Ölümü es geçen her ‘fikir’ yapmacık, ölümü ‘bir konu’ sayan her konuşma yalan.

gece yarıları çalan telefonlardan nefret ediyorum. bir kez daha öyle oldu. ramazanın ilk cuması amcamın vefat ettiği haberi geldi gece yarısı. ciğerlerini yiyen hastalığı en sonunda ömrünü de bitirmişti… eli kalem tutuyor diye seladan sonra okunacak cenaze ilanını yazmak da bana düşmüştü.

rahmetli amcam, sabah yıkandıktan sonra kefeni içinde tabuta yerleştirmek üzereyken artık kendimi daha fazla tutamadım. ne zamandır ağlamayı unutmuştum sanki. depremden kalma bir hal sanırım. o kadar ölümle birden karşılaşınca acı eşiğim hayli yükselmiş, ölümü doktorlar gibi karşılamaya başlamıştım… galiba hala öyle…

sonra amcamı toprağa verdik. ne acıdır ki, dedemin kendi cenazesi için alıp bir kenarda tuttuğu tahtalar amcamın son nasibi olmuştu… baş tarafına çaktığım tahtaya adını ve ölüm tarihini tükenmez kalemle attım. nasıl bir ironidir? tükenmiş bir hayata, tükenmez kalemle son noktayı koymak…

yine geçen yarısı telefon çaldı! ben fırladım tabi. niyeyse en telaşlı benim demekki bu telefonlara karşı. annemin dayısının vefat ettiğini söylediler. annem zaten ne zamandır hasta, duyunca kötü olacak diye endişelenemeden ağlamaya başladı. sonra anneanneme nasıl söyleyeceğimi düşünmeye başladım. sabahı beklemek lazımdı. annemin sinirleri boşanmıştı artık. derken bir telefon daha. yanlış haber. kalp krizi ama kalbi yeniden çalışmış. hâlâ yoğun bakımda…

hayat ise devam ediyor. hiç ölmeyecekmişiz gibi.