Allaha şükür ki Mustafa Kemaller geliyor… Ki Mustafa Kemal’de güllük gülistanlık bi dönemde gelmemiştir. Biraz daha açın bayramlık ağzınızı. Yeri geldiğinde sustururuz…

Gelgelelim “Eti Turklerinin torunlari” olan guneyin Arap u$aklarina… Bazilari sirtlarinin o kadar sivazlandigini gorunce co$mu$lar, costukca da kendilerinden gecmisler. Bkz.

http://www.edebiyatdefteri.com/yazioku.asp?id=40053

Yazidan bi Arap alevisi oldugu anlasilan yazarimizin yazisi soyle bitiyor (alin size cumhuriyet donemi kompozisyon sanatindan ince bir ornek):

“Hepimiz tek yürekten Türk Türkiye olalım ve bizleri bölmek isteyen düşman hainlere ve teröre fırsat vermeyelim… “Ne Mutlu Türküm Diyene!..” , “Yaşasın, Laik Demokratik ve Çağdaş Türk Türkiye Cumhuriyeti!…”, ve son olarak da, “Ne Mutlu Laik Atatürkçü Türküm Diyene!..” Bu Cumhuriyet Daima ve Sonsuza Dek Yaşayacaktır!..”

Evet iste boyle… Gunes Dil Teorisi ile baslayan ulus/devlet yaratma sureci ve yukarida -dikkatinizi cekerim- “Edebiyat Defteri” adli siteden yaptigim alinti… Tam bir akil tutulmasi, hezeyan ve cinnet hali…

Ama bir fark vardır: Geleneğin sanata yaklaşımı; onun hakikatın bir yansıması, bir sembolü, hatırlatıcısı olarak anlamlandırılmasında gizlidir. Yani basitçe söylersek sanat, insanın ilahi olanla ilişkisinin somutlaştırılma biçimiydi. Oysa moderniteyle sanatın bu mahiyeti yok edilmiş ve pozitivist tesirle güzellik, bilincin dehlizlerine hapsedilmiştir. İslam sanatında heykelin yerini kabartmanın, resmin yerini minyatürün almasının sebebi buradaki ayrımda yatar. İslam’ın heykel ve resmi yasakladığı ileri sürmek “mevzu”ya yabancılığın bir işaretidir.

Bu konularda mesnetsiz yorumlar yapmaksa mevcut eğitim sisteminin bir sonucu olarak normalleşmiştir. İdeolojik bir “şekillendirme” gayretinden ibaret olan eğitim sistemimiz, batılılaşmak mefhumunun bir hamlesinden ibaret olduğu için bu eğitim sisteminin tüm “mağdurları,” olay ve olguları batının gözüyle görmeye alıştırılmıştır. Heykel sanatının bizde olmamasına dair hükmü hemen verenler, nedense roman sanatının da yokluğunun sebepleri üstüne kafa yormazlar. Ortada bir sorun olmadığını, sadece medeniyetlerin konumlanışlarından kaynaklanan “yönelişler” olduğunu düşünmek istemezler: Sağıyla soluyla dönüp dolaşıp eleştirdiğimiz oryantalizme saplandığımız için, heykelin olmamasıyla romanın olmamasının -görülen biçimsel nedenlerin aksine- aynı sebeplere dayandığını kavrayamayız…

Şahsen yazının, doğru istikamette olduğunu ve güzel tespitler barındırdığını düşünüyorum. Sadece söz konusu sanatın Atatürkçü diye nitelenmesi dışında. Çünkü Atatürkçülüğün sahici anlamda bir sanat anlayışına sahip olmadığını düşünüyorum. Bir kaç şehirdeki istisnalar haricinde bir mimari tarz, edebi biçim, müzikal yorum, anlatım tekniği yahut müşterek bir üslup barındıran muhtelif bir eserler bütünü mevcut değildir. Örneğin Fransız Devrimi’nin yarattığı ortak temaların bütünlüğü, Rus Devrimi’nin yarattığı “toplumcu gerçekçi” tarz, yahut Selçuklu mimarisiyle Osmanlı mimarisi arasındaki farka benzer bir bütüncül ayrım; 1923 sonrası sanat dünyasında hiçbir surette görülmemektedir. Bir insanın Atatürkçü olması yaptığı sanatın da Atatürkçü bir tarz barındırdığı anlamına gelmez. Bir çok sosyalist/komünist yazarın, toplumcu-gerçekçi eserler kaleme almayı doğru bulmamaları gibi (Örneğin J.P. Sartre, J. Saramago) Atatürkçülerin de ortak sanatsal anlayışlara tümden katılmaları gerekmez.

Burada sorun batılışmak kavramındadır: Askeri başarısızlıkların neticesinde Osmanlı münevverlerinin yöneldiği Batıcılık, kurumsal olarak ilk defa askeriye içerisinde doğmuşsa da fikir ve sanat sahasında çok daha hızlı ilerlemiş ve tahkikin yerini taklidin almasıyla zaten daha en başta tüm özgünlüğü reddederek işe başlamıştır. Bu yönden resmi edebiyat tarihimiz taraflı ve kasıtlı olarak “Garip akımı”nı modern şiirin “doruğu” olarak tanımlar. Aslında birinci cumhuriyet şiiri diye tanımlayabileceğimiz Garip akımı, bahsi geçen taklitçiliğin seviyesini görmek için yeterli bir örnektir: Fransız sembolizminin kafiyesiz, vezinsiz anlatımındaki ahengi fark edemeyen serbest şiir; Tanzimattan İkinci Yeni’ye kadar şiirmizin sırf taklitçilikle ilerleme gayretinin berbat sonuçlarından birisiydi. Hakeza, Halid Ziya (kısmen), Ahmet Hamdi, Ferit Edgü, Yusuf Atılgan, Oğuz Atay ve Orhan Pamuk gibi istisnalar hariç roman sanatı da…

Velhasıl cumhuriyet ideolojisiyle biçimlenen şey, yeni bir tarz olmaktan ziyade tanzimattan sonra gelişen perspektifin bir devamından ibarettir. Yani esasta ortada sanat falan da yoktur, ne batılı anlamda ne doğulu anlamda. Tekil olarak varolan bazı sanatsal çalışmalardır hepsi hepsi. Çünkü işlevselliğine dair tartışmalar yapıladursun sanatın en mühim vasfı özgünlüğüdür. O da zoraki, mecburi, kanuni çerçeve içerisinde doğması mümkün olmayan bir şeydir. Nazım Hikmet, Yılmaz Güney, Ahmet Kaya, Adalet Ağaoğlu, Ahmet Altan, Orhan Pamuk ve daha nicesi bastırılmış sanatkarlığın patlama noktalarından bir kaçıdır.
Mehmet Yılmaz’ın dediği gibi,

Atatürk’ün ısmarladığı “fikri hür, vicdanı hür yeni nesil” yerine sahibinden başka herkesi ısıran, robotlaşmış, bu tetikçi nesil… Evet, çirkindir.

Postmodernizmin yarattığı ortamda modern dayatmalar modernizmin çerçevesinde sorgulanırken özgün sanata belki ulaşılabilir. Ama bugün 2011′de farklı bir durumun gelişme ümidi var mıdır peki? Onun da cevabı şu haberde gizli: http://www.okusana.net/beat-kusaginin-unlu-yazari-hakkinda-sorusturma-acildi.html