nasıl mücadele etti? (*) PKK ile mücadelede ne gibi hatalar yapıldı? (*) İslâm ne kadar birleştirici olabilir? Töre cinayetlerinden Kuzey Irak’a terörle ilgili bir çok konuyu ele aldığımız 267 sayfalık bu kitabı ilginize sunuyoruz. Buradan indirin.

Türkiye’nin Ulus-Devlet Sorunu

Devlet gibi soğuk ve katı bir yapı bizimle olan ilişkisini hukuk yerine ırkımıza ya da inançlarımıza göre düzenleyebilir mi? GERÇEK hayatı son derecede dinamik ve renkli biz “insanların”. Birden fazla şehre, mahalleye, gruba, klübe, cemaate, etnik köke, şirkete, mesleğe, gelir grubuna ait olabiliriz ve bu aidiyet hayatımız boyunca değişebilir. Oysa devletimiz hâlâ başörtüsüyle uğraşıyor, kimi devlet memurları “ne mutlu Türk’üm” demeyenleri iç düşman ilân ediyor, Sünnî İslâm derslerini zorla herkese okutuyor… Bizim paramızla, bizim iyiliğimiz için(!) bize rağmen… Kürt sorunu, başörtüsü sorunu, Hıristiyan azınlıklar sorunu… Bizleri sadece “insan” olarak göremeyen devletimizin halkıyla bir sorunu var. Türkiye’nin “sorunlarının” kaynağı sakın ulus-devlet modeli olmasın? 80 sayfalık bu kitap Kurtuluş savaşı’ndan sonra Türkiye’ye giydirilmiş olan deli gömleğine işaret ediyor.  Ne mutlu “insanım” diyene! Kitabı buradan indirin.

Share on Facebook

Bu da yetmedi, İzmir Cumhuriyet Başsavcısı hakkımızda soruşturma açtı “orduyu yıpratıyonuz len!” diye. Öfkelendikleri makale buydu: Güçlü orduya lüzum yok, kaliteli olsun yeter . Bir sürü polisi filan da harekete geçirmişler, masraf etmişler. Sanki koca şehirde hiç katil, tecavüzcü, yankesici vb kalmadı da bu kadar devlet memuru can sıkıntısından bizimle ebeleme oynadı!

Eski bir yazı ama okumaya değer, orada söylediklerimiz aynen geçerli. Hatıralarımızı canlandıralım bir kez daha, aramıza yeni katılan okurlar da neler çektiğimizi anlasınlar. Bizi “ordu avukatı” ya da “Kürt düşmanı” diye yaftalayanlara aşağıdaki yazıları tavsiye ediyorum. Bol bol okuyup düşünsünler. Çünkü at gözlüğü takan bile hiç olmazsa biraz önünü görür. Kürt milliyetçileri KAN/SOY/IRK gözlüğü taktılar, hiç bir şey görmüyorlar. Defalarca tosladıkları duvarın farkında değiller. Geri çekilip tekrar tekrar tosluyorlar:

1. Şıma Kul Kerd Zerre Ma (*) - Yüreğimize Gam Eklediniz
2. Ax! Welate min - Ah! vatanım
3. Lokumcu Cemilzade ve Türk Silahlı Kuvvetleri
4. İlker Başbuğ’a açık mektup
5. Orduların sevgiye ihtiyacı var mıdır?
6. Paşam! Sakın din istismarı yapan TSK olmasın?
7.  Terörist evlatlarımız ve Anzak leşlerimiz(!)
8. Vatanın bütünlüğü silahla mı korunur?
9. PKK’lıları affetmek
10. Türk askeri kurbanlık koyun mudur?
11. Yassı Tavuklar ve ordu
12. Vicdan mı üstündür yoksa itaat mi?
13. Analar daha çook mehmetçik doğurur ama helikopter doğuramaz
14. TSK nereye koşuyor ?
15. Güneydoğu’da ölüm ve Medya Dili
16. Bu ülkenin çocukları cephane midir?
17. Terör ne zaman duracak? Giap ve Clausewitz
18. Türk Ordusu özelleştirilebilir mi?
19. Güçlü orduya lüzum yok, kaliteli olsun yeter
20. Kükreyeceğine hesap ver kardeşim!
21. İlker Bey Kardeşim, kendini de orduyu da yıpratma lütfen…

Share on Facebook

Vaktiyle ne Kürt’ü bilirdik, ne Kürtçeyi… İşkence gören Kürtleri, köyleri yakılan Kürtleri, “Türkçe bilmeyen cennete gidemeyecek” diyen, Diyanet’in görevlendirdiği imamları, hapishanede, görüş gününde, evladıyla Kürtçe konuşması yasaklanmış anaları bilmezdik. Bir tek kötü teröristler(?) vardı, Anadolu’dan Görünüm’… Yine aynı programda konuşturulan, PKK’nın yaptığı bin türlü kötülüğü anlatan, yüzü gösterilmeyen itirafçı PKK’lılar. Başka bir şey yoktu.

O dönemler halkın bir şeyden haberi olmuyordu ama haberi olanlar yani bölgeye asker olarak giden insanlar, belki bir doktor, belki bir öğretmen, TSK’nın sivil Kürt Halkına yaptıklarını gördüler ama kuruyası ırkçılıkları nedeniyle ya yutkundular, anlatmadılar ya da o insanların bunu hak ettiğini düşündüler; vicdansızca…

Bugün Kürt Meselesine dair her türlü sorun çözül diyemeyiz ancak en azından “operasyonlar hariç” geçmişte yaşananlar artık yaşanmıyor ve konuşabiliyoruz, tabi eğer hala konuşmak isteyenler varsa?

  Nihal Bengisu Karaca, 1 Eylül Dünya Barış Gününde Kadıköy’de yapılan Barış Eyleminin, nasıl savaş alanına döndüğünü, orada bulunan ve yaşananların şahidi olan birinin anlattıklarıyla, şahitli bir şekilde yazmış. Yazıyı beğenerek, bir sosyal ağda paylaşmamdan sonra (ve önce) olayların öyle olmadığını iddia eden yorumlar okuyunca ve o yorumlar “Orada yaşananların müsebbibi Ak Parti’dir, polis eylem alanında provokasyon yaptı” içerikli olunca, konuyu yazma ve açıklığa kavuşturma niyetiyle sordum; “Polis nasıl bir provokasyon yaptı, Ak Parti orada ne yaptı?

  Cevapları tatmin edici bulmadım ve hatta Kürt hareketinin reel acılardan, temelsiz iddialara, saldırmaya neden aramaya gittiğini gördüm, bunlar Kürt Hareketine zarar vereceği için üzüldüm. Ancak olabilir, belki bilmeden taraf oluyorumdur diye, bana gelen tüm cevapları dokunmadan paylaşıyorum:

  - Eylem alanına 3 polis koymuşlar, kalabalıktık, 3 polis azdı.

  - Polis bizi tek tek aradı.

  - Eylem alanına, üstü kir pas içinde, elinde Türk Bayrağı olan 2 kişi geldi.

Tüm bu cevaplar üzerine düşündüm; 3 polis aramalar için elbette az, peki bu yüzlerini kapatıp, aranmamakta ısrar edip, arbede çıkartanları haklı mı çıkarır? Polis, Türkiye’nin şu gündeminde, her hangi bir “bombalama” olayı olmasın diye, güvenlik için aramak zorunda değil mi? Eylem alanında, konu barışsa, ideolojinin bayrağının olduğu yerde, barış isteyen Türkleri temsilen, Türk bayrağının bulunması, provokasyon mudur? Hadi diyelim, provokasyondur, galeyana gelmeye neden bu kadar ısrarlısınız? Buyurun cevabı kendiniz verin!

  Linç ve İhmal…

Dünya Barış Gününde Bursa’da yaşanan olaylarda 2000 kişinin, 200 kişiye saldırdığını, polisin müdahale etmediğini iddia eden bir arkadaşım şu videoyu paylaşmış. İzledim ve 2000 kişinin 200 kişiye saldırdığını göremedim. Her zaman olduğu gibi hayatta üç kuruşluk bir hayrı olmamış, mahallesinde maçoluk yapan, ırkçı ve saldırgan işe yaramaz birkaç Ogün Samast artığı tip maalesef beyaz başörtülü, yaşlı bir kadına vuruyor… Dahası an ile oradaki vatandaşlardan bir kısmı olayları bastırmaya da çalışıyor, polis olaya müdahale ediyor.

  Elbet bir video ile oradaki tüm olaya yorum yapacak değilim zaten:

“Bursa’da yaşanan olayların ardından BDP İl Eş Başkanı Ayla Yıldırım, parti binasında basın açıklaması düzenledi. Ayla Yıldırım, Bursa Heykel’de barışa yönelik dileklerini dile getiremediklerini belirterek, yaşanan olayları pervasız bir saldırı olarak niteledi. Saldırıların önceden örgütlenmiş, desteklenmiş olduğunu öne süren Yıldırım, Bursa Valiliği ve İl Emniyet Müdürlüğü’ne defalarca saldırı olabileceği konusunda uyarıda bulunduklarını kaydetti. Irkçı, saldırgan, zihniyet devam ettiği sürece barışın sağlanamayacağını söyleyen Yıldırım, Pazartesi gününden itibaren Vali, Emniyet Müdürü hakkında suç duyurusunda bulunacaklarını sözlerine ekledi.” (TimeTürk)

  Elbette böyle bir ihmal ve linç varsa suç duyurusunda bulunulsun, ihmalin ve linçin müsebbipleri yargılansın.

Niyet hayır, akıbet hayır…

1 Eylül Barış Gününde yaşananlardan yana oldukça üzgün, bu olayların “barış gününde” hala saldırmaya ne kadar meraklı olanları ortaya çıkarması açısından endişeliyim. Şiddet ve saldırının “polisi, Kürt’ü, eylemcisi” yok; dahası şiddetin savunulacak bir tarafı da yok. Kürt Hareketinin, reel acılardan, saldırmaya neden arayan, temelsiz iddialara doğru gittiği şu zamanlar da, yine de “şiddeti önlemede” iş polis, devlet ve hükümete düşüyor zira bireysel yahut kitlesel şiddeti bir büyük sorunu çözmek konusunda “bahane” göremezsiniz. Niyet hayır olsun ki, akıbet hayır olsun.

… Bu konu ilginizi çektiyse…

Kendi ülkesini işgal eden ordu

Hiç bir yeri işgal edemeyen ordular kendi ülkelerini işgal ederler. Çünkü bir ordunun ayakta durması için insan emeği ve maddî destek gereklidir. Beceriksiz ordular disiplinsiz olduklarından YABANCI DÜŞMAN ile savaşamazlar. Kolayca yenebilecekleri İÇ DÜŞMANLAR uydururlar ve bu bahane ile kendi ülkelerini işgal ederler. Başbakan asarlar. Milletvekillerini hapse atarlar. Korumakla yükümlü oldukları halkı işkenceler altında inletirler.  İşgalciler kimseye hesap vermezler. Halkın isyan etmesine engel olmak için “etrafımız düşmanla çevrili” diyerek  KORKU PROPAGANDASI yaparlar. Eleştirilerden uzak kalmak için farklı inançlardan ve kültürlerden olan insanların birbirine düşman olması da bu eşkiyaların işine gelir. Bu sebeple terörü destekleyebilir hatta teröristlere silah ve para yardımında bulunabilirler. Okuyacağınız kitap kendi ülkesini işgal etmiş bir ordunun kısa tarihidir. Buradan indirebilirsiniz.

Türk milliyetçiliği birleştirir mi yoksa parçalar mı?

 İllâ ki bir tutkal/çimento mu gerekiyor? Milliyetçilik tutkalı adil ve müreffeh bir düzene alternatif olabilir mi? Adaletin, hukukun hâkim olmadığı ortamlarda Türklerin kardeşliği ne işe yarar? Belki de Türk Milliyetçiliği diğer milliyetçilikler gibi yok olmaya mahkûm bir söylem. Çünkü var olmak için “ötekine” ihtiyacı var. Ötekileştireceği bir grup bulamazsa kendi içinden “zayıf” bir zümreyi günah keçisi olarak seçiyor. Kürtler, Hıristiyanlar, Eşcinseller, solcular…150 sayfalık bu kitapta Türk Milliyetçiliğini sorguluyoruz. Müslüman ve milliyetçi olunabilir mi? Türkiye’ye faydaları ve zararları nelerdir? Milliyetçiliğin geçmişi ve geleceği, siyasete, barışa, adalete etkisiyle. Buradan indirin. 

Türkiye bölünür mü?

“Bebek katili! Vatan haini!…” PKK terörünü lanetliyoruz ama devlet eliyle işlenen suçlara karşı daha bir toleranslıyız.  “Kürtler ve Türkler kardeştir” diyenlerin kaçı “sen benim kardeşimsin”  demeyi biliyor Zaza, Sorani, Kurmanci dillerinde? Ülkemizin terör sorunu ne PKK ne de Kürt kimliğiyle sınırlanamayacak kadar dallandı, budaklandı. Bazı temel soruları yeniden masaya yatırmak gerekiyor: (*) Kürtler ne istiyor? (*)  İspanya ve Kanada etnik ayrılıkçılıkla nasıl mücadele etti? (*) PKK ile mücadelede ne gibi hatalar yapıldı? (*) İslâm ne kadar birleştirici olabilir? Töre cinayetlerinden Kuzey Irak’a terörle ilgili bir çok konuyu ele aldığımız 267 sayfalık bu kitabı ilginize sunuyoruz. Buradan indirin.

 Türkiye’nin Ulus-Devlet Sorunu

Devlet gibi soğuk ve katı bir yapı bizimle olan ilişkisini hukuk yerine ırkımıza ya da inançlarımıza göre düzenleyebilir mi? GERÇEK hayatı son derecede dinamik ve renkli biz “insanların”. Birden fazla şehre, mahalleye, gruba, klübe, cemaate, etnik köke, şirkete, mesleğe, gelir grubuna ait olabiliriz ve bu aidiyet hayatımız boyunca değişebilir. Oysa devletimiz hâlâ başörtüsüyle uğraşıyor, kimi devlet memurları “ne mutlu Türk’üm” demeyenleri iç düşman ilân ediyor, Sünnî İslâm derslerini zorla herkese okutuyor… Bizim paramızla, bizim iyiliğimiz için(!) bize rağmen… Kürt sorunu, başörtüsü sorunu, Hıristiyan azınlıklar sorunu… Bizleri sadece “insan” olarak göremeyen devletimizin halkıyla bir sorunu var. Türkiye’nin “sorunlarının” kaynağı sakın ulus-devlet modeli olmasın? 80 sayfalık bu kitap Kurtuluş savaşı’ndan sonra Türkiye’ye giydirilmiş olan deli gömleğine işaret ediyor.  Ne mutlu “insanım” diyene! Kitabı buradan indirin.

Share on Facebook

  Kürtler ve Türklerin ortak çatısı olan “İslam” hem laiklik hem de onun barındırdığı ırkçı nüveler ile bir anlamda yozlaştırılmış, bu nedenle uzlaştırıcı değil, ayrıştırıcı bir unsur olmuştur. Bu savaşın devam etmesinin nedenlerinden biri budur.

  Nefret suçu kendi başına bir yanlış olarak şöyle dursun, bir başka nefret suçu doğurması nedeniyle kendini doğuran bir illettir. Bu nedenle, bugün Kürt hareketi içinde palazlanan laik-ırkçı damarın kaynağı maalesef Türkiye sistemi içindeki laiklik ve ırkçılıktır.

  Kürtler demişken hangi Kürtlerden bahsediyoruz; PKK’lı Kürtlerden mi, BDP’ye oy verenlerden mi yoksa Ak Parti’ye oy verenlerden mi? Kanın aktığı şu günlerde Kürtleri bölüm bölüm ayrıştırıp, çözüm sunmak gibi bir lüksümüz yokken, bu sorunun cevabı için mesai harcamanın bir faydası olmadığı kanaatindeyim.

  Şu durumda elzem olan; Kürtlerin ne istediğidir, öyle ise sorumuz şu: “Kürtler ne istiyor?”

  -Ayrılmak ve bir ülke kurmak.

  -Özerklik.

  -Haklarının iadesi.

  Elbet bu cevaplar çoğaltılabilir ancak kısaca Kürtlerin “özgürlük” istediğini söyleyebiliriz.

  “Yeni insanı kendinden kovduran meyve; Özgürlük” başlıklı yazımda, laikleşmemiş bir Müslüman için son günlerde daha sıklıkla telaffuz ettiğimiz bir tanım olan “özgürlüğün” dünyevi ve “her istediğini yapmak” olmadığını, tam aksi uhrevi ve her istediğinden kendini korumak olduğunu ifade etmeye çalışmıştım.

  Kürt tarafı yahut Türk tarafı için, taraftarı olan Müslümanları izlediğimizde maalesef çoğunluğun Müslümanca bir özgürlük tanımından bihaber ve bir o kadar uzak olduğunu görüyoruz. Zira bu savaşın tarafı olan, eline silah alan yahut karşılıklı öldürerek sonuç elde edeceğini düşünen Kürtler ve Türkler kendilerince makul gördükleri özgürlüklerini kullanıyor; dünyevi olanı, istediğini yapmayı… Ya uhrevi olan, yani nefsinin, öfkenin, şeytanca olanın isteklerini bastırmak manasındaki özgürlük, Müslüman Kürtler ve Türkler bu manadaki özgürlüğü neden seçmiyor? Neden bu manadaki özgürlük ile telkin verilerek barışa davet edilmiyor? Bu ülkede Müslüman Türk mü kalmadı, Müslüman Kürt mü kalmadı?

  Elbet kimin ne kadar İslam olduğunu ölçmek gibi bir niyet taşımak doğru değil, ki bunun bir faydası da olmasa gerek ancak Kürt-Türk meselesinde işler iyileşmek yerine çok daha kötüleşiyorsa bu durumda unutturulmuş dahi olsa eskiden mevcut olan bağlarımızı hatırlamanın ve bir yöntem olarak sunmanın gereğine inanıyorum; öldürmeyeceksin!

  Laik değilsen, Müslümanım diyorsan dinin sana emrettiği dünyevi özgürlükten sıyrılmak, dünyevi ırka dayalı dinamiklerin esaretinden kurtulmak, barış için, daha fazla kan akmaması için gerekirse yutkunmak, başka türlüsü mümkün değil, varsa dinleyelim ama yok.

  33 yıl önce PKK’nın oluşmasına neden olan şartların bugün ortadan kalktığını biliyoruz ama bir PKK gerçeğiyle yüz yüzeyiz. PKK gerçeğini doğuran tek tipçi ideolojinin başat argümanının Türkiye özeli laiklik olduğundan yola çıkarak, bu içimize sinmiş laik-ırkçı ve dünyevi özgürlük illetlerinden ancak bu tip bir laikliğin telkin ettiğinin aksi bir tavır takınarak kurtulabileceğimizi söyleyebiliriz.

  İşte bu nedenle öldürmenin, yeni öldürmeler doğuracağının bilincinde olarak, daha fazla ölüm görmemek için, kanın durması için, cahiliyenin ırkçı Arapları gibi kendimizden ilan ettiğimiz ölüleri sayıp, intikam yemini etmek yerine içimize işlemiş olan laik, ırkçı, dünyevi özgürlükçü yanlara manevi telkin vererek unutmak ve unutturmak zorundayız.

  Sistemin ırkçı ve laik girdabından başka türlü kurtuluş yolu yok; manevi telkin yolu ile insan-ı kâmil örneği ile “birbirimizi” affedeceğiz. Allah’ın talebi de budur zaten öyle değil mi?

… Bu konu ilginizi çekiyorsa…

Türk milliyetçiliği birleştirir mi yoksa parçalar mı?

 İllâ ki bir tutkal/çimento mu gerekiyor? Milliyetçilik tutkalı adil ve müreffeh bir düzene alternatif olabilir mi? Adaletin, hukukun hâkim olmadığı ortamlarda Türklerin kardeşliği ne işe yarar? Belki de Türk Milliyetçiliği diğer milliyetçilikler gibi yok olmaya mahkûm bir söylem. Çünkü var olmak için “ötekine” ihtiyacı var. Ötekileştireceği bir grup bulamazsa kendi içinden “zayıf” bir zümreyi günah keçisi olarak seçiyor. Kürtler, Hıristiyanlar, Eşcinseller, solcular…150 sayfalık bu kitapta Türk Milliyetçiliğini sorguluyoruz. Müslüman ve milliyetçi olunabilir mi? Türkiye’ye faydaları ve zararları nelerdir? Milliyetçiliğin geçmişi ve geleceği, siyasete, barışa, adalete etkisiyle. Buradan indirin. 

 Türkiye’nin Ulus-Devlet Sorunu

Devlet gibi soğuk ve katı bir yapı bizimle olan ilişkisini hukuk yerine ırkımıza ya da inançlarımıza göre düzenleyebilir mi? GERÇEK hayatı son derecede dinamik ve renkli biz “insanların”. Birden fazla şehre, mahalleye, gruba, klübe, cemaate, etnik köke, şirkete, mesleğe, gelir grubuna ait olabiliriz ve bu aidiyet hayatımız boyunca değişebilir. Oysa devletimiz hâlâ başörtüsüyle uğraşıyor, kimi devlet memurları “ne mutlu Türk’üm” demeyenleri iç düşman ilân ediyor, Sünnî İslâm derslerini zorla herkese okutuyor… Bizim paramızla, bizim iyiliğimiz için(!) bize rağmen… Kürt sorunu, başörtüsü sorunu, Hıristiyan azınlıklar sorunu… Bizleri sadece “insan” olarak göremeyen devletimizin halkıyla bir sorunu var. Türkiye’nin “sorunlarının” kaynağı sakın ulus-devlet modeli olmasın? 80 sayfalık bu kitap Kurtuluş savaşı’ndan sonra Türkiye’ye giydirilmiş olan deli gömleğine işaret ediyor.  Ne mutlu “insanım” diyene! Kitabı buradan indirin.

Türkiye bölünür mü?

“Bebek katili! Vatan haini!…” PKK terörünü lanetliyoruz ama devlet eliyle işlenen suçlara karşı daha bir toleranslıyız.  “Kürtler ve Türkler kardeştir” diyenlerin kaçı “sen benim kardeşimsin”  demeyi biliyor Zaza, Sorani, Kurmanci dillerinde? Ülkemizin terör sorunu ne PKK ne de Kürt kimliğiyle sınırlanamayacak kadar dallandı, budaklandı. Bazı temel soruları yeniden masaya yatırmak gerekiyor: (*) Kürtler ne istiyor? (*)  İspanya ve Kanada etnik ayrılıkçılıkla nasıl mücadele etti? (*) PKK ile mücadelede ne gibi hatalar yapıldı? (*) İslâm ne kadar birleştirici olabilir? Töre cinayetlerinden Kuzey Irak’a terörle ilgili bir çok konuyu ele aldığımız 267 sayfalık bu kitabı ilginize sunuyoruz. Buradan indirin.

Kendi ülkesini işgal eden ordu

Hiç bir yeri işgal edemeyen ordular kendi ülkelerini işgal ederler. Çünkü bir ordunun ayakta durması için insan emeği ve maddî destek gereklidir. Beceriksiz ordular disiplinsiz olduklarından YABANCI DÜŞMAN ile savaşamazlar. Kolayca yenebilecekleri İÇ DÜŞMANLAR uydururlar ve bu bahane ile kendi ülkelerini işgal ederler. Başbakan asarlar. Milletvekillerini hapse atarlar. Korumakla yükümlü oldukları halkı işkenceler altında inletirler.  İşgalciler kimseye hesap vermezler. Halkın isyan etmesine engel olmak için “etrafımız düşmanla çevrili” diyerek  KORKU PROPAGANDASI yaparlar. Eleştirilerden uzak kalmak için farklı inançlardan ve kültürlerden olan insanların birbirine düşman olması da bu eşkiyaların işine gelir. Bu sebeple terörü destekleyebilir hatta teröristlere silah ve para yardımında bulunabilirler. Okuyacağınız kitap kendi ülkesini işgal etmiş bir ordunun kısa tarihidir. Buradan indirebilirsiniz.

Share on Facebook