EL EZHER’DE PEÇEYİ YASAKLADI

Mısır basınında sık sık yaptığı eylemler ve verdiği fetvalar ile gündeme gelen Tantavi, geçen yılın sonlarında El Ezher Üniversitesi’nde kadınların peçe takmasını yasaklayarak Mısırlıları kızdırmıştı.

PERES’LE TOKALAŞTI

Ezher Şeyhi Muhammed Seyyid Tantavi, New York’ta düzenlenen BM’nin Uluslararası Dinlerarası Diyalog Konferansı’nda İsrail Cumhurbaşkanı Şimon Peres’le tokalaştığı için İslam dünyasında sert tepkiler almıştı.

“GAZZE’DE AMBARGO YOK” DEDİ

Gazze’ye yönelik İsrail ambargosu olmadığını ileri süren El Ezher Şeyhi Muhammed Seyyid Tantavi, “Hamaslı yetkililer, Kahire’ye gelip Mısırlı yetkililerle görüşüyor. Bu da Gazze’de ambargonun olmadığını gösteriyor. Yoksa Gazze’den Mısır’a nasıl gelirler” demişti.

GAZZE SINIRINA YAPILAN DUVARA “CAİZDİR” FETVASI VERDİ

Tantavi, Mısır’ın Gazze sınırına yaptığı duvara da “caizdir” fetvası vererek, “Mısır hükümeti bana, duvarı bölgede dünyanın en büyük eroin ticaretini engellemek için başlattık dedi” demişti.

Hüsnü Gayr-i Mübarek’in sadık adamıymış belli ki. Diktatörler koltuk altlarında böyle istediği fetvayı verdirecek adamlar bulundurmayı severler. Bizde de birçok geçmiş örneği var.
Kural 1: Eğer bir adam/kurum devlet kontrolündeyse ondan uzak duracaksın.
Kural 2: Bir adam dinle ilgili yaptığı işlerden para kazanıyorsa o adamın dinle ilişkisi netamelidir. İkinci bir işi, farklı bir geçim kapısı olacak. Adam İmam-ı Azam’ın ismi üzerinden kendine yat, kat alıyor… o adamın namaz 5 vakittir demesinden bile şüphe ederim. “Ben tebliğime karşı sizden bir ücret talep etmiyorum” ayetinin masadakı sadece resuller değil herhalde. Ezher imamı kim ya? Tanımam imam filan. Bizde papalık mı var öyle şahısların ağzından çıkan fetvalara göre amel edeceğiz? Bu adamlar fetva verdikçe ümmet “sen kim oluyorsun, fetvaya yetkin yok kardeşim!” diyebilmeli. Demeyince işte böyle her sakallıyı dedemiz zannetmeye devam ederiz.

“dinler kurumsallastikça, objektif bilgiye, folklorlesen rituellere hapsedildikçe olmasi gerekenin tam tersi oluyor”(

MY)

sevgili mehmet aslında bu söylediğinin tam tersi bir şeyin doğru olduğunu düşünüyorum(ama ifadesi çok ama çok zor bir konu bu. bir ara belki bir yazıyla dini kurumlar ve temsil ettikleri objektivite ile ilgili yazmak isterim. ama kelimelerimi bulunca:) şimdilik kayıplar çünkü). yani kurumsallıkta ya da objektif bilgide değil bence sorun. sorun bu kurumsallaşmanın altyapısında. dini gelenekler kendileriyle birlikte kimi kurumlar yaratırlar. bu kurumların altyapısı ne kadar çok vahiyle desteklenirse o kadar sağlam olarak ayakta kalırlar bence. ama modern dini kurumların vahiyle ilişkisi çok ikincil vaziyette. zira modern bilginin üstüne kurulan “haklandırmalı söylem” dediğim ne idüğü belirsiz bir yapı üzerine bina ediliyor bu kurumlar. vahiy bu kurumların altyapısında sadece yapının haklandırılması için boya görevi görüyor. içselleştirilmiş bir vahiy ve bu vahiyden kaynaklı bir ahlakın oluşturduğu bir durum söz konusu değil bu modern “dini” kurumlarda. eskiden ne derece vardı diye de haklı bir soru sorulabilir. ama modern öncesi çağlarda, günümüzle kıyaslanmayacak kadar sağlam dini kurumlar da çıkabildiğini düşünüyorum. yani dini açıdan sorun “otorite” sorunu deildir. zira otorite illa modern anlamıyla bir gücün ileticisi bir şey olarak düşünülmek zorunda değildir. dini otorite daha çok “muhammed’ül emin” tanımlamasıyla görünür olması gereken birşeydir. emin olduğumuzun bizde otoritesi olması bizi hakikate biraz daha yaklaştırır sanıyorum. bugün asıl yok olan şey o “emin” olma durumu bence. zira o kadar çok kirlendik ki; kendimden bile emin olamadığım bir dünyada emin olabileceğim bir dini otorite bulmak çok zor gibi…yani o otoriteyi kendi mecrasında herhangi bir güç ilişkisi dışında oluşturabilen derin gelenek ortadan kalkıp da yerine uçucu olan bir “şey” girince, aslında otorite sandığımız bu durumun tam tersi bir liberal subjektifliğie dayandığını anlayabiliriz kanımca. bir masum insanın öldürülmesini tüm dünyayı öldürmekle bir tutan bir vahyin, tantavi’nin verdiği fetvaya kaynak olabilmesi mümkün mü? değil elbette. sorun tantavi’nin fetvalarını kimlerin ciddiye aldığı ve tantavi’yi kimlerin otorite kabul ettiği sorunudur. burada da modern liberal devletin gözlerimizden maharetle gizlediği ve çıkarlar ağını görebiliriz biraz daha deşersek…

objektif bilgi için de benzer şeyler söylenebilir bence. din bir mutlaklığın, objektif bilginin üzerine oturan birşeydir son tahlilde; yani vahyin! uçucu değerlerin değil, mutlak hakikatin üzerinde filizlenir. sorun bu hakikatte ya da objektiflikte değil, sorun dini bilginin bir tür “ne olsa gider” türü liberal bir tuhaflığa evrildirilmesindedir kanımca. tantavi’nin yaptığı ne olsa gider tavrı değil de nedir ki zaten? ve de bu tavır, bu “büyük alimi”, ultra-liberal ve modern yapar bence…aynen israil gibi…

yazinin menzili Misir’in ulusal sinirlarini ve Tantavi’nin derisini asiyor, bir kaç bin km ve bir kaç yüz asir kadar…

dinler kurumsallastikça, objektif bilgiye, folklorlesen rituellere hapsedildikçe olmasi gerekenin tam tersi oluyor.

Vatikanizm, Diyanetizm(Beytullah’in dedigi gibi)

Ben-bilmem-imam-bilirizm… Vicdanimi-Führere-sattimizm…

Kalp ve akil (”reason” degil Nûr olan akil) ile tasdik edilmeyen din korkarim dinsizlikten beter

tantavi, bizdeki diyanet’in “alim”lerini hatırlatıyor… yıllarca her türlü zulmün yaşandığı bir coğrafyada, cuma namazı hutbelerinde suya sabuna dokunmayan; ırkçı mahyaları ramazan’da camilere asmaktan utanmayan, başörtüsü yasağı devam ederken “haydi kızlar okula” vaazları veren diyanet camiasını… cuma’ya gitmediğim için kızan arkadaşlar, gönül huzuruyla dinledikleri bir hutbe örneklendiremedi bugüne dek…

enver bey’in de güzelce işaret ettiği gibi maalesef hakikati, imanı, vicdanı kompartımanlara ayırmış bir topluma dönüşüyoruz… ya da hep öyleydik de şimdi hayat her yönden o kadar çok ayna tutuyor ki daha çok yüzleşir olduk. ve görüntü o kadar korkutuyor ki bizi kendimizi yalanlarla avutmaya çalışıyoruz sadece…