…kötülüğün (ya da zulmün) hangi zihinsel kodlar ile varlığını sürdürebildiği konusu…

Bu kısmı çok önemli.Konunun dışına çıkma pahasına,konumuzla birebir eşleştiğini düşündüğüm bir gözlemimi paylaşmak istiyorum.

Sanırım 85′li yıllardı ya da 90′ların başı.Eruh baskınının ardından bölgede terörün tavan yaptığı bir dönemdi.O dönemlerde tırmanan terörün bir dizi güvenlik önlemiyle önü kesilmek isteniyordu.Tabii hadiseye hep güvenlik sorunu temelinde yaklaşıldığından önlemler de ya askeri ya da polisiye idi.Her neyse,Köy Koruculuğu sistemi başlatıldı,ardından bölgeye Özel Harekat Timleri gönderildi vs.vs.

Harekat Timleri de maşallah öyle böyle değil,zannersiniz canlı muhimmat deposu.Çapraz fişeklikleri,ağaçtaki ananası andıran el bombaları,kamalar,ellerde birine doğrultulmuş ve her an ateş edecekmiş gibi duran ağır silahları ve yüzlerinde tuhaf boyalarıyla tam bir “Yerli Rambo”lar ordusu!Amman Tayfun bey duymasın,komandolarla alay ediliyor diye milliyetçi duyguları depreşebilir.Hayır,niyetim bu değil,”kutsal davalar”dan sorumlu “kahraman savaşçıların” görünümü böyle olur zaten.Mavi Marmara Gemisindeki silahsız sivillere tam techizat saldıran İsrail komandoları da böyleydi.

Velhasıl bu tam techizat komandolar, halkı sindirmek/korkutmak ve taciz etmek için hergün bir köy veya kasaba basarak gövde gösterileri düzenliyorlardı.Güya terör önlenecekti,önlemek için de demekki terör uygulanmalıymış!

Günlerden bir gün Cizre’ye girilmiş.Bilmeyen bir düşman kentine girilmiş de teslim alınacak zanneder.Yani o denli terör estirerek,korku ve dehşet yaratılmak istenmiş ki.Buraya kadar aslında şaşılacak bir şey yok.Güneydoğuda hayat 2000′e kadar zaten öyle akıp gidiyordu.

Lakin “şehri düşürecekmiş” gibi Cizre’ye korku ve dehşet salmakla görevlendirilmiş özel timlere dair Apo’nun sarfettiği sözleri daha dehşetli,hatta tüyleri ürperten cinstendir.

Şöyle der Apo:”Aslında bizim bir on yılda başaramayacağımızı bu timler bir günde gerçekleştirmiştir”.Burada devlet terörünün Kürtler’in devlete olan güven ve bağlılığını nasıl zayıflattığının görülmesi açısından düşündürücüdür.Ancak Apo’nun işaret ettiği nokta bu değildir.Kürt halkının yaşadığı travma onu ilgilendirmiyor çünkü.Asıl ilgilendiği şey, yaratılan bu korku pikolojisinin kendi kirli ideolojine,siyasi emellerine ne kadar “getiri”sağlayacağıdır.Bu sinsi beklentileri gizlemeyecek kadar bu itirafta sakınca görmemiştir.

Şimdi bakıyorum da Bahçeli tekrar o günlere dönülmesini talep ediyor,tıpkı Apo gibi.Zira oralarda şiddet ve korku yerleştikçe,sıkıyönetim ve hak ihlalleri tekrar başlatılınca bu Apo ve onun zihniyetinde olanların işine yarayacak.Kendileri için bir gerekçe doğacak, yani ellerine yeni bir koz geçmiş olacak.Böyle olunca da terör tırmanmaya devam edecek.Terör tırmandıkça da bay Bahçeli ve saz arkadaşlarına gün doğacak!

İşte size kötülüğün tarihçesi/gerçeği/varolan tablosu ve bilançosu.Hiç başka yerlerde aramayalım derim.Birileri(Apo-Pkk)silahlı özel timlerin görüntüsünden medet umup yapılan zulümler üzerinden siyaset üretecek noktaya,öteki/leri(Bahçeli,Mhp-Chp zihniyeti)şehit cenazeleri daha çok gelsin diye ellerini ovuşturup beklemeye koyulduysa vay halimize!Ne garip değil mi?Sözde düşman olanların aynı dili kullanması,aynı beklentiler içinde olması.Ne demişler kılavuzu karga olanın…neyse gerisine gerek yok.Korkarım karga ve akbabaları birer kahraman olarak görüp alkışladıkça kötülük semtimizi terketmeyecek.Ve yine bu halk düşmanları kahraman addedilip bunlar tarafından yönetilip yönlendirilmeye itiraz edilmediği sürece kötülük kök salmaya devam edeccek gibi görünüyor.

uzunlugu sorun degil, tam tersine. Zira böylesi mühim konularin kisa yazilarda ele alinmasina karsiyim. Yazarin da elestirdigi gibi 8 dakikaya sigan savaslar, balinalar ve futbol sampiyona sonuçlari yüzünden her seye üzülüyoruz ama hiç bir seyle TAM OLARAK ilgilenemiyoruz. Vicdan’a, Insan’a dokunan yazilarin uzun olmasi gerek. Yarim cümlelerle yazilmis köse yazilarini okuya okuya millet düsünmeyi unuttu!

ALLAH nasib ederse yazinin kalitesinin talep ettigi seviyede bir yorum yazmak istiyorum, bir kaç gün içinde bulusmak üzere

Learned helplessness