şu saatte, taraf’ın bahsettiğimiz tutarsızlığı ya da çelişkiyi gözden geçirebileceğine dair açıkçası pek de bir umudum yok… yani aslında taraf, bugüne kadarki yayın çizgisiyle limitini belirledi. ve ben artık taraf’ın sık sık müslümanları, dindarları ya da islamcıları samimiyet sınavına çağrısı yapmasının beklenen değişimi uyandıracağını da sanmıyorum. etkisi yok mu, var ama insanlar sizin de bahsettiğiniz çelişkileri görüyor ve sezen aksu’dan başlıyor çalmaya: “masum değiliz, hiçbirimiz.”

mesela yıldıray oğur diyor ki ermeni soykırımına dair yazısında: “Müslümanlar 1915 için yeni bir dil kursun.

Bu toplumu bu korkunç trajediyle açık sözlü ve pedagojik kaygıları olmayan laik- liberal-sol tarihçiler ve yazarlar yüzleştiremeyecek çünkü.

Bunu en az hasarla ancak siz yapabilirsiniz.”

iyi de kim bu “müslümanlar”? müslüman aydınlar mı? kimmiş onlar ve kitledeki etkileri neymiş? kanaat önderleri mi? iyi de hangisi bugüne kadar taraf ciddiye alıp da kulak verdi ki, şimdi ses çıkarmasını bekliyor? siyasiler mi? onlar pragmatik oy hesabı içindeyken böyle bir şeyi nasıl yapabilir? STKlar mı? Hükümetin kuyruğuna takılmayan etkili kaç tanesi kaldı?

taraf’ın müslümanlara getirdiği eleştirilerin çoğu zaman cami kapısına bırakılan bebek gibi kalıyor…

velhasıl, eleştirilerinizin tamamına katılıyorum, karşısındakine tuttuğu aynayı taraf henüz kendisine tutmadı, tutacak gibi de değil.

işte ben tam da bu sebeplerden, müslüman mahallesinden taraf’ı aşabilecek bir gazetecilik görebilmeyi isterdim ama şimdilik bu ihtimal kuvvetli durmuyor.

ismet özel’in bu konuda hoş dizeleri var:

insanlar
hangi dünyaya kulak kesilmişse öbürüne sağır
o ferah ve delişmen birçok alınlarda
betondan tanrılara kulluğun zırhı vardır
çelik teller ve baruttan çatılınca iskeletim
şakaklarıma dayanınca güneş
can çekişen bir sansar edasıyla
uğultudan farkedilmez olunca konuştuğum
kadınların sahiden doğurduğuna
toprağın da sürüldüğüne inanmıyorum
nicedir kavrayamam haller içinde halim
demiri bir hecenin sıcağında eriyor iken gördüm
bir somunu bölünce silkinen gökyüzünü
su içtiğim tas bana merhaba dedi, duydum
duydum yağmurların gövdemden ağdığını.

sen ol küçük bir kıvrımdan, bir heceden
aşk için bir vaha değil aşka otağ yaratan
sen ol zihnimde yüzen dağınık şarkıları
bir harfin başlattığı yangın ile söndür
beni bir ses sahibi kıl, kefarete hazırım
öyle mahzun
ki hüzün ciltlerinde adına rastlanmasın.

İsmet Özel

yani markar esayan, ahmet altan,yasemin çongar, orhan miroğlu vs…şimdi bu arkadaşların çabasını takdir ettim. elimden geldiğince 2 yıldır da katkı vermeye çalışıyorum o çabaya. zaman zaman taraf’ı övücü şeyler de yazdım. ancaakk. ancakı şu ki bazı noktalarda özlem hanım2ın dediği gibi “cemaat refleksi” gösterdiklerini ve üstelik bunu yaparken tüm cemaatlerden münezzehmiş gibi yaptıklarını düşündüğüm için (bkz. liberalizm)bana zaman zaman itici bir tavır gibi geliyor bu.

mesela, kendine müslüman diyen çoğu yazar için için de geçerlidir bu. ancak arada şöyle bir fark var: bu “müslüman” yazarlar zaten taraf’ın sözünü ettiğim yazarları gibi “herkesin hakkını en güzel şekilde gözettikleri ve kusursuz bir demokrasinin yolunu bildikleri” iddialarında bulunmuyorlar. o iddiada bulunmayan insan için “bunu neden yapmadın, bunu neden etmedin” demek de o kadar anlamlı olmuyor. ama bu iddiada bulunanların en basit konulardaki tutarsızlığı da çok göze batıyor doğrusu.

ben özellikle taraf’ın (taraf’ı bu derece eleştirme sebebim, aynı zamanda taraf’ın en çok dikkate aldığım, değer verdiğim gazetele olmasındandır)filistin, afganistan vs dindar gördüklerinin ezilmesine verdiği\vermediği tepkilerle(bkz. komşusunun eşeğini ıslık çalarak arayan nasreddin hoca hikayesi!!!) bu yönde eleştirileri çok hak ettiğini düşünüyorum açıkçası. mesela kürt sorunu, ermeni sorunu konusunda verdikleri (ve çoğuna katldığım eleştirilerin)resmi ideoloji ve devlet karşıtı tepkilerin onda birini batı’nın resmi ideolojisine veremedikleri için dine ve dindara karşı bu derece sağır kalmalarına kızıyorum açıkçası.her konuda “doğruyu ve en demokratik duruşu” bilenlerin, bu konuda neden hep yamuk durduğunu anlayamadığımdan olsa gerek!!! bu sorun yazar kadrosuna bir iki başörtülü kadın yazar almakla da çözülemiyor maalesef!

herkesin limitleri vardır, olmaması da insan fıtratına aykırı herhalde. tabi ki vicdanen herkesten insana, topluma ve adalete dair her konuda güzel bir yaklaşım bekleyebiliriz, bu da hakkımız ama işte her zaman bunun gerçekleşmeyebileceği ihtimalini de hesapta tutmalıyız.

Kur’an’daki insan tasavvurunun bu noktada onun realitesini gözettiğini görürüz. yani çelişkileriyle, doğru ve yanlışlarıyla, günah ve sevaplarıyla insan insandır. ne müslüman oldum demek yeter bu yüzden, ne de olmadığım deyince hesaptan kurtulmuş olur. sürekli bir imtihan bilinci…

sanırım bilmenin getirdiği sorumluluk meselesi var arkaplanda. yani insanların bildiklerini bile bile sustuklarını görmek rahatsız ediyor. ama hepimizin sustuğu, bazen istemeyerek de olsa sustuğu durumlar vardır. elbette bu her zaman doğru olmayabilir ama bazen insanların yanlış yapma seçeneğini yoksayarsanız onun özgürlüğünün limitlerini de çizmiş olabilirsiniz.

kafam karışık bu mevzularda…

ve bilmiyorum, bir islamcı olarak sık sık kamuoyu önünde mensup olduğum müslüman/islami kimlikten dolayı herşeyin hesabının sorulmak istenmesinden ya da samimiyet testleri vermeme beklendiğinden midir bilmiyorum, markar esayan hakkındaki bu tartışma yukarıdaki dağınık düşünceleri getirdi aklıma…

Hiçbirimiz bu durumdan münezzeh değiliz maalesef. Aidiyet duygusu farkında bile olmadan bir şekilde öteki ile aramıza duvar örebiliyor. Olayları daha seçici algılayabiliyoruz. kendimize yakın gördüğümüz kimliğin acısı daha çok canımızı yakabiliyor. Hem reel anlamda hem de zihinsel bir mesafe var tabi burada.
Bazen bir gazete etrafında toplanmış aynı hedefe odaklanmış bir grup insanın da bir yerden sonra cemaatleşebileceğini düşünüyorum. Bu kötü müdür iyi midir ondan da çok emin değilim. Nihayetinde tüm olumsuzluklarına rağmen her türlü yıkıma karşı direnebilenler de sadece cemaatler…
bıkmadan usanmadan meramımızı anlatmaya çalışmaktan başka yol yok gibi geliyor. Tabi karşılıklı olarak:)

* * *

beyaz yürüyüş. sanırım bu yıl baharda türkiye’nin çeşitli şehirlerinden ankara’ya doğru bir yürüyüş başlatılacak.

* * *

“devlet emri”, “şair” ve “nafile” hikayelerine bakınca düşündüm de “müslümanın müslümana ettiğini kemalist etmemiştir” herhalde… Devletin emrini Allah’a kulluktan üstün tutan ve namazını sektirmeyen mahalle sakinleri. ve şimdi 28 Şubat’ı aratmayacak uygulamalar yapabiliyorlar.

Kaldırın şu başörtüsü yasaklarını!