“… Bakan Şahin, vekili olduğu vatandaş ile dalga geçme yetkisini nereden aldı ise o yetkiyi aynı yere iade etmeli. Zira, deprem çadırlarında zor şartlar altında yaşamaya çalışan, şehit olan oğlunun acısıyla yanıp kavrulan ve ekmek parası için kameralar önünde el açan bu ülke insanının dil sürçmelerine tahammülü kalmadı artık. Ak Parti içinden Başbakan’a ulaşan, “Şahin’i dizginleyin” çağrısı da yerinde bir çağrıdır. Bakanlık makamına oturduğu günden bugüne, pervasızca dört nala gaflayan Şahin’e bir dizgin gerek. Aksi takdirde, vatandaşın eli de seçim sandığında sürçebilir.  İdris Naim Şahin eğer takla atan bir şey görmeyi çok istiyorsa kendisine ‘iki adet’ taklacı güvercin alsın. Aksilik bu ya, ‘biri’ atamazsa taklayı ‘öbürü’ atar…”

Share on Facebook

[...] KCK sistemi iç savaş çıkarır. Kürtlerle Kürtler savaşır. Zaten Hizbullah-PKK çatışması bölgedeki derinliklerine ulaştı. KCK sistemi sürdürülürse, bu durum, bölgedeki farklı grupları silahlanmaya zorlar… “ TAMAMI 

Asimilasyon ile Şiddet Kıskacında Ulusalcı Kürtler (Kitap + Tartışma)

Etnik kökenimiz benliğimizin bir parçası, rengarenk insanlığımızın gerçek bir rengi. Ancak bu renk üzerinden yapılan bir baskı, bu renk “yüzünden” çekilen büyük bir acı sonucu diğer bütün renkler silinebiliyor. Bir başka deyişle IZDIRAPLAR ÜZERİNE YAPAY BİR KİMLİK İNŞA EDİLİYOR. Bir halka yapılabilecek en büyük kötülük bu belki de. Sadece Türk ya da sadece Kürt olmaya mahkûm edilen insanlar giderek insanlıklarını perdeliyorlar. Böylesi halklar ırkçılığa, her türlü şiddet çağrısına kucak açıyorlar. Zira duydukları kin ve nefret onları bıçak gibi bilerken bir yandan da tektipleşiyor, şeyleşiyor. Kürt aydınları kadar Türk aydınlarına da büyük iş düşüyor. İnsan olmadan “Türk” ya da “Kürt” olmanın imkânsızlığını halklarına anlatmak. Okuyacağınız bu kitap aydınların dikkatini tam da bu noktaya çekmek için hazırlandı: Asimilasyon  ile şiddet kıskacı içindeki Kürt halkına… Buradan indirebilirsiniz. 

Türkiye bölünür mü?

“Bebek katili! Vatan haini!…” PKK terörünü lanetliyoruz ama devlet eliyle işlenen suçlara karşı daha bir toleranslıyız.  “Kürtler ve Türkler kardeştir” diyenlerin kaçı “sen benim kardeşimsin”  demeyi biliyor Zaza, Sorani, Kurmanci dillerinde? Ülkemizin terör sorunu ne PKK ne de Kürt kimliğiyle sınırlanamayacak kadar dallandı, budaklandı. Bazı temel soruları yeniden masaya yatırmak gerekiyor: (*) Kürtler ne istiyor? (*)  İspanya ve Kanada etnik ayrılıkçılıkla nasıl mücadele etti? (*) PKK ile mücadelede ne gibi hatalar yapıldı? (*) İslâm ne kadar birleştirici olabilir? Töre cinayetlerinden Kuzey Irak’a terörle ilgili bir çok konuyu ele aldığımız 267 sayfalık bu kitabı ilginize sunuyoruz. Buradan indirin. 

Türkiye’nin Ulus-Devlet Sorunu

Devlet gibi soğuk ve katı bir yapı bizimle olan ilişkisini hukuk yerine ırkımıza ya da inançlarımıza göre düzenleyebilir mi? GERÇEK hayatı son derecede dinamik ve renkli biz “insanların”. Birden fazla şehre, mahalleye, gruba, klübe, cemaate, etnik köke, şirkete, mesleğe, gelir grubuna ait olabiliriz ve bu aidiyet hayatımız boyunca değişebilir. Oysa devletimiz hâlâ başörtüsüyle uğraşıyor, kimi devlet memurları “ne mutlu Türk’üm” demeyenleri iç düşman ilân ediyor, Sünnî İslâm derslerini zorla herkese okutuyor… Bizim paramızla, bizim iyiliğimiz için(!) bize rağmen… Kürt sorunu, başörtüsü sorunu, Hıristiyan azınlıklar sorunu… Bizleri sadece “insan” olarak göremeyen devletimizin halkıyla bir sorunu var. Türkiye’nin “sorunlarının” kaynağı sakın ulus-devlet modeli olmasın? 80 sayfalık bu kitap Kurtuluş savaşı’ndan sonra Türkiye’ye giydirilmiş olan deli gömleğine işaret ediyor.  Ne mutlu “insanım” diyene! Kitabı buradan indirin.

Share on Facebook

Share on Facebook

“Bir gece ansızın gelebiliriz” diyor ırkçılar. Gecenin karanlığına sığınmak zorundalar. Gündüz gidemezler çünkü yaptıklarının ayıp olduğunu biliyorlar. Saklana saklana, sinsice davranmak zorundalar. Tıpkı Azerileri katledenler gibi. O katillerle aynı derekeye inmek, olmazsa düşmek zorundalar. Adalet değil intikam arıyorlar:

“Kuzey güney bir olsun, Ermenistan yok olsun”, “Karabağ’ın gönüllü askerleriyiz”, “Dişe diş, kana kan, intikam intikam’, Şehitler ölmez vatan bölünmez”, “Bozkurtlar burada, Hrantlar nerede?”

Mitinge İçişleri Bakanı İdris Naim Şahin ve İstanbul Valisi Hüseyin Avni Mutlu da katılmış. Sloganlardan, pankartlardan haberdar değil miydi bu iki insan? Hiç olmazsa kürsüden Müslümanca bir tepki veremezler miydi? T.C.’de Güvenliğin en yetkili isimlerinden Şahin ve Mutlu kan / soy / ırk davasına biraz daha meşruluk ( = ? resmiyet) kazandırdılar. ALLAH’ın ayetlerine muhalefet ettiler. Peygamberimiz S.A.V’in uyarılarına kulak asmadılar. (Bkz. Kurtlu hilal )

Irkçı + Dinci + Devletçi bir profil… Bu profil İsrail’in profilidir. Seçilmiş(!) soy ile kibirlenmek, öteki ırklara sırf farklı oldukları için suç atfetmek, kin duymak… Dinsel ögelerden işine geleni alıp bol miktarda devletçilik, militarizm ve şiddet ile karıştırmak. İslâm soslu Türk faşizmi İslâm değildir. ALLAH’ın emirlerini kafanıza göre cımbızlayamazsınız.

Peki Şahin ve Mutlu gerçekten ırkçı mıdır? Yoksa ülkücü oyları toplamak için mi yaptılar bunu? Bilmiyoruz. Ama Izdırap üzerine kimlik inşa eden bir AKP… Dindarlıktan, dindar nesillerden bahsedemez. Aidiyet üzerine siyaset yapan bir AKP Kürt meselesini çözemez. Türklük İnsanlık’dan üstün tutulurken, ırk, soy ve kan takvaya yeğlenirken Müslüman olunamaz.

AKP Türk ırkçılığını, bu pis kanı damarlarından temizlemedikçe Ortadoğu’da birleştirici bir rol oynayamaz. Bilmem söylemeye gerek var mı? Ergenekoncular gibi miting yapan bir AKP Ergenekon çetesiyle mücadele edemez. Şahin ve Mutlu’nun böyle bir mitinde bulunmuş olması Ergenekon davası üzerindeki en büyük gölgedir.

Türk milliyetçiliği birleştirir mi yoksa parçalar mı?

 İllâ ki bir tutkal/çimento mu gerekiyor? Milliyetçilik tutkalı adil ve müreffeh bir düzene alternatif olabilir mi? Adaletin, hukukun hâkim olmadığı ortamlarda Türklerin kardeşliği ne işe yarar? Belki de Türk Milliyetçiliği diğer milliyetçilikler gibi yok olmaya mahkûm bir söylem. Çünkü var olmak için “ötekine” ihtiyacı var. Ötekileştireceği bir grup bulamazsa kendi içinden “zayıf” bir zümreyi günah keçisi olarak seçiyor. Kürtler, Hıristiyanlar, Eşcinseller, solcular…150 sayfalık bu kitapta Türk Milliyetçiliğini sorguluyoruz. Müslüman ve milliyetçi olunabilir mi? Türkiye’ye faydaları ve zararları nelerdir? Milliyetçiliğin geçmişi ve geleceği, siyasete, barışa, adalete etkisiyle. Buradan indirin. 

Türkiye’nin Ulus-Devlet Sorunu

Devlet gibi soğuk ve katı bir yapı bizimle olan ilişkisini hukuk yerine ırkımıza ya da inançlarımıza göre düzenleyebilir mi? GERÇEK hayatı son derecede dinamik ve renkli biz “insanların”. Birden fazla şehre, mahalleye, gruba, klübe, cemaate, etnik köke, şirkete, mesleğe, gelir grubuna ait olabiliriz ve bu aidiyet hayatımız boyunca değişebilir. Oysa devletimiz hâlâ başörtüsüyle uğraşıyor, kimi devlet memurları “ne mutlu Türk’üm” demeyenleri iç düşman ilân ediyor, Sünnî İslâm derslerini zorla herkese okutuyor… Bizim paramızla, bizim iyiliğimiz için(!) bize rağmen… Kürt sorunu, başörtüsü sorunu, Hıristiyan azınlıklar sorunu… Bizleri sadece “insan” olarak göremeyen devletimizin halkıyla bir sorunu var. Türkiye’nin “sorunlarının” kaynağı sakın ulus-devlet modeli olmasın? 80 sayfalık bu kitap Kurtuluş savaşı’ndan sonra Türkiye’ye giydirilmiş olan deli gömleğine işaret ediyor.  Ne mutlu “insanım” diyene! Kitabı buradan indirin.

Share on Facebook

“… Suçun işlenmesini önlemek amacıyla orada bulunurken onu önlemek yerine eğer kendisi eylemleri gerçekleştirirse, zaten örgütün yapmak istediğini kendisi yapmış olur. Bu yüzden Bekir Bozdağ’ın söylediği “istihbaratın suç işlemeden örgüte sızamayacağı” iddiası da bir doğruluk içermez [...] “istihbaratçıların” suç işlemesine yetki veren bir kanuni düzenleme de bildiğim kadarı ile yok…”

Kürt Sorunu üzerine bir yazı hazırlığına girmek oldukça zor… Her yazılası bir konu ele alındığında daha o konunun üzerine sağduyu ile düşünemeden başka bir sıcak gelişme ile karşı karşıya kalıyoruz… Şöyle bu süreçte yaşananlara bir bakarsak… Peş peşe gelen KCK operasyonları, sınır ötesi harekâtlar, Uludere faciası ve son olarak KCK-MİT mevzuu her birisi aslında uzun uzun ve düşünerek konuşulması tartışılması gereken konular… Ancak ardı ardına ve beklenmeyen gelişmelerin yaşanması tüm olayların sansasyonel yönleri dışında okunmasına müsaade etmiyor.

Bu sansasyonel laflar içerisinde en sık dillendirilenlerden birisi de “krizin yönetilemediği” klişesi… Aslında bu “sorunu” bilimsel manada “çatışma” olarak tanımlarsak, mevcut durumda krizin yönetilememesi değil, “çatışmanın yönetilmesi” sorunu ile karşı karşıya olduğumuzu söyleyebiliriz… Peki o zaman ne demek çatışmanın YÖNETİLMESİ?…

Çatışma teorilerinde çatışmalara üç ayrı yaklaşım mevcut. Bunlar çatışmanın yönetimi (management), yatıştırılması (settlement) ve çatışmanın çözümü konusunda kararlılık (resolution)… Tüm bu yaklaşımlar çatışmalarda tarafların izledikleri yolların neyi amaçladığının temel göstergesini teşkil ediyor. Şöyle ki, çatışma yönetimi kavramı ile mevcut çatışmanın gidişatının kontrole alınması ifade edilmekte. Yatıştırılması ise çatışmanın her ne şekilde olursa olsun sadece yatıştırılmasını, kararlılık ise asıl amacın çatışmanın sona erdirilmesi olduğu anlamına gelmekte…

Kürt Sorunu üzerinden konuya bakıldığında bu zamana kadar çatışmanın yatıştırılması ve yönetiminin denendiği ve denenmekte olduğu görülüyor. Ama hiçbir zaman çatışmanın sonlandırılması yönünde bir “kararlılık”  olduğuna rastlayamadık…

Mesela, çatışmanın yatıştırılması dönemi 90′ların başından itibaren terörün, şiddetin zirve yapmasıyla birlikte Kürt Sorunu’nun salt terör sorunu olarak algılandığı ve silahla “çözülmeye” çalışıldığı bir dönemi ifade eder. Aslında bilimsel yönüyle bu dönemde sorun çözülmeye değil, yatıştırılmaya çalışıldı. Sadece silahın kullanılması ile sorunun temel hak ve özgürlükler başta olmak üzere, kültürel ve hatta ekonomik boyutu göz ardı edildi. Bu yöntem neticesinde kısa süreli olarak o dönem askeri operasyonların başarısı ile çatışma yatıştırılmış olsa da, aşılmasını sağlamadığı şu an ortada… Bunun yanında çatışmanın yatıştırılması için uğraşılan bu dönem, isteyerek ya da istemeyerek, çatışmanın kabullenilmesini ve yönetimini de gündeme getirdi.

Ancak çatışmanın yönetimi belli bir aşamadan sonra ana AMACIN çatışmanın sona erdirilmesi olduğu gerçeğini görmeyi engeller. Neticede karşımıza çatışmanın ürünü olan birçok sorunun, yeni birçok çatışma sebebinin doğmasına neden olur. 

Mesela, her ne kadar şu an için bir problem gibi algılanmasa da, koruculuk sistemi terörün ve şiddetin bu topraklardan temizlendiği zaman en büyük sorunlardan birisi olarak karşımıza çıkacak… Düşünün, devlet adına para karşılığı silah taşıyan yaklaşık beş bin civarında insanı bir anda ne yapacağız?… İşte en basit haliyle koruculuk sistemi bile çatışmanın aşılması değil, çatışma ile birlikte yaşamayı kabul ederek bu çatışmayı yönlendirmenin en bariz örneklerinden birisi…

Bir diğer çarpıcı örnek 34 vatandaşın hayatını kaybetmesi ile karşımıza çıkan kaçakçılık sorunu… Kaçakçılık adı üstünde bir suç olmasına rağmen devletin “bölgenin şartları gereği” göz yumduğu bir gerçeklik… Aslında bir anlamda devlet ile bölge halkı arasında üstü kapalı imzalanan bir antlaşma… Bölgede yaşanan işsizliğin çözülmesi değil, üstünü örtülmesi için bulunmuş bir yöntem aslında… Halkın teröre desteğinin engellenmesi için onlara devletin “şefkatli kucağında” açmış olduğu bir ekmek kapısı… Ancak bu geçici çözüm aynı zamanda örgüte en büyük gelir kapılarından birisini de açmakta… Bölgede sınırdan geçirilen her karton sigara, her paket çay, her litre mazot için sınırın diğer tarafında örgüt tarafından vergi kesildiği artık herkes tarafından bilinen bir “sır”… Aynı zamanda metropollere giden patlayıcılar da yine devletin göz yumduğu bu kanaldan geçmekte….

Lafı uzatmadan tamamlarsak çatışmanın yönetimi aslında bir zaman sonra çatışmanın çözümü için engel haline gelmekte ve çatışmanın ASLİ sebebi olarak karşımıza çıkmakta…

Buradan yola çıkarak son günlerde MİT-KCK ilişkisine geldiğimizde de aynı sorunla karşılaşıyoruz.

En başta şu hususu belirtmeden geçmeyelim… Mevcut kriz MİT’in PKK üst düzey yöneticileri ile yapmış olduğu görüşmelerle ilgili değil… Basın-yayında dillendirilen ve bilinçli olduğu sezilen bu iddianın aksine, soruşturma bazı devlet görevlileri ve MİT elemanlarının terör örgütü eylemlerini yönlendirdiği iddiası üzerine…  

Devam edelim… İlk olarak, bir istihbarat görevlisinin bir yapı içerisinde bulunmasının en temel nedeni bu yapının deşifre edilmesi ve gerçekleşecek eylemlerin engellenmesidir. Eğer bir istihbarat görevlisi bulunduğu konum itibariyle artık bu yapının faaliyetlerini bizzat kendisi yönlendirmeye başlarsa o zaman o yapıda bulunma amacından sapmış olur.

İkinci olarak, bulunduğu yapı içerisinde bizzat kendisinin suça karışması da yine o yapı içerisinde bulunma amacıyla temelden çelişir. Suçun işlenmesini önlemek amacıyla orada bulunurken onu önlemek yerine eğer kendisi eylemleri gerçekleştirirse, zaten örgütün yapmak istediğini kendisi yapmış olur. Bu yüzden Bekir BOZDAĞ’ın söylediği “istihbaratın suç işlemeden örgüte sızamayacağı” iddiası da bir doğruluk içermez…

Diğer taraftan “istihbaratçıların” suç işlemesine yetki veren bir kanuni düzenleme de bildiğim kadarı ile yok… Hadi olsun diyelim… Böyle bir durumda bu zamana kadar peşinde koşturduğumuz “temiz, şeffaf” devlet anlayışının hiçbir kıymet-i harbiyesi kalmaz… Susurluk döneminde devlet tarafından korunan suçlular artık kanunlar (dikkat edin hukuk değil) sayesinde korunur hale gelir…

Kısacası, iddianamede dile getirtildiği üzere, istihbarat elemanlarının KCK/PKK terör örgütü içinde bulundukları konum ve gerçekleşen eylemler terörün sona erdirilmesi, çatışmanın aşılması için bir fayda sağla(ya)maz…

Konuyu bağlarsak… MİT elemanlarının KCK/PKK teröre örgütünü yönlendirmeleri aslında çatışmanın kabullenildiği ve çözülmesinden öte yönlendirilmeye çalışıldığının bir göstergesidir aslında… En net haliyle söylenmek istenen, “Çatışma olsa bile benim kontrolümde, benim istediğim şekilde ve istediğim zamanda olsun…” Ama, yakın tarihte örnekleri görüldüğü gibi, ya kontrolümüzden çıkarsa?.. Bkz. Abdullah ÇATLI, Vedat ERGİN, Alaattin ÇAKICI vb…

Bu yüzden gerçekten bu çatışmanın sona ermesini istiyorsak, yatıştırmak ya da yönetmek yerine, sona erdirmek için KARARLILIĞIMIZI göstermeliyiz. Bu yüzden atılan adımların da bu KARARLILIK çerçevesinde gerçekleşmesi gerek….

O zaman lafımızı şöyle bitirelim… Hem devlet, hem de toplum olarak ya olması gerektiği üzere, Başbakan’ın deyimiyle, devletin “arınmasını” isteyelim… Ya da klişe tabiriyle “devletin derin dehlizlerinin” artık KCK/PKK terörünü bitirmeyi istemesini bekleyelim…

… Bu konuda okumak için…

Asimilasyon ile Şiddet Kıskacında Ulusalcı Kürtler (Kitap + Tartışma)

Etnik kökenimiz benliğimizin bir parçası, rengarenk insanlığımızın gerçek bir rengi. Ancak bu renk üzerinden yapılan bir baskı, bu renk “yüzünden” çekilen büyük bir acı sonucu diğer bütün renkler silinebiliyor. Bir başka deyişle IZDIRAPLAR ÜZERİNE YAPAY BİR KİMLİK İNŞA EDİLİYOR. Bir halka yapılabilecek en büyük kötülük bu belki de. Sadece Türk ya da sadece Kürt olmaya mahkûm edilen insanlar giderek insanlıklarını perdeliyorlar. Böylesi halklar ırkçılığa, her türlü şiddet çağrısına kucak açıyorlar. Zira duydukları kin ve nefret onları bıçak gibi bilerken bir yandan da tektipleşiyor, şeyleşiyor. Kürt aydınları kadar Türk aydınlarına da büyük iş düşüyor. İnsan olmadan “Türk” ya da “Kürt” olmanın imkânsızlığını halklarına anlatmak. Okuyacağınız bu kitap aydınların dikkatini tam da bu noktaya çekmek için hazırlandı: Asimilasyon  ile şiddet kıskacı içindeki Kürt halkına… Buradan indirebilirsiniz. 

Türkiye bölünür mü?

“Bebek katili! Vatan haini!…” PKK terörünü lanetliyoruz ama devlet eliyle işlenen suçlara karşı daha bir toleranslıyız.  “Kürtler ve Türkler kardeştir” diyenlerin kaçı “sen benim kardeşimsin”  demeyi biliyor Zaza, Sorani, Kurmanci dillerinde? Ülkemizin terör sorunu ne PKK ne de Kürt kimliğiyle sınırlanamayacak kadar dallandı, budaklandı. Bazı temel soruları yeniden masaya yatırmak gerekiyor: (*) Kürtler ne istiyor? (*)  İspanya ve Kanada etnik ayrılıkçılıkla nasıl mücadele etti? (*) PKK ile mücadelede ne gibi hatalar yapıldı? (*) İslâm ne kadar birleştirici olabilir? Töre cinayetlerinden Kuzey Irak’a terörle ilgili bir çok konuyu ele aldığımız 267 sayfalık bu kitabı ilginize sunuyoruz. Buradan indirin. 

Türk milliyetçiliği birleştirir mi yoksa parçalar mı?

 İllâ ki bir tutkal/çimento mu gerekiyor? Milliyetçilik tutkalı adil ve müreffeh bir düzene alternatif olabilir mi? Adaletin, hukukun hâkim olmadığı ortamlarda Türklerin kardeşliği ne işe yarar? Belki de Türk Milliyetçiliği diğer milliyetçilikler gibi yok olmaya mahkûm bir söylem. Çünkü var olmak için “ötekine” ihtiyacı var. Ötekileştireceği bir grup bulamazsa kendi içinden “zayıf” bir zümreyi günah keçisi olarak seçiyor. Kürtler, Hıristiyanlar, Eşcinseller, solcular…150 sayfalık bu kitapta Türk Milliyetçiliğini sorguluyoruz. Müslüman ve milliyetçi olunabilir mi? Türkiye’ye faydaları ve zararları nelerdir? Milliyetçiliğin geçmişi ve geleceği, siyasete, barışa, adalete etkisiyle. Buradan indirin. 

Türkiye’nin Ulus-Devlet Sorunu

Devlet gibi soğuk ve katı bir yapı bizimle olan ilişkisini hukuk yerine ırkımıza ya da inançlarımıza göre düzenleyebilir mi? GERÇEK hayatı son derecede dinamik ve renkli biz “insanların”. Birden fazla şehre, mahalleye, gruba, klübe, cemaate, etnik köke, şirkete, mesleğe, gelir grubuna ait olabiliriz ve bu aidiyet hayatımız boyunca değişebilir. Oysa devletimiz hâlâ başörtüsüyle uğraşıyor, kimi devlet memurları “ne mutlu Türk’üm” demeyenleri iç düşman ilân ediyor, Sünnî İslâm derslerini zorla herkese okutuyor… Bizim paramızla, bizim iyiliğimiz için(!) bize rağmen… Kürt sorunu, başörtüsü sorunu, Hıristiyan azınlıklar sorunu… Bizleri sadece “insan” olarak göremeyen devletimizin halkıyla bir sorunu var. Türkiye’nin “sorunlarının” kaynağı sakın ulus-devlet modeli olmasın? 80 sayfalık bu kitap Kurtuluş savaşı’ndan sonra Türkiye’ye giydirilmiş olan deli gömleğine işaret ediyor.  Ne mutlu “insanım” diyene! Kitabı buradan indirin.

Share on Facebook

İbrahim Becer

Tayyip Erdoğan’ı gelmiş geçmiş tüm liderlerden ayıran birçok fark varsa da bir ayrıntı çok önemli: Seveni çok seviyor, sevmeyeni nefret ediyor. Doksanlı yılların ortalarından bu yana, müsait olduğum müddetçe kendisini defalarca canlı izleme şansına sahip oldum. Diğer Liderlere göre mimikleriyle, fizyonomisiyle, vücut diliyle hatta sert diliyle farklı bir Lider profili çizer Tayyip Erdoğan.

Kendisine yapılan suçlamalar arasında ülkeyi bölmekten tutun da vatan satmaya, oradan Laik cumhuriyeti temelden sarsmaya kadar sayısız maddeler olan bu adamın geldiği noktaya bakılacak olursa, Türkiye için ciddi bir sorun var: Bahse konu tüm bu suçları işlediğine inanılan Tayyip Erdoğan’ın, ülke genelinde % 50′ye varan iştirakçilerinin durumu ne olacak?

Ben yine de %50′lik “ihanet-i vataniye suçuna iştirak eden kitleye” değil de, en severden daha vatansever kitleye bir iyilik yapayım. Gelin size düşmanınızı tanıtayım; göreceksiniz, Tayyip Erdoğan ne sadece Ergün Poyraz’ın kitaplarında anlatılan bir gizli tarikat üyesi ne de Vural Savaş’ın bahsettiği gibi habis urla beslenen vampirler tayfasından.

Ben ilke olarak düşmanlıkla beslenmeyen biri olsam da yine de “taraf” olmadığım insanlara küfretmekten ziyade anlamaya çalışan bir insanım. Bunun bir değil, birden fazla faydasını gördüm şimdiye kadar; en büyük faydası da, aynı görüşü paylaşmadığım halde çok insanla hala yüz yüze bakabiliyoruz. İletişim yollarını kestirip atmak, diyaloğun getirdiği çok renkliliği, monoloğun soğuk cenderesine hapsetmek pek akıl kârı değil çünkü.

Elimde Tayyip Erdoğan’ı, yakın tanıklarının gözlemleriyle anlatan güzel bir kitap var: Bir Liderin Doğuşu: Recep Tayyip Erdoğan. Bu kitaptan önceki okuduğum kitap da Ahmet Davutoğlu’nu anlatan, “Hoca” adlı eserdi ve o da çok nitelikliydi.

“Yandaş olduğun için bu adamların burada reklamını yapıyorsun” diyen dostlara da selam olsun. Şu anda okuduğum kitabın, Cem Ersever tarafından yazılan ve Abdullah Öcalan’ı anlattığını hatırlatırım. Şimdi kitabın sayfalarında gezelim biraz…

Harun Karaca anlatıyor:

                “1987 Genel Seçimlerinde, Beyoğlu Zeytinburnu Bölgesinden Milletvekili adayıydı. Kampanyanın en yoğun olduğu günlerde, Zile’den konferans daveti almıştı. Vakit sorunu vardı ama ısrar edilince geri çeviremedi. O akşam bir ev sohbetine katılacaktı. Sohbet bittikten sonra, geceleyin yola çıkacağız, ertesi akşam konuşmasını yapacak ve aynı akşam geri döneceğiz. Gece yarısına doğru sohbet bitince gidip aldık Tayyip Bey’i. Yola çıkmak üzereyiz: “az kalsın unutuyordum, benim eve uğramam lazım” dedi. “Hayırdır?” dedik. “eve kömür çıkarmam lazım” dedi.

                ‘Bir Liderin Doğuşu: Tayyip Erdoğan’, son zamanlarda okuduğum tartışmasız en iyi biyografik eser. Hoş, beni ilgilendirmez ama Tayyip Erdoğan’ın siyasi rakiplerinden biri olsaydım bu kitabı bir kerede bitirirdim. İçinde barındırdığı resimleri de dâhil 390 sayfalık bu kitabı okumam bir günümü aldı. Kitap, Hüseyin Besli ve Ömer Özbay tarafından yazılmış. İçinde, girişte de örneğini verdiğimiz küçük anekdotlarla, “bu adam aslında kim, derdi ne, nereden gelip nereye gitmek ister?” gibi sorulara cevap aramakta.

                Kitap, Tayyip Erdoğan’ın şahsında yakın tarihe de ışık tutmakta: Necip Fazıl’la ilişkisi, başarısız olduğu seçim süreçleri, Hoca ve Ak Saçlılarla alttan alta çekişmesi, 28 Şubat ve hapse düşme süreci, medyanın kendisine karşı yürüttüğü linçe karşı tevekkülü, Ak Partinin kuruluşu ve ‘muhtar bile olamaz’ denilirken Başbakan olması…

                Kadınların özellikle seçim döneminde aktif olarak kullanılması olayını ben her zaman Refah Geleneğinin bir alametifarikası olarak değerlendirmişimdir. Meğer bunu, teşkilatlardan gelen tüm itiraza karşı ilk kullanan Tayyip Erdoğan’mış. Hatta Ekrem Erdem, ilk kadın üyenin 1987 yılında, tamamen tesadüfen partiye kaydedildiğini anlatıyor: ” …Bir ev sohbeti sonrası, ev sahibine partiye kayıt olması için baskı yapıyorduk. Ne desek adam bir mazeret buluyor ve kayıt olmamak için bin dereden su getiriyordu. O sırada mutfaktan, “beni yazın” diye evin kızının sesi geldi. Doğrusu, “kadınları üye yapmıyoruz” demeye dilimiz varmadı; formu doldurtup kızımızı üye yaptık. Ne var ki uzun süre kayıt defterine işleyip İl’e gönderemedik. Sonunda, “biz gönderelim de İl Yönetimi ne yapacağına karar versin” dedik. Onlar da olumlu karşılayınca Şişli Teşkilatı olarak ilk kadın üyemizi kaydetmiş olduk. Beyoğlu seçimlerinde en büyük yenilik, kadınların sahaya ilk defa inmesidir”.

Yazar Sibel Eraslan’ın da buna benzer bir anısı var: “…Hiç unutmam, o günlerde Marmara Çalışma Ekonomisi öğrencilerinden kız kardeşimle Fatih’te bir öğrenci iftarına gitmiştik. Konuşmacı Tayyip Bey’di. Konuşmaya başlar başlamaz kardeşimin gözlerinden yaşlar akmaya başlayınca şaşırmıştım, ülke ekonomisinden bahsediyordu oysa. Nedenini sorduğumda, kız kardeşim: ” böylesine davudi bir ses ve içten bir hitabeti hiçbir hocamdan işitmemiştim şimdiye kadar” dedi. 1989′da beni, çay içmek için İstanbul İl Başkanlığına davet etti. Başörtüm yüzünden çalışamıyordum. Davete icabet ettim ve çay içmek üzere geldiğim partiden, kadın kollarını başlatmak üzere ayrıldım”.

Kitapta geçmişe ışık tutan anekdotlardan birisi de Hoca’yla ilgili olanıydı benim için. Hoca’nın ‘tek adam’ mizacı, o yıllarda fısıltı gazetesiyle dillendirilse de işin boyutlarını öğrenmek bu günlere nasipmiş. O günlerin Refah Teşkilatında, Tayyip Erdoğan’ın başkanlığını yaptığı İstanbul İl Başkanlığıyla, Genel Merkez arasında usul yönünden ciddi bir çekişme vardır. Tayyip Erdoğan’ın kendine özgü yöntemlerine Genel Merkez şüpheyle yaklaşmaktadır.  94′ yerel seçimleri öncesidir ve İstanbul Belediye Başkan adaylığı için Genel Merkez’in aklından henüz partiye yeni katılmış olan Ali Coşkun geçmektedir. Oğuzhan Asiltürk’ün ağzından, “İstanbul dükalığını yıkacağız” tehdidi dilden dile dolaşır o sıralar. Hoca, perde gerisinden izlediği bu mücadeleye el koyar ve her iki aday için anket yaptıracağını söyler. Fakat Ali Coşkun, “anketten ben çıkmazsam, benim için züldür” der. Fakat Tayyip Erdoğan dik durmakta ısrarlıdır ve sözünü esirgemez: “Ali Coşkun, ‘anketten ben çıkmazsam, benim için züldür’ diyormuş. Peki, bize ne oluyor? Kendimizi bildik bileli bu hareketin içindeyiz, on senedir bu teşkilatın başkanıyım. Şimdi bize diyorlar ki, ‘anket yapacağız ve seni yeni gelen biriyle yarıştıracağız’. Biz, bu bizim için züldür demiyoruz, Hayırlısı Allah’tan diyoruz”.

                Düğümün çözüleceği yer bellidir; Hoca’ya müracaat edilecektir ve öyle de olur. Gerisini Ahmet Ergün anlatıyor: “…dilimin döndüğünce ‘neden Tayyip Erdoğan’ın aday olması gerektiği’ konusunda tezlerimi sıraladım. Yaptırdığımız anketten bahsettim. Yarım saat boyunca ben anlattım, Hoca sözümü kesmeden beni dinledi. En sonunda “bitti mi” diye sordu. ‘bitti sayenizde’ dedim. Gözlerine bakmaya cesaret edemiyordum. ‘sayenizde ha’ diye söz başladı ve hiç susmadan devam etti: ” Siz, hangi hakla, benden, genel merkezden habersiz böyle bir çalışma yaptınız. Partimizin adını kullanarak insanlara soru sorma hakkını kim verdi size? Ali kıran baş kesen mi sandınız kendinizi, kimsiniz siz? İznimiz olmadan insanlara sorular sorarak kul hakkı yediğinizin farkında mısınız siz? Derhal tövbe ediniz! Tövbe de yetmez; soru sorduğunuz insanları bulup, onlardan tek tek özür dileyecek hatta helallik isteyeceksiniz…”

“Sessizce kalkıp huzurdan çıktık, hilafsız kulaklarımıza kadar kızarmıştık” diye devam ediyor Ahmet Ergün 94′ Yerel seçimleri Dönemini anlatırken.

                Kitabın en güzel yanı da, olayları dönemin tanıklarının ağzından, onların şehadetiyle anlatması. Kitap, bu yönüyle akıcılığını hiç kaybetmeden ilk sayfadan son sayfaya kadar temposunu korumakta. Ben sadece birkaç hikâyecik aktarabildim. Kitabın içerisinde onlarca tanığın anlattığı bir o kadar olay, o günler hakkında okura bilgi vermekte. Kitap, Tayyip Erdoğan’ın serüvenini en baştan alıp Başbakan olduğu gün noktalamaktadır. Benim için kitabın en çarpıcı bölümü de, o anın bir tanığının anlattığı olay oldu.

                Mustafa Gündoğan anlatıyor: “…Pınarhisar Cezaevinde son akşamdı. Tayyip Bey zati eşyalarını toplarken “Başkanım”, dedim. ‘Hamdolsun bu da bitti. Hiç ara vermemiş gibi yolunuza devam edeceksiniz ve inşallah bir gün, bu ülkenin Başbakanı da olacaksınız. Lakin biz o günlerde yanınızda olmayacağız”. Tayyip Bey neşeliydi, bana gülerek: ‘Bak Mustafa! İşte sana söz: Eğer bir gün Başbakan olursam ilk görüşeceğim kişi sen olacaksın”.

Aradan zaman geçer ve Tayyip Erdoğan nihayet Başbakan olur. Yine Mustafa Gündoğan anlatıyor:

 ”…Başbakanlık makamının bulunduğu katta, neredeyse adım atacak yer kalmamıştı. Milletvekilleri, Bakanlar, Parti üst yöneticileri herkes oradaydı. İçlerinde İlkokul mezunu olan belki de tek ben vardım. Fazla göze batmadan bu okumuş adamlara bakıp, ‘hepsi de okumuş, iyi yerlere gelmiş büyüklerimiz’ diye geçirirken gözlerim, huzurlu bir yorgunlukla kendini makam koltuğuna bırakan Tayyip Bey’e takıldı. Ne yalan söyleyeyim, keyiflenerek: “Hey Yüce Mevlam! Bize bugünleri de gösterdin ya, emanet verdiğin canı hemen şuracıkta alsan ne gam” dedim. Sonra aklıma Ceza evindeki son gece konuşmamız geldi. Bu arada kutlama telaşı bitmiş, ortalık nispeten sakinleşmişti. Tayyip Bey, ‘Arkadaşlar, beni biraz yalnız bırakır mısınız’ dedi. Diğerleriyle odayı terk etmeye hazırlanıyordum ki bana dönüp eliyle işaret etti: “Mustafa, sen kal!”…

                Sadece bu vefaya şahit olmak için bile bu kitap okunmaya değer. Bir de Tayyip Erdoğan’ın yasaklı olduğu dönemde, Abdullah Gül ve Bülent Arınç’ın Başbakanlığı birbirlerine  ikram ettiği bölüm var ki…

                Gerçekten okunmaya değer…

Share on Facebook

 

Sunuş: Türk Hava Kuvvetleri içinde kafasına göre takılan bir grup mu var? Canı istediği zaman istediği yere bomba atabilen, kimseye hesap vermeyen bir grup üniformalı eşkıya? Bugün Kürtleri hedef almış olan bu grubun yarın bir kiliseyi veya bir Alevî köyünü hedef almasına kim engel olabilir? Zenciyi zenciye kırdıran, kâh solcuları, kâh Hristiyan din adamlarını, kâh cemaatleri hedef alan kışkırtma planları yine yürürlükte mi? Ve en önemlisi halkın oyuyla seçilen TBMM acaba ne zaman orduya söz geçirmeye başlayacak?

Uludere katliamının bir “hata” olması ihtimali de en az kasıt olması kadar korkunç. Zira bu Türkiye’nin 600.000 kişilik ordusunun bir ordu değil kuru bir kalabalık olduğunu itiraf etmektir. Her yıl milyarlarca dolar harcayan, tankı, topu, uçağı, radarı, gece görüş cihazıyla bir orduyu değil kör bir devi besliyoruz  demektir. Uyarı ateşinden kaçmayıp açık arazide bekleyen bir grup insanı teröristlerden ayıramayan bu ordu(?) gerçek bir savaşta ne yapabilir? Dikkatle okunması gereken bir röportajı paylaşıyorum. (MY)

“…Uludere, Doğu ve Güneydoğu’daki BDP ile AK Parti arasındaki siyasal kırılmanın önemli noktalarından biri olabilir. Ölçmek lazım. AK Parti çok yakın zamana kadar bu ülkede hem iktidar hem muhalefet görevini görüyordu. Başarısının bir sebebi de buydu. Uludere’den bu yana AK Parti iktidar görevini gördü ama muhalefet görevini görmedi. Yani şuna gelmek istiyorum; Türkiye’de yakın zamana kadar hep şu vardı; “AK Parti yapmak istiyor, yaptırmıyorlar. Birileri engelliyor!” Hep birileri vardı. Artık o birileri yok. Dolayısıyla günahıyla sevabıyla, başarısıyla başarısızlığıyla her şey artık AK Parti’ye mal olacaktır. Yakın zamana kadar şikayet ettiğimiz Anayasa Mahkemesi, asker, yargı gibi muhalefet eden kurumların bundan sonra muhalefetinden söz edemeyeceğimiz için, artık AK Parti her icraatından kendisi sorumlu olacaktır…”  TAMAMI

Share on Facebook

“… Ya başka bir iş alıyorsun ya da siyasi baskıyla ilan topluyorsun. Yani, satış aracılığıyla halk ödemiyor. Türkiye’de reytingler konuşuluyor ama gazete tirajları sorgulanmıyor. Gerçek satışlar ile gösterilen tirajlar gözetildiği zaman bir zarar ortaya çıkıyor. O zararı kim, neden ödüyor… Bu soruyu araştırmak gerek… O zaman yaşanan berraklaşır. [...] Örneğin, Şike Yasası. Vicdan sahibi, ilkeli bir insanın kabul edebileceği bir şey değildi. Van‘da 70 bin kişi hâlâ bu soğukta çadırlarda yaşıyor. “Yeni Türkiye” propagandasıyla uyuşmayan her tablonun gündemdeki yeri düşüyor. Milletvekillerinin emeklilik maaşlarının artırılmasından ziyade, düzenlemenin çok sinsi bir şekilde gece yasalaşması yine gündemden düşürüldü. Mesela Deniz Feneri bir tabudur… Hrant Dink cinayetinin 5 yıl süren dava seyri, bu konuda üstünde şüphe olan bütün bürokratların terfi ettirilmesi ya da iktidar partisinden siyasete atılması… Bunların üzerine gidilmesini istemeyen bir ileri demokrasi olabilir mi? …” TAMAMI

… Bu konuda okumak için…

 Gazetecilik Neden Dibe Vurdu?

Gazeteciler bizi bilgilendiriyor mu yoksa aldatıyor mu?  Gazetecilik galiba dürüstçe yapılmasına imkân olmayan bir meslek. Çünkü birbirine zıt işlerin aynı anda icra edilmeleri gerekiyor: Habercilik, savcılık, komiklik, amigoluk…  Gazeteci kendisine bilgi verebilecek herkesle iyi geçinmek için biraz politik davranmak daha doğrusu yalan söylemek zorunda. Ama aynı zamanda ondan gözü kara bir savcı gibi olayların üzerine gitmesi, iyi bir hâkim gibi dürüst olması da bekleniyor. Bir bilim adamı gibi konuları derinlemesine irdelemesi ama sıkıcı olmadan toplumun her kesimini eğlendirebilmesi… Gazetecilerden halkı aydınlatmaları isteniyor ama aynı zamanda da halka benzemeleri. Yoksa gazeteleri satılmıyor, TV kanalları izlenmiyor. Bu koşullarda “gazeteci gibi” gazetecilik yapılabilir mi? Derin Düşünce yazarları sorguluyor…

Share on Facebook

Böyle iki arada bir derede kalırsan, ne devleti yönetebilirsin ne de yeni bir düzen kurabilirsin, “bu insanları kim öldürdü” diye şaşırır kalırsın. Kendi halkının cenazesine bile gidemezsin. Bu, Türkiye’nin genel durumu, AKP’nin kararsızlığının Türkiye’yi ağır ağır yeniden soktuğu kanlı çıkmazın büyük resmi…”  TAMAMI

Share on Facebook

Kolombiya da tıpkı Meksika gibi mafyanın sporu « sevdiği » ülkelerden biri. Geçtiğimiz 5 yıl içinde 900 tondan fazla kokain ve 10 milyar dolara yakın bir para futbol sayesinde aklandı. En iyi « yıkayan » klüpler şunlar : Santa Fe, America de Cali, Unión Magdalena ve Deportivo Pereira. 1980’li yıllarda da Kolombiya’nın ünlü uyuşturucu patronları Pablo Escobar ve Rodriguez Orejuela futbola « çok özel » bir ilgi gösteriyorlardı. TBMM’li futbol-severlere ve şike-severlere duyurulur!

… Bu konuda okumak için…

• Büyük kuklacı kim?
• Ak Parti kan mı kaybediyor?
• Şike Yasası: TBMM’deki Müslümanlara açık mektup
• AKP ve TBMM satılık mıdır?
• Ampul kirleniyor mu?

Share on Facebook

Meksika’da en sevilen spor futbol. Bahislerde, transferlerde çok para döner ve bu para harekeri kara para aklamak için kullanılır. Maç sonuçlarının bir kısmını da mafya kontrol eder. Başlıca liderler: Jorge Vergara, Emilio Azcárraga, Ricardo Salinas Pliego ve Carlos Ahumada. İkinci ve üçüncü ligdeki takımlar uyuşturucu mafyalarınca idare edilir. Oyuncuların ve hakemlerin satın alınması “normal” bir şeydir.

… Bu konuda okumak için…

• Büyük kuklacı kim?
• Ak Parti kan mı kaybediyor?
• Şike Yasası: TBMM’deki Müslümanlara açık mektup
• AKP ve TBMM satılık mıdır?
• Ampul kirleniyor mu?

Share on Facebook

“Şike davasında 93 sanık var. Bu 93 sanık arasında adı geçen önemli bir şahıs var. Bu önemli şahıs, Belarus’a gidip Bedrettin Dalan’a çanta içinde para götüren adamdır. Devletin kayıtlarında bu var… Şike yasasıyla, bu ülkede üniformadan daha büyük bir gücün olduğunu gördük. Kendi yasalarını değiştirtmeyi başardılar. AK Parti iktidarında sürekli kan kaybeden statüko, şike yasasıyla ilk galibiyetini aldı.” TAMAMI
 

Share on Facebook

“… kendine “Adalet ve Kalkınma Partisi” adını koyan bir oluşumun vekilleri eğer “şike cezasında indirim” için yasa çıkartabiliyor, buna mukabil N.Ç. davasına karşı yaptırımsız kalabiliyorsa bu Ak Parti’nin kan kaybettiğinin en büyük ispatıdır. Adaletsizlik lehine yasa çıkarmaktan, sadece bir kesime adalet aramaktan daha ayıp bir şey tasavvur edemiyorum…”

 ”…Ak Parti İslami kökenden gelenlerin kurduğu bir parti olarak sadece dindar kesime değil aynı zamanda özgürlükçü Solcular ve Liberallere de attığı adımlarla umut oldu. Ancak Türkiye’de laik kesimden, dindar kesime kadar sinmiş bir muhafazakârlık var. Ak Parti hem kendi içindeki muhafazakâr yanların etkisiyle, hem de oy kaygısıyla mevcut seçmenindeki muhafazakâr tarafa yönelik eylemler yaptığında, kendini aidiyette sıyırmış, hakkaniyet ölçüsüne sahip dindar kesimin sempatisini kaybediyor. Bunun yanı sıra hak ve özgürlükler konusunda Liberal ve özgürlükçü Sol kesiminde sempatisini kaybediyor, dahası bu kesimlerden tepki alıyor. Örnekleyecek olursam Demokratik Açılım için düğmeye basmış bir partinin, anadil konusunda çözüme gitmemesi büyük hayal kırıklığıdır…”  (Cemile Bayraktar ile sohbet) TAMAMI

… Biraz daha okumak…

 İslâmcılık, Devrim ile Demokrasi Kavşağında

Müslümanca yaşamak için devletin de “Müslüman” olması mı gerekiyor? Bu o kadar net değil. Çünkü İslâm’ın gereği olan “kısıtlamaları” insan en başta kendi nefsine uygulamalı. Aksi takdirde dinî mecburiyet ve yasakların kanun gücüyle dayatılması vatandaşı çocuklaştırıyor ister istemez. İyi-kötü ayrımı yapmak, iyiden yana tercih kullanacak cesareti bulmak gibi insanî güzellikler devletin elinde bürokratik malzeme haline geliyor. 21ci asırda Müslümanca yaşamak kolay değil. Yani İslâm’ın özüne dair olanı, değişmezleri korumak ama son kullanma tarihi geçmiş geleneklerden kurtulmak. AKP’yi iktidara taşıyan fikrî yapıyı, Demokrasi-İslâm ilişkisini, İran’ı ve Milli Görüş’ü  sorguladığımız bu kitabı ilginize sunuyoruz. Buradan indirebilirsiniz. 

 Müslüman’ın Zaman’la imtihanı

Sunuş: Müslümanlar dünyanın toplam nüfusunun %20’sini teşkil ediyorlar ama gerçek anlamda bir birlik yok. Askerî  tehditler karşısında birleşmek şöyle dursun birbiriyle savaş halinde olan Müslüman ülkeler var. Dünya ekonomisinin sadece %2-%3′lük bir kısmını üretebilen İslâm ülkeleri Avrupa Birliği gibi tek bir devlet olsalardı Gayrı Safi Millî Hasıla bakımından SADECE Almanya kadar bir ekonomik güç oluşturacaklardı. Bu bölünmüşlüğü ve en sonda, en altta kalmayı tevekkülle(!) kabul etmenin bedeli çok ağır: Bosna’da, Filistin’de, Çeçenistan’da, Doğu Türkistan’da ve daha bir çok yerde zulüm kol geziyor. Müslümanlar ağır bir imtihan geçiyorlar. Yaşamlarını şekillendiren şeylerle ilişkilerini gözden geçirmekle başlıyor bu imtihan. Teknolojiyle, lüks tüketimle, savaşla, kapitalizmle, demokrasiyle , “ötekiler” ile ve İslâm ile olan ilişkilerini daha sağlıklı bir zemine oturtabilecekler mi? Müslüman’ın Zaman’la imtihanı adındaki 204 sayfalık bu kitap işte bütün bu konuları sorgulayan ve çözümler öneren makalelerden oluşuyor.

Share on Facebook

Şikeye hoşgörü gösteren kanunlar çocuk ticaretine, kumara, fuhuşa ve teröre yardım edecektir.

 ”Yardım edebilir” demiyorum. Edecektir diyorum. Su 100°C’de kaynar demek gibi. Bilimsel bir gerçek bu. Çünkü yasal olMAyan yollarla para kazanan bir futbolcu yada klüp yöneticisi bu parayı “aklamak” zorundadır. Yani götürüp bankaya yatıramazsınız o parayı.  Akladıktan sonra? ALLAH (haşa) yutmaz ama devlet yutar.

 Kumarhaneler para aklar meselâ. Çünkü ufak miktardaki “yasal” para ile büyük miktardaki “yasadışı” parayı karşı karşıya getirmek, ilişkiye sokmak gerekir. Devlet sorarsa “bu parayı namusumla(!) buradan kazandım” demek gerekir. Kumarhaneler dışında emlâk spekülasyonları yapabilirsiniz. Değeri düşük bir arsayı 3 veya 4 kat üzeinde bir fiat ödeyerek alırsınız meselâ. Sanat piyasası da para aklar. Sahte açık arttırmalar yoluyla. Saçma sapan kartondan bir heykel vardır ortada. Bir bakarsınız milyonlarca dolara satınalınmış… bir “sanatsever” tarafından!

 Giriş kapısı ister kumarhane olsun, ister emlâkçı isterse bir müzayede salonu, paralar bir yerde valizlenir, o valizlerdeki “boşluklar” başka yerlerden gelen kirli para ile doldurulur. Uyuşturucudan, fuhuştan gelip PKK terörüne giden nakit para denizine akar hepsi. Oradan sonra bilemezsiniz. Ama ALLAH bilir.

Fenerbahçe, Galatasaray’ın şike gelirleri öteki kirli paralarla aynı çamaşır makinesinde yıkanır. Tayland’dan, Romanya’dan kaçırılıp İsviçreli zengin sapıkların yatağına atılan 10 yaşındaki çocukların “kirası”, Fransız silah firmalarının dağıttığı rüşvetler, İsrail’in Avrupalı gazetecilere gönderdiği “hediyeler” hep o çamaşır makinesindedir.

Clear Stream diye “bankamsı” bir kuruluş vardı. Bir araştırıverin ne olduğunu. Eski müdürü Eduard Israel kimdi? Cesedi bir köprüde asılı vaziyette, cebine ve ağzına ağzına para tıkılmış olarak bulunan bir finansçı vardı. Calvi miydi neydi adı? Karaçi’de ölen 11 Fransız mühendisi sorun bir zahmet danışmanlarınıza. Ölmeden önce yapın bunları. Hiç ölmeyecekmiş gibi yaşamayın. (Müslüman olan vekiller için konuşuyorum tabi. Ötekiler dünya için ekip biçerler. Onlara lafım yok.)

 TBMM’de (varsa) Müslümanlara sorum şu: Kötülüğü dünyadan silip atamayız. Ama siz pezevenklere, zehir tacirleri ile ve PKK’lılara bu kadar yakın durmaya razı mısınız? Çocuklarınıza yedirdiğiniz lokmanın kanlı ve spermli sofralardan gelmesi ihtimaline razı mısınız?

… Ölmeden önce biraz okumak için… 

• The Art And Science Of Money Laundering by Brett F. Woods
• The Laundrymen - Inside Money Laundering, The World’s Third Largest Business (Jeffrey Robinson)
• Crime School: Money Laundering: True Crime Meets the World of Business and Finance (Chris Mathers)
• Money Laundering Prevention: Deterring, Detecting, and Resolving Financial Fraud (Jonathan Turner)
• Money Laundering: A Guide for Criminal Investigators, Second Edition (John Madinger)
• Dirty Dealing: The Untold Truth about Global Money Laundering, International Crime and Terrorism (Peter Lilley)
• L’odeur de l’argent sale : Dans les coulisses de la criminalité financière

Ölümden Bahseden Kitap

Çocuklarımıza Ölüm’den daha çok bahsetsek ne olur? Meselâ evde besledikleri hayvanların, saksıdaki çiçeklerin ölümü üzerine yorum yapmalarını istesek? Mezarlık ziyaretleri yapsak onlarla birlikte ve sonra ne düşündüklerini, ne hissettiklerini sorsak?  Çocuklara ölümden bahsetsek belki daha güzel bir dünya kurulur bizden sonra. Çünkü bugün Ölüm’ü TV’den öğrenmek zorunda kalıyor çocuklar. Gerçekten bir “problem” olan ve çözüm bekleyen kazalar, hastalıklar… Çocuklar ölüm sebepleriyle Ölüm’ün hakikatini ayırd edemiyorlar. Küçülen ailelerden uzaklaşan dedeler ve nineler de bizden “uzakta” ölüyor: Kendi evlerinde, hastahane ya da bakımevlerinde. Doğumlarına tanık olamayan çocuklar bir gün ölme “sırasının” onlara da geleceğini anlayamıyor. Ölümü bekleyen modern insan idam mahkûmu değilse eğer, kısa çöpü çekmekten korkan biri gibi. İstenmeyen bir “büyük ikramiye” ölüm… Bu kitap Ölümden bahsediyor. Ölüm denen o “konuşmayan nasihatçıdan”, o karanlık ışıktan. Kendisini göremediğimiz ama sayesinde hayatımızın karanlık yarısını gördüğümüz ölümün ışığı. Buradan indirebilirsiniz.

Share on Facebook

“…AKP açısından aldatılmışlık duygusu en son seçimde yeni anayasa sözü verip, anayasa yapmamak üzere komisyon kurulmasıyla ortaya çıktı. AKP’liler anayasa uzmanları Ergün Özbudun ve Serap Yazıcı gibi hocaların bu komisyonla anayasa yapmak imkânsız uyarılarını duymazdan geldi. Uyarıları kimsenin duymayacağını sandılar. Oysa o uyarılar insanların AKP’ye karşı güvenlerini sarstı. Bu uyarıların arkasından AKP tatmin edici cevap vermek bir yana bir de kendi tabanından gelen, tepkilere rağmen şike yasası çıkarmak için tabanıyla kavgaya kalkıştı. Bu AKP’nin muhafazakâr tabanında çok derin bir aldatılmışlık duygusu yarattı. Seçimler öncesinde AKP yeni anayasa yapacak diye umutlananlar şimdi AKP’nin yeni anayasa yapacağına inanmıyor.

Oysa bu ülkede insanlar Demirel’in yalanına, Erdoğan’ın yaparım dediğini yapmasına ve sahiciliğine oy verir(di). Şimdi Erdoğan’ın sahiciliği şike yasası tarafından gölgelendi ve AKP‘ye destek veren insanlarda derin aldatılmışlık duygusu yaşanıyor…” TAMAMI 

Share on Facebook

Share on Facebook

Futbol, bütün dünyada olduğu gibi Türkiye’de de mafyanın yeni nüfuz alanlarından biri. Mafyanın iki çok büyük kazancı var futboldan. Birincisi bahis oyunlarını şikeleyerek oradan yüz milyonlarca dolar vuruyor, bu parayla kendine, hem devlet içinde, hem devlet dışında yandaşlar ediniyor, güçlenip kökleniyor.

İkincisi, zehirli bir duman gibi ağır ağır yayılarak futbol kulüplerinin yönetimlerine tırmanıyor. Futbol taraftarının mantıkla açıklanamayacak tutkusunu ve galip gelme arzusunu, tehditle, parayla, şikeyle sağladığı galibiyetlerle tatmin ederek kendine büyük bir taban sağlıyor. Özellikle Anadolu’daki küçük kulüplere çok rahat girerek, kısa zamanda kulüp başkanlıklarına kadar tırmanıyor. Elindeki futbol takımları çoğaldıkça, futbol dünyasında kurduğu ağ da genişliyor. Adım adım ilerleyerek bütün futbolu denetleyecek bir konuma geliyor.

Yedi ay önce çıkan şike yasası bu gelişmeyi durduracak bir yasaydı. Ağır cezalar caydırıcıydı. Şimdi AKP yüz seksen derece çark ederek, kendi yaptığının tam tersi bir yasa hazırlayıp fevkalade şaibeli ve kirli bir oyunun baş aktörlüğüne soyunuyor. Baştan aşağıya kire ve şaibeye bulaşıyor…” TAMAMI

Share on Facebook

Vaktiyle ne Kürt’ü bilirdik, ne Kürtçeyi… İşkence gören Kürtleri, köyleri yakılan Kürtleri, “Türkçe bilmeyen cennete gidemeyecek” diyen, Diyanet’in görevlendirdiği imamları, hapishanede, görüş gününde, evladıyla Kürtçe konuşması yasaklanmış anaları bilmezdik. Bir tek kötü teröristler(?) vardı, Anadolu’dan Görünüm’… Yine aynı programda konuşturulan, PKK’nın yaptığı bin türlü kötülüğü anlatan, yüzü gösterilmeyen itirafçı PKK’lılar. Başka bir şey yoktu.

O dönemler halkın bir şeyden haberi olmuyordu ama haberi olanlar yani bölgeye asker olarak giden insanlar, belki bir doktor, belki bir öğretmen, TSK’nın sivil Kürt Halkına yaptıklarını gördüler ama kuruyası ırkçılıkları nedeniyle ya yutkundular, anlatmadılar ya da o insanların bunu hak ettiğini düşündüler; vicdansızca…

Bugün Kürt Meselesine dair her türlü sorun çözül diyemeyiz ancak en azından “operasyonlar hariç” geçmişte yaşananlar artık yaşanmıyor ve konuşabiliyoruz, tabi eğer hala konuşmak isteyenler varsa?

  Nihal Bengisu Karaca, 1 Eylül Dünya Barış Gününde Kadıköy’de yapılan Barış Eyleminin, nasıl savaş alanına döndüğünü, orada bulunan ve yaşananların şahidi olan birinin anlattıklarıyla, şahitli bir şekilde yazmış. Yazıyı beğenerek, bir sosyal ağda paylaşmamdan sonra (ve önce) olayların öyle olmadığını iddia eden yorumlar okuyunca ve o yorumlar “Orada yaşananların müsebbibi Ak Parti’dir, polis eylem alanında provokasyon yaptı” içerikli olunca, konuyu yazma ve açıklığa kavuşturma niyetiyle sordum; “Polis nasıl bir provokasyon yaptı, Ak Parti orada ne yaptı?

  Cevapları tatmin edici bulmadım ve hatta Kürt hareketinin reel acılardan, temelsiz iddialara, saldırmaya neden aramaya gittiğini gördüm, bunlar Kürt Hareketine zarar vereceği için üzüldüm. Ancak olabilir, belki bilmeden taraf oluyorumdur diye, bana gelen tüm cevapları dokunmadan paylaşıyorum:

  - Eylem alanına 3 polis koymuşlar, kalabalıktık, 3 polis azdı.

  - Polis bizi tek tek aradı.

  - Eylem alanına, üstü kir pas içinde, elinde Türk Bayrağı olan 2 kişi geldi.

Tüm bu cevaplar üzerine düşündüm; 3 polis aramalar için elbette az, peki bu yüzlerini kapatıp, aranmamakta ısrar edip, arbede çıkartanları haklı mı çıkarır? Polis, Türkiye’nin şu gündeminde, her hangi bir “bombalama” olayı olmasın diye, güvenlik için aramak zorunda değil mi? Eylem alanında, konu barışsa, ideolojinin bayrağının olduğu yerde, barış isteyen Türkleri temsilen, Türk bayrağının bulunması, provokasyon mudur? Hadi diyelim, provokasyondur, galeyana gelmeye neden bu kadar ısrarlısınız? Buyurun cevabı kendiniz verin!

  Linç ve İhmal…

Dünya Barış Gününde Bursa’da yaşanan olaylarda 2000 kişinin, 200 kişiye saldırdığını, polisin müdahale etmediğini iddia eden bir arkadaşım şu videoyu paylaşmış. İzledim ve 2000 kişinin 200 kişiye saldırdığını göremedim. Her zaman olduğu gibi hayatta üç kuruşluk bir hayrı olmamış, mahallesinde maçoluk yapan, ırkçı ve saldırgan işe yaramaz birkaç Ogün Samast artığı tip maalesef beyaz başörtülü, yaşlı bir kadına vuruyor… Dahası an ile oradaki vatandaşlardan bir kısmı olayları bastırmaya da çalışıyor, polis olaya müdahale ediyor.

  Elbet bir video ile oradaki tüm olaya yorum yapacak değilim zaten:

“Bursa’da yaşanan olayların ardından BDP İl Eş Başkanı Ayla Yıldırım, parti binasında basın açıklaması düzenledi. Ayla Yıldırım, Bursa Heykel’de barışa yönelik dileklerini dile getiremediklerini belirterek, yaşanan olayları pervasız bir saldırı olarak niteledi. Saldırıların önceden örgütlenmiş, desteklenmiş olduğunu öne süren Yıldırım, Bursa Valiliği ve İl Emniyet Müdürlüğü’ne defalarca saldırı olabileceği konusunda uyarıda bulunduklarını kaydetti. Irkçı, saldırgan, zihniyet devam ettiği sürece barışın sağlanamayacağını söyleyen Yıldırım, Pazartesi gününden itibaren Vali, Emniyet Müdürü hakkında suç duyurusunda bulunacaklarını sözlerine ekledi.” (TimeTürk)

  Elbette böyle bir ihmal ve linç varsa suç duyurusunda bulunulsun, ihmalin ve linçin müsebbipleri yargılansın.

Niyet hayır, akıbet hayır…

1 Eylül Barış Gününde yaşananlardan yana oldukça üzgün, bu olayların “barış gününde” hala saldırmaya ne kadar meraklı olanları ortaya çıkarması açısından endişeliyim. Şiddet ve saldırının “polisi, Kürt’ü, eylemcisi” yok; dahası şiddetin savunulacak bir tarafı da yok. Kürt Hareketinin, reel acılardan, saldırmaya neden arayan, temelsiz iddialara doğru gittiği şu zamanlar da, yine de “şiddeti önlemede” iş polis, devlet ve hükümete düşüyor zira bireysel yahut kitlesel şiddeti bir büyük sorunu çözmek konusunda “bahane” göremezsiniz. Niyet hayır olsun ki, akıbet hayır olsun.

… Bu konu ilginizi çektiyse…

Kendi ülkesini işgal eden ordu

Hiç bir yeri işgal edemeyen ordular kendi ülkelerini işgal ederler. Çünkü bir ordunun ayakta durması için insan emeği ve maddî destek gereklidir. Beceriksiz ordular disiplinsiz olduklarından YABANCI DÜŞMAN ile savaşamazlar. Kolayca yenebilecekleri İÇ DÜŞMANLAR uydururlar ve bu bahane ile kendi ülkelerini işgal ederler. Başbakan asarlar. Milletvekillerini hapse atarlar. Korumakla yükümlü oldukları halkı işkenceler altında inletirler.  İşgalciler kimseye hesap vermezler. Halkın isyan etmesine engel olmak için “etrafımız düşmanla çevrili” diyerek  KORKU PROPAGANDASI yaparlar. Eleştirilerden uzak kalmak için farklı inançlardan ve kültürlerden olan insanların birbirine düşman olması da bu eşkiyaların işine gelir. Bu sebeple terörü destekleyebilir hatta teröristlere silah ve para yardımında bulunabilirler. Okuyacağınız kitap kendi ülkesini işgal etmiş bir ordunun kısa tarihidir. Buradan indirebilirsiniz.

Türk milliyetçiliği birleştirir mi yoksa parçalar mı?

 İllâ ki bir tutkal/çimento mu gerekiyor? Milliyetçilik tutkalı adil ve müreffeh bir düzene alternatif olabilir mi? Adaletin, hukukun hâkim olmadığı ortamlarda Türklerin kardeşliği ne işe yarar? Belki de Türk Milliyetçiliği diğer milliyetçilikler gibi yok olmaya mahkûm bir söylem. Çünkü var olmak için “ötekine” ihtiyacı var. Ötekileştireceği bir grup bulamazsa kendi içinden “zayıf” bir zümreyi günah keçisi olarak seçiyor. Kürtler, Hıristiyanlar, Eşcinseller, solcular…150 sayfalık bu kitapta Türk Milliyetçiliğini sorguluyoruz. Müslüman ve milliyetçi olunabilir mi? Türkiye’ye faydaları ve zararları nelerdir? Milliyetçiliğin geçmişi ve geleceği, siyasete, barışa, adalete etkisiyle. Buradan indirin. 

Türkiye bölünür mü?

“Bebek katili! Vatan haini!…” PKK terörünü lanetliyoruz ama devlet eliyle işlenen suçlara karşı daha bir toleranslıyız.  “Kürtler ve Türkler kardeştir” diyenlerin kaçı “sen benim kardeşimsin”  demeyi biliyor Zaza, Sorani, Kurmanci dillerinde? Ülkemizin terör sorunu ne PKK ne de Kürt kimliğiyle sınırlanamayacak kadar dallandı, budaklandı. Bazı temel soruları yeniden masaya yatırmak gerekiyor: (*) Kürtler ne istiyor? (*)  İspanya ve Kanada etnik ayrılıkçılıkla nasıl mücadele etti? (*) PKK ile mücadelede ne gibi hatalar yapıldı? (*) İslâm ne kadar birleştirici olabilir? Töre cinayetlerinden Kuzey Irak’a terörle ilgili bir çok konuyu ele aldığımız 267 sayfalık bu kitabı ilginize sunuyoruz. Buradan indirin.

 Türkiye’nin Ulus-Devlet Sorunu

Devlet gibi soğuk ve katı bir yapı bizimle olan ilişkisini hukuk yerine ırkımıza ya da inançlarımıza göre düzenleyebilir mi? GERÇEK hayatı son derecede dinamik ve renkli biz “insanların”. Birden fazla şehre, mahalleye, gruba, klübe, cemaate, etnik köke, şirkete, mesleğe, gelir grubuna ait olabiliriz ve bu aidiyet hayatımız boyunca değişebilir. Oysa devletimiz hâlâ başörtüsüyle uğraşıyor, kimi devlet memurları “ne mutlu Türk’üm” demeyenleri iç düşman ilân ediyor, Sünnî İslâm derslerini zorla herkese okutuyor… Bizim paramızla, bizim iyiliğimiz için(!) bize rağmen… Kürt sorunu, başörtüsü sorunu, Hıristiyan azınlıklar sorunu… Bizleri sadece “insan” olarak göremeyen devletimizin halkıyla bir sorunu var. Türkiye’nin “sorunlarının” kaynağı sakın ulus-devlet modeli olmasın? 80 sayfalık bu kitap Kurtuluş savaşı’ndan sonra Türkiye’ye giydirilmiş olan deli gömleğine işaret ediyor.  Ne mutlu “insanım” diyene! Kitabı buradan indirin.

Share on Facebook

İbrahim Becer

Ridley Scot’un “Cennetin Krallığı” filmini izlerken kulağıma çalındı bu cümle: Tanrı böyle istedi!

Aklıselim bir şövalyeyi canlandıran Orlando Bloom’un, Selahaddin Eyyubi’yle savaşılmaması yolunda yaptığı itirazlara verecek cevabı olmayan Tapınak Şövalyelerinin “Tanrı böyle istedi” çığlıkları bir savaşın fitilini ateşliyor ve Kudüs el değiştiriyordu. Kudüs’ü savunma görevi kendisine verilen genç şövalye filmin finalinde güçlü rakibi Selahaddin’e sorar sorar: “Kudüs senin için ne ifade ediyor?” gülerek cevaplar muhatabı: “Hiç, belki de her şey!”

Işık Koşaner’in “özeleştiri” başlığı altında yayımlanan ses kayıtlarını dinlemişsinizdir. Onun özeleştiri dediğini yıllardır birer tespit tutanağı diye yazıp çizmekte bu Ülkenin Aydınları. Işık Koşaner’in bahsettiği konulardan şekvacı olmak için bırakın Genel Kurmay Başkanı olmayı, Şırnak, Hakkâri dolaylarından sıradan bir er olarak terhis olmak yeter de artar bile. Orada bir şekilde bulunmuş olan herkes bilir ki, tepeden tırnağa her şey ama her şey yanlıştır. Bu yanlışlar da yıllar var ki yazıldı, çizildi, söylendi ama hiçbir şey değişmedi. Ya yapılan yanlışları gargaraya getirmek için icat edilmiş bir vatan, millet, Sakarya müellifleri gurubu makbul kabul edildi bu Ülkede, ya da ben gibi sıradan vatandaşları korusun diye alınmış bir hücum bota binip de bana parmağını sallayarak “Tanrı böyle istedi” şeklinde irade beyan eden Genel Kurmay Başkanları geçer akçe oldu.

                Neyse ki her işte bir hayır vardır sözü geç de olsa yine gerçekleşti; bıkmadan, usanmadan bu yanlışları yazma cesaretini gösterdikleri için elden gelse” hıyanet-i vataniye” kanununu yürürlüğe koymak isteyenler bugün tam tersini yapmakla mükellefler: İade-i itibar!

                Çok şükür, bir itibar eksikliğimizden gocunduğumuz için bu beklenti içinde değiliz. Sıradan sorulara, sıradan cevaplar beklerken aldığımız mantıksız cevapların yarattığı rahatsızlık sonucu yazdık, çizdik o kadar. “Ordunun itibarını zedelemek” gibi saçma olduğu kadar, bir o kadar da sübjektif suçlamalara maruz kaldık. Oysa ki bir Ordunun itibarını ayakta tutan etmen başarısıyla doğru orantılıdır o kadar. Hayatında dağ görmemiş çocuktan kahraman yaratmak sevdasıyla Aktütün’e gönderiyorsun, üstüne üstlük bu çocuğun üzerine yağmur gibi mermi yağarken yardımına gidemiyorsun ve ölüsünden de medet umuyorsun.

                İşte tam da bu noktada sorulması gereken bir sorudur Selahaddin’e sorulan “Kudüs senin için ne ifade ediyor?” sorusu. Asker ve Polis haricinde tüm kadrolarının görevini vekâleten yürüttüğü bir Şırnak ne ifade ediyor bu Ülke için mesela? Cevabını çok iyi bildiğim için söylüyorum koskocaman bir “hiç”. Peki devam edelim o zaman; yirmi yaşına kadar bin bir güçlükle büyüttüğü oğlunu Şırnak’ın Besta Karakoluna davulla, zurnayla uğurlayan bir Anne için Şırnak ne ifade ediyor sizce? Bir yıl sonra döndüğümde saçlarında bir tane siyah kalmamış olan kendi annemden biliyorum “belki de her şey“. Oysa ki bizim söylediklerimizi dillendirebilmek için insanın omuzunda yıldızlardan bir galaksi olmasına gerek yoktu. Bu savaştaki “her şey” olan kanı, gözyaşını, ölümü, çatışmayı bu masum ve konuyla uzaktan yakından alakası olmayan insanların omuzlarına yüklediniz. Ancak filmlerde karşılaşılabilecek kahramanlık edebiyatlarının gerçekleşebileceği umuduyla geçen bir çeyrek asırdan sonra bir pişmanlık, bir öz eleştiriyle bu işten sıyrılma çabası içine girme çabası çok ucuz bir bedel değil midir?

                Akıllı insanların affettikleri ama unutmadıkları gibi beylik bir laf vardır, duymuşsunuzdur. Siz benim akılsızlığıma verin şimdi söyleyeceklerimi; ben ne olursa olsun başında bulunduğu birlik basılıp on yedi şehit verdikten sonra, henüz şehitlerin elli ikisi bile çıkmadan boynuna taktığı davulla yılbaşını aynı mekânda kutlayan Yarbay Onur Dirik’i ne unuturum, ne de affederim. Onun için bir “hiç” olan adına “Dağlıca” denen vatan toprağının,  on yedi tane anne için şu mübarek günlerde “her şey” olması dün de kanıma dokunuyordu, bugün de kanıma dokunuyor. O günlerde Yarbayını hesaba çekmeyen, kendi döşediği mayına kendi askerlerini bastıran, eline tutuşturduğu pimi çekilmiş el bombası yüzünden koca mevzii havaya uçurtan Teğmenine sesini çıkartmayan bir mekanizmanın nedamet getirmesi ne kadar makbuldür o annelerin nezdinde sizce? Kendine yapılan her türlü eleştiriye karşı Tapınak Şövalyelerinin verdiği “Tanrı böyle istedi” şeklinde cevaplarla koskoca bir çeyrek asrı geride bırakan bir mekanizmanın artık karar vermesi gerek; Yıllarca eğitimini aldığımız savaş sanatını icra edebileceğimiz yegâne saha olan Kasrik’ten ötesi bizim için bir hiç midir, yoksa her şey midir?

                Şu sıralar bir kitap okumaktayım: “Kölelerin İmparatorluğu: Memluklerin Mısır’ı” adında. Orada ilginç bir nokta ilgimi çekti; aslen mükemmel birer savaşçı olan Memlukler denizden ve denizle ilgili her şeyden nefret ettikleri gibi, denize ait ne varsa tiksinti duyarlarmış. Mürettebatlarını halkın en aşağı sınıfının oluşturduğu Memlukler açısından denizciler “işe yaramaz” insanlardı ve kayıpları telafi edilebilir nitelikteydi. Hatta Memluklerin on yedi kadırgadan oluşan filosu Kıbrıs açıklarında bozguna uğrayınca Baybars’ın “Şükürler olsun ki Allah benim başıma bu felaketi getirip nazardan korudu” demiştir.

                Bir Peygamber ocağı olduğu imanımı halâ kaybetmediğim, içinde gerçekten görev bilinciyle orada bekleyen insanların olduğunu bilmeme rağmen, elli ikisi çıkmayan bir ölü evinde davul çalan bir zihniyetle Baybars’ın bakış açısındaki paralellik beni kahrediyor. Umulur ki giden her bir canın, en azından anneler için telafisinin mümkün olmadığı bir gün anlaşılsın, umulur ki bu ülkenin ordusunun içinde barındırdığı çürükler yüzünden itibarının zedelendiği yine aynı ordunun başı tarafından anlaşılsın.

                Anlaşılsın ki kendine doğruları söyleyebilme cesaretini gösteren eli her kalem tutana, dili her lâf yapana hain damgası vurulmasın bu Ülkede. Yoksa bir gün biri çıkar ve Çerkez Ethem’in Nazım Hikmet’e dediği gibi “bir topraktan iki hain çıktığı nerde görülmüştür Azizim !” deyiverir de donar kalırsın.

                Hele ki bu kişi vatanseverliğinin zekatını verse muhatabına bir ömür yetecek biriyse…

Share on Facebook

“Savaş en kötü bir şeydir!”

“Sonra yeniden dövüşmek üzere her iki taraf da pes değil es desin!”

Ha tabii bir de “Analar ağlamasın!”

Lafı uzatmayalım, bu sade suya tirit sözüm ona barış çağrılarının, bir yenisine daha savrulduğumuz kolektif deliliğe ilaç olmayacağını çocuklar bile anladı artık.

Yazının devamını okumak için tıklayın.

Share on Facebook