Bu kitap, Mesnevi kitabıdır. Mesnevi, hakikata ulaşma ve yakin sırlarını açma hususunda din asıllarının asıllarının asıllarıdır. Tanrı’nın en büyük fıkhı, ­Tanrı’nın en aydın yolu, Tanrı ‘nın en açık bürhanıdır. Mesnevi, içinde kandil bulunan kandilliğe benzer(24Nur, 35). Sabahlardan daha aydın bir sûrette parlar. Kalplere cennettir; pınarları var, dalları var, budakları var. O pınarlardan bir tanesine bu yol oğulları Selsebil derler. Makam ve keramet sahiplerince en hayırlı duraktır, en güzel dinlenme yeri. Hayırlı ve iyi kişiler orada yerler, içerler… Hür kişiler ferahlanır, çalıp çağırırlar. Mesnevi, Mısır’daki Nil’e benzer: Sabırlılara içilecek sudur, Firavun ‘un soyuna, sopuna ve kafirlere hasret. Nitekim Tanrı da “Hak, onunla çoğunun yolunu azıtır, çoğunun da, yolunu doğrultur(17İsra, 9)” demiştir.

Şüphe yok ki Mesnevi gönüllere şifadır(17İsra, 82), hüzünleri giderir, Kuranı apaçık bir hale koyar(6En’am, 114), rızıkların bolluğuna sebep olur, huyları güzelleştirir. Şanları yüce, özleri hayırlı katiplerin elleriyle yazılmıştır(80Abese, 13-16), temiz kişilerden başkalarının dokunmasına müsaade etmezler(56/79). Mesnevi, alemlerin Rabb ‘inden inmedir(56Vakıa, 80 2Bakara, 79 3Al-i İmran, 78 5Maide, 13): Batıl ne önünden gelebilir, ne ardından(41Fussilet, 42). ­Tanrı, onu korur, gözetir(15Hicr, 9); Tanrı, en iyi koruyandır, merhametlilerin en merhametlisidir. Mesnevi ‘nin bunlardan başka lakapları da var, o lakapları veren de Tanrı ‘dır. Fakat biz, bu az lakapları anarak sözü kısa kestik. Az çoğa, bir yudum su göle, bir avuç tane büyük bir harmana delalet eder.

Şefik Can’ın tercümesi çok iyidir baslamak için. “çağdaş” bir Türkçe. Açıklayıcı dip notlar var.(2) Beyitlere ilham olan ayet ve hadisler, bu konularda Şefik Bey’in düşünceleri, aynı konuda yazılmış başka eserlerden küçük alıntılar… Herkes için iyi bir başlangıç.

kitapçilarda da kolaylikla bulunuyor

Bilgi, Aşk ve İman karışarak AYNI-TEK(?) bir şeye dönüşüyor: OLMAK.

Evet, işte aradığım cümle buydu ne zamandır. Ne güzel ifade etmişsiniz…

Sonra merak ettim Mevlana’nın da bir kızı olsa, aralarında boyle bir diyalog geçse ve bu duyguları o yasamıs olsaydı nasil anlatirdi?

Ama bu mu onemli olan?

yoksa;

Tüm bunları Mevlana’nın nasıl anlattığından da önemlisi; sizin bunları, hayatınızdakileri, bu “ANLARI”, yakalanması gerekenleri yakalayabiliyor olmanız mı?
Peşine dusebiliyor olmanız mı?
Yesertebiliyor olmanız mı?

Belki de algıları açmak Mesnevi’nin görevi, okumadım emin değilim, sadece tahmin benimkisi…

— Sen kendindekini gorup once sana demelisin.
— Ben kendime baktım bunları gordum bana dedim.

Nerelere bakılacagını gostermek belki de?

Gorme ve parmak bahsi…

Bakılacak yer olmazsa gormek ne demek?

Haddi mi aşmak istemem inanırım ki ALLAH bambaşka bir anlatım vermistir Mevlanaya, ve daha bircok sey…

Okumak demissiniz acaba diyorum okunmasi gerekenler esasinda bunlar mı, yani bir goz acip kapamada olan kim bilir cogumuzun hatırlamadigi bizim olan ama bizden cok cok buyuk ifadesi/anlamı olan seyler…

En basında bir bizim bildigimiz, bizden sadece bizden caba bekleyen seyler, bir basımıza uzerine titrememiz gereken dusunce ya da hisler…

Belki Mevlana’nin da vermek istedigi bir mesaj vardi insana, ya da anlaşılmama olarak gorunen bana…

“Sende de var tum bunlar, sen de her an yasıyorsun tum bunları ancak kendin eşersen, didiklersen, alır yeşertir büyütürsen bu seyleri, kendinde olanları okumaya calisirsan anlarsın beni, anlarsın diyorsam benim bana yazdıklarımın ne anlama geldigini değil, “Mevlana’yı”!

Beni mutlu ettiniz, yazinin maksadi da buydu iste. Sahsen “Mesnevî MUTLAKA böyle okunmali, böyle anlasilmali” gibi bir mesaj vermek istemem. Her insan kendi kaderi ve kendi hikâyesi dogrultusunda nasiplenir. Dün aksam bir hanim kardesime CopyRight Hû dedim

Kendimi kurtarmak için bir seyler ögrenmeye çalisiyorum, kardeslerime faydasi olabilecek seyleri de paylasiyorum. istifade edilen seylerin kaynagini hiç akildan ve kalpten çikarmamak, dilden düsürmemek gerek

ALLAH bize Kur’an’i indirmis ve her kavime peygamberler göndermis. Üstelik de ilâhî mesaji günlük hayatimiza yansitalim diye ilimlerine, sirlarina âgâh olalim, Ahiret’e hazirlanalim diye nice âlimler vasitasiyla bizi aydinlatmaya devam ediyor.

Bu yazida ve yorumlarda adi geçen âlîmlerin eserlerini okursaniz (ins) ayni Nûr çesmesinden içtiklerini de göreceksiniz. Öyleki alakali konularda Ibn Arabi, Mevlânâ ve Gazâlî Hazretlerinin yaptiklari tesbihler bile benziyor. Ayni kavramlar üzerinde ayni hassasiyeti göstermisler, çekindikleri, “bu sirlari açiklamam dogru olmaz” dedikleri yerler ayni. Bütün bu güzellikler ise sürekli olarak ayetler ve Hz Muhammed’in (SAV) hadisleriyle destekleniyor ki kul yolunu sasirmasin.

eh, bize de okumak düsüyor, O’nun ilk emri, “Oku! RABB’inin adiyla oku!” Okumak ve hamd etmek.

Bir zaman sonra çeşitli vesilelerle Mesnevi sohbetlerine yol açıldı …….

Belki de Mesnevi’nin yazılı olduğu kitabın kapağını bir kez açmak, size ait olmayan bir evin aralık duran kapısından içeri merakla kaçamak bir göz atmaya benzetilebilir. …

Kapıda tereddütle durana, içerideki misafirperver bir ses, “ Gel, buyur! “ diyor….

İlk kez katıldığım sohbetten çıktığımda bir gölün/okyanusun (doğru tarifi bilmiyorum) kenarına gelmiş yaz sıcağında serin bir suyla abdest almış gibi hissetmiştim. Uzun bir yolculuk için hazırlık yapmak gibi…ya da önsözde ifade edildiği gibi ; hayırlı bir yolculuğun durağında bulunmak !..

Bilgi, Aşk ve İman karışarak AYNI-TEK(?) bir şeye dönüşüyor: OLMAK. Samimi bir gayret ile ALLAH’ın emrettiği gibi OLmaya çalıştıkça bazı bilgiler size doğru geliyor. Yani hiç bir kitap okumadan bazı şeyleri bilmeye başlıyorsunuz.”(MY)

Mehmet bey yine her okunduğunda gönüldeki bir boşluğu dolduran zengin olduğu kadar da güzel olan bir yazı kaleme almışsınız. İyi ki varsınız ve yazıyorsunuz.

Rüzgârsız… kalp..(MY)

Rüzgar’ın A.Y.Özemre’ye şu satırları yazdırmış olduğunu hatırda tutarak zaman zaman tavsiye ettiğiniz kitabı 121. sayfasından itibaren tekrar okuma ihtiyacı duydum;
..Gerçekten de kovukların çın çın ötmelerini sağlayan Rüzgâr’dır…Ama bunlar(kovuklar) ancak Rüzgâr’ın olumlu etkisiyle kendilerinin var olduklarını izhar edebilmektedirler… (sf.123)

Resim seçiminiz ise ayrı bir güzel..sanki uzun tahta iskelede gözleri ufukta yürüyen biri bir süre sonra gördüğü güzelliğin de etkisiyle farkına varmadan su üzerinde yürümeye devam edebilirmiş gibi hissettiriyor..oldukça davetkâr

Kızınıza bir kez de benim için sımsıkı sarılır mısınız lütfen!

Gerçekten çok etkileyici…

“Huyların güzelleşmesi ve gönlün temiz olması”. Buna mukabil “ALLAH ilmini hak edene verir, kıymetli şeylerin temiz yerlere konması gibi”. açıklamalarınızla konuya açıklık ve derinlik getirmeniz çok hoş…

Kanatimce, Mesnevinin önsözü dahi, bir reçete gibi… Şifa veren, hayat veren bir ilacın prospektüsü adeta.

Bir konuya açıklık getirirken hem mesneviden hem, Gazali Hz.lerinden hem de batılı düşünürlerden örnekler vererek açıklamanız, yazıyı doyumsuz kılmış yüreğinize sağlık.

Yorumlar da bir o kadar öğretici…
Katkısı geçen herkesten Allah razı olsun…

İnsan bazen günün meşakatinden sıyrılıp, gönüle ve ruha hitap eden yazılarla, oksijen almak istiyor. Ben bu tip yazılara, Oksijen çadırı diyorum

Tekrar yüreğinize ve kaleminize sağlık…

Muhabbetle…

Elbette Füsus ve Mesnevî arasinda ortak ve gayri-ortak(?) seyler var ancak beni çok etkileyen, adeta çarpan okumalar oldu ki sadece Mesnevî’de degil Taoculukta da ortak bunlar:

Özemre’nin bir çevirisinden okuyalim

“Çuang-Tzû’nun bununla telkin etmek istediği acabâ nedir? Onun telkin etmek istediği, kelimenin gerçek anlamıyla, Gerçek denilen şeyin Aklın “gerçek” gözüyle bakmakta olduğundan tümüyle farklı bir şey olduğudur. Bunun hakikî mânâsını anlayabilmek için bizim normal bilincimizin kendi kimliğini kaybetmesi gereklidir. Ve “nefsimiz” ile birlikte bunun algıladığı ve bütün nesnelerin de kimliklerini kaybederek hepsinin yukarıda Karmaşa (Kaos) diye adlandırmış olduğumuz bir hâle indirgenmeleri gereklidir. Bu, rüyâ ile gerçeğin ya da insan ile kelebeğin aralarındaki temel farklılığı kaybettikleri, hattâ bizzât bu kabil farklılıkların anlamının da kaybolduğu bir ontolojik düzeydir. Sübjektif açıdan bakıldığında bu, hiçbir şeyin artık “kendisi” olarak kalmadığı ve herhangi bir şeyin herhangi bir başka şey olabildiği, normal beşerî bilincin çok üstünde yer alan bir bilinç hâlidir. Bu, alışılagelmiş bütün sınırlamalarından kurtulmuş olan bütün varlıkların biribirlerine özgürce dönüşebildikleri yepyeni bir Varlık düzenidir. İşte bunun içindir ki Çuang-Tzû buna “nesnelerin birinden diğerine dönüşmesi” (Transmütasyon) demektedir. “

Taoculuktaki anahtar kavramlar, Toshihiko Izutsu