Sonra iskilipli gelen Yunan askerleri için “padişahımızın davetlisidir ona değil Mustafa Kemale düşman olan” diyen biri.

İskilipli Atıf Hoca’nın böyle bir söz söyleyeceğine ihtimal vermiyorum. Bu sözün güvenilir kaynağını gösterirseniz size inanırım. Ben internette biraz arama yaptım. Bir forumda İkdam Gazetesinin 26 Eylül 1919 tarihli neşrinden bir kanıt sunmuşlar. Ancak bu kanıt son derece yetersiz, zira bu yayına göre Said-i Kürdi de yukarıda bahsettiğiniz beyanatta bulunuyor. Said-i Kürdi, bildiğim kadarıyla Sait Nursi’dir. Sait Nursi tam tersine 1920′de Meclis tarafından Ankara’ya davet edilmiştir, İngilizlere karşı mücadeleyi destekleyen çalışmalarından ötürü.

Dolayısıyla bu belge, bir kara propaganda belgesine benziyor. 1926 yılında İstiklal Mahkemesi tarafından İskilipli Atıf Hoca idam edilmiş. Muhtemelen, bu idamın halk nezdindeki tepkisini dindirmek için, Hocaya karşı bu türden bir iftira atılmış.

Ebusuud Efendi’ye atfettiğiniz fetvanın da güvenilir bir kaynaktan kanıtını görmek isterdim. Zira savaş halinde dahi, masum insanların can hakkının muhafaza edildiğini İslam fıkhını en temel seviyede bilen insanlar bile bilir. Buna rağmen, şeyhülislam konumundaki bir kişinin bu hükümden habersizmiş gibi bir içtihadda bulunması, bana inandırıcı gelmiyor.

Cumhuriyetin kuruluş yıllarında Atatürk ve arkadaşlarının ortak düşüncesi, cumhuriyeti demokrasinin değil baskının koruyacağı yönündeydi. Yapmış olduğu konuşma bir anlam ifade etmiyor çünkü Atatürk telkini çok kullanan bir liderdi ve otoritesi için yalan söylemekten çekinmiyordu. 1923 anayasasında “laiklik” ilkesi dahi yok örneğin, ancak bu Atatürkün amacını örtmüyordu.

Atatürk demokrasiye biat etmeyen bir önderdi. Ancak eleştirimizi yaparken bazı şeyleri de göz önünde bulundurmalıyız. Dönemin fermanlarıyla işgale destek veren sözde tasavvuf ehli dini liderleri halkın müslümanlığını kullanmaya çalıştı. Tıpkı bugün olduğu gibi o zaman da Allah(cc) a değil emperyalizme biat etmiş, mücadele olarak da nefislerini değil, sınıf mücadelesini gören sözde müslüman özde satılmış (başka bir isim bulamadım) kişiler, yalan ve hileli sözlerini “din” çarşafıyla örtmeye çalışıyorlardı.

Atatürk bunu farkında olan bir liderdi, kurunun yanında yaş yanmadı mı? Bir çok masum tasavvuf ehli dergah Atatürkün bu temizliği sırasında öldürüldü. Bağımsız Türkiye mücadelesinin şehitleri olarak gördüğüm bu kişiler, bağımsız anadolu ruhunun adı okunmayan şehitleridir benim gözümde.

Kemalizmin türbanla mücadelesi, aslında dinin emperyalist araç olarak kullanılmasıyla mücadeledir. Bu mücadele için yasakçı zihniyetten başka yollar bulunmalı, ancak o gün tam bağımsız Türkiye düşüne karşı emperyalistler lehine fetvalar verenlerin, bildiriler dağıtanların takipçisi satılmış tarikatlara karşı da gerçek müslüman anadolu duruşunun paralelinde kurulması gerek.

Bunlardan bir tanesi geçen Tayyib Erdoğan ın çorum mitniginde çıktı karşıma. Erdoğan konuşmasında: “nasıl ki çorum bu topraklardan yetişmiş akşemsettin hazretleriyle, ebusuud efendi’yle, koyunbaba’yla, iskilipli atıf hoca’yla gurur duyuyorsa, bizler de çorum’la gurur duyuyoruz.” diyor.

Ebu suud Yavuz Selim’in şehulislamı ‘alevilerin, canları, malları, namusları size helaldir’ diye fetva veren biri. Bunun islamdaki yeri ne? Sonra iskilipli gelen Yunan askerleri için “padişahımızın davetlisidir ona değil Mustafa Kemale düşman olan” diyen biri. Çorumlular bu insanın neyiyle gurur duysun?

Türban sorunun çözümü bence gerçek müslümanların bilinçli ittifakının satılmış ve Allaha değil Amerikaya biat etmiş sahtekarlarla onurlu mücadelesinde yatıyor. Mücadele bu yöne çekilmedikçe burjuva içindeki taht kavgasının ezdiği ve kurunun yanında yanan yaşlardan ileri gidemeyecek üniversiteyi kazanan müslüman kızın durumu.

Hiçbir kanun olmadığı halde…

Kanun olmayabilir ama ferman var.

Saltanatlarda kanundan önce ferman gelir.

Öyle ki cumhuriyetin kuruluş yıllarında erkeklerin sarık giymesi sebebiyle darağaçlarına gönderildiği tarihlerde dahi başörtüsü yasaklanmamıştır.

Olacak iş var, bir de olmayacak iş.

Nitekim başörtüsü sokakta yine serbest.

Atatürk’ün 1 Ocak 1923′te İzmir’de Gümrük Binası’nda halkla yaptığı konuşma ise örnek olması hasebiyle oldukça önemlidir.

Bence bir örnek değildir.

O günlerde ve sonrasında (saldırı başlayana kadar) muhtemelen başörtüsüyle ‘okumaya ve memur olmaya kalkışan’ kimseler yoktu.

Dolayısıyla bu türden bir sorunun yaşanmamış olması normal.

1960′larda başlayan saldırının temellerinin 1930′larda -ve hatta 1909′larda- bulunduğunu görmek bence çok kolay.

Bunun önemi var mı?

Doğrusu tutarlı olmak istiyorsak önemi var.

Merve Kavakçı’nın mecliste yaşlı başlı onlarca milletvekilinin ağızlarından tükürükler saçarak ve hiddetle masalara vurarak psikolojik baskı ve hatta tehdit yöntemleriyle yıldırılması trajik bir örnektir.

Halkımız bu ‘yaşlı başlı’ları beğenmiş, oraya göndermiş.

Televizyondan izlerken ne de gurur duymuşlardır!

Onlara devletin öngördüğü sosyal statü ya temizlikçilik ya da ev hanımlığıydı.

Devlet?

Devleti işgal etmiş hainler desek nasıl olur?

Aradaki fark çook büyük.

…

Sorun açık.

Bir çete devleti kanser gibi sarmış.

Başörtüsünün yaygınlaşması çete için tehlikeli bir şey.

Çünkü başörtülü, oyunun farkında.

Başörtüsü bir gösterge.

“Görüyorum seni” diyor çeteye.

“Ezeceğim başını” diyor.

“İşini bitireceğim” diyor.

Kendimizi ‘çete’nin yerine koyalım.

Ruh halini anlarız.