”Ne mutlu Türküm diyene” vb. harici ırkçı laflarınız hariç, sizi çok iyi anlıyorum. Şehir olaylarının basit ırkçılık vakaları olduğunu sananlar var. İnsanların canına, namusuna, malına tecavüz edenlere karşı tepki gösterilince bunu ırkçılık olarak adlandıranlar var. Tamamen tepkisiz, tokat atana öbür yanağını çeviren bir toplum yaratılmaya çalışılıyor. Ancak, ben bunun AKP eliyle yapıldığını düşünmüyorum. Geniş tabanlı bir partidir, bundan ve iktidarda olmalarından istifade edip, hastalıklı fikirlerini AKP vasıtasıyla yaymaya çalışan çıkarcılar olabilir. Ancak, bunlar maskeleri düştüğünde kendiliğinden düşecektir AKP’nin yakasından. Öyle umuyorum.

Walla tayfun gii estiniz Bu site genellikle AKP Borazani diye yaftalanir, yazdigim bir çok yazida darbecileri, CHP’yi ve DTP’li Kürt milliyetçilerini çok sert elestirdigim için ben de AKP borazani diye etiketlenirim çogu kez.

elestirilmeyen kisi ve kurumlar yozlasir, yobazlasir. CHP’nin ve kemalizmin böyle yerlerde sürünmesinin sebebi budur.

AKP’nin önünde 2 yol var:

1) Demorasi partisi olmak,
2) Düzen partisi olmak. (ANAP’in yolu)

Bu gerginlik hatta kopma hissediliyor. Cemil çiçek gibi konusan biriyle Tayyip Erdogan’i ayni kefeye koyamam.

Yine darbecilere kafa tuttugu için AKPli diye etiketlenmis bir yazarin sözleriyle bitirelim bu yorumu:

AKP de ‘Ergenekoncu’ çıkınca…

AKP’nin tavanı darbelere karşı, Ergenekon ile mücadele ediyor, Başbakan, Hrant Dink’in gerçek katillerini bulmaktan bahsediyor olabilir. Ama AKP’nin tabanının özellikle de AKP’nin büyükşehirlerdeki teşkilatlarının (herhalde tuzları fena halde kuru olduğu için) bu havadan ne kadar uzak olduğunun bir başka delilini de bugün Helin Alp’in haberinden okuyacaksınız. Bir başka diyorum çünkü birkaç ay önce de Marmaris’te Kenan Evren adını okullardan kaldırmak isteyen CHP’li Belediye Başkanı karşısında Evren adının AKP’li muhafızlarını buldu.

Haber bu kez İstanbul’dan. İstanbul Büyükşehir Belediye Meclisi’nin yine CHP’li üyesi Özgen Mama (Galiba aynı tavan-taban zıtlığı CHP için de söz konusu) Şişli’deki Ergenekon Caddesi’nin adının Hrant Dink Caddesi olarak değiştirilmesi için bir önerge veriyor. Önerge kimlerin oylarıyla reddediliyor: Meclis’in AKP’li üyelerinin. AKP Grubu’nun başındaki kişi “Biz mevcut cadde adlarının değiştirilmesine karşıyız” diye savunuyor bu tavrı. Kenan Evren’in adının bir okuldan silinmesine karşı çıkan AKP’li de “Ama ilçemize çok hizmeti dokundu” demişti.

Bu zevki, bunu söylerken siyasi orgazm yaşayan AKP-septiklere bırakmayacağım bu kez: AKP’nin demokratlığı buraya kadar işte…

YAZININ TAMAMI
http://taraf.com.tr/makale/9947.htm

Saygilar…

Peki sen Turkiye’de evleri gece yarisi iceride insanlar varken atese verilen Kurtler biliyor musun?(Tayfun Korkut)

Aşağıya aktaracağım görüşlerimin kişisel bir polemiğe dönüşmemesi ve olası bir gerilim yaratmaması için önce bir fıkrayla başlayayım.Fıkrayı,beni kardeşten öte seven bir(Türk)dostumdan duymuştum…Hani şu “kötü gün dostu”dediğimiz türden dost canlısı,mert bir arkadaşım.Bu vesile ile sevgili dostumun kulaklarını çıtlanmış olacağım.Hemen fıkraya geçelim.

Issız bir arazide bir Kürdün cesedi bulunmuş.Tabii savcıya haber verilmiş.Savcı,gerekli keşifleri yapma amacıyla cesedi incelemeye başlarken cinayeti çözmeye yarayacak pek bir şey bulamamış.Sadece ölen şahsın küçük heybesinde bir baş kuru soğan bir de kuru bir ekmek parçası olduğunu farketmiş.Ardından biraz düşündükten sonra kendisiyle birlikte olay yerine gelen ekibe dönerek şöyle demiş:Eee,nan(ekmek)var,pivaz(soğan)var…acaba bu Kürt niye ölmüş?

Tayfun bey,

Tabii ki bu bir fıkra.Ve elbette bana fıkrayı aktaran sevgili can dostum bunu beni rencide etmek ya da aşağılamak maksadıyla yapmadı.Ancak-neticede fıkra da olsa-bu fıkranın bizlere hatırlattığı çok acı gerçekler var.Zira alıntı yaptığım son cümlenizle bire bir örtüşüyor fıkra.Evet,eminim kötü niyetle yazmadınız o cümleyi.Belki de bizlere “beterin de beteri var”demeye getirdiniz.Ancak “içinde insanların olmadığı” bir evi ateşe vermek ile insanları diri diri yanmaya terk etmek arasında çok da önemli bir insani/vicdanı fark bulunmuyor.Kötüyü daha kötü bir örnekle savunmak,bilemiyorum vicdanımızı rahatlatıyorsa bir şey diyemiyeceğim.

Ama inanın insanların evlerini yakıp yıkmak,ekinlerini yakıp hayvanlarını telef etmek,yerinden yurdundan etmek,doğup büyüdüğü topraklardan zorla sürmek “insanları diri yakmak”tan gururla anlatılacak kadar farklı bir kötülük değil.

Belki siz bilmiyorsunuz.Öyle ya,yorumunuzda muhatabınıza “şunları şunları biliyor muydunuz diye bir dizi soru sormuşsunuz.Sizin de bilmediğinizi düşünerek izninizle benim de bir kaç sorum olacak.Ve bilseydiniz kelimelerinizi daha özenli seçeceğnizden de kuşku duymuyorum.

Evet,doğu ve güneydoğuda devlet zoruyla binlerce köy boşaltıldı.

Binlerce ev yakıp yıkıldı.

17 bin beşyüz faili meçhül cinayet işlendi.

Hâlâ toprak altında insan kemikleri çıkıyor.

İnsanlar asit kuyularında eritilip yok edildi.

Ve bilmem duydunuz mu insanlara insan dışkısı yedirildi ve Türkiye bu suçtan uluslar arası mahkemelrede suçlu bulundu.

Bunları biliyor muydunuz Tayfun bey!

Fakat bir şey var sevgili kardeşim.
Bu suçların Türk olmakla,müslüman olmakla ya da her hangi bir kimlik veya aidiyete sahip olmakla bir ilgisi yok.

Hırsız,çeteci,kapkaççı,tecavüzcü diye aşağılayıp hakaret ettiğiniz insanlar da elbette sadece Kürt oldukları için bu suçları işlemediler.

Dolayısıyla suçun,zulmün,kötülüğün kimliği,ülkesi,dini,dili yoktur/olmamıştır.Bütün bunlar elbette çok daha karmaşık toplumsal meseleler…sebep sonuç ilişkileri bizim sandığımızdan çok daha sosyolojik nedenlere dayanıyor.

Verdiğiniz Almanya,Rusya örnekleri de öyle…Yaşanan toplumsal dramlar,katliamlar,cinayetler;sırf Alman ya da Rus oldukları için olmamıştır.

Evet keşke bütün bu travmalar,acı ve gözyaşı hiç olmasaydı…Keşke Almanlar Yahidilere soykırım uygulamasalardı.Keşke Stalin sözde devrim adına insanları fırınlarda yakmasaydı.Keşke bugün Filistin halkı İsrail devletinin zulmü altında inlemeseydi.

Fakat ne yazık ki insanlar yer yüzünde hâlâ birbirini tüketmekle meşgül…Güçlü zayıfı eziyor.Yüzünüzü nereye çevirseniz adaletsizlik,hukuksuzluk,türlü baskı ve ayrımcılık.Yani kısacası yaşanan tüm bu olumsuzluklar biz insanoğlunun hâlâ aşamadığı bencillik ve açgözlülüğün sonucu.İnsanı iyi veya kötü yapan özel genetik bir yapı yok.

Toparlıyorum.Yaşadıklarınıza gerçekten üzüldüm.Gönül isterdi ki bunları hiç yaşamasaydınız.Ve evet yaşadıklarınızdan ötürü genelleme yaparak tüm Kürtlere hakaretlerde bulunmasaydınız.Söyleyecek pek fazla bir şey yok,sadece üzgünüm.Aynı kaderi paylaştığım kendi vatandaşımla bundan çok daha olumlu bir duygu bağı olmasını isterdim sadece.Umarım o günler de bir gün gelir.

Samimi olalım. Şunları tespit etmekte fayda var: İnsanların büyüdüğü ve yaşadığı ortam şartlarının mizaçları üzerine etkisi vardır. Ve evet Kürtlerin bir kısmı asabi mizaçlıdır. (Aynı durum lazlarda da var, Trabzonspor’un maçlarındaki olayları düşünün). Bir Trabzon’lu mühendis arkadaşım, Trabzon’da Fenerbahçelileri döner bıçaklarıyla nasıl kovaladıklarını övünerek anlatıyordu mesela.
Sosyologlar, psikologlar bunun sebebini araştırabilir. Ben, daha çocuk yaşta yoksullukla; bir yanda PKK, diğer yanda devlet terörüyle yüzleşen, aşiret ilişkileri, kan davaları, töreler, yoksulluk gibi bir çok olumsuz şartlar içinde yetişen insanların asabi mizaçlı olmasını doğal karşılıyorum. Ve tecrübeyle sabittir ki, aynı ortamda yaşayıp büyüyen bir Türk veya Çerkez de aynı tabiata sahip olmaktadır. Bu doğaldır. Ama tabi bu durum “mazeretim var, asabiyim ben” sonucunu ortaya çıkarmaz. Bu devletin polisi, asayişi var. Teyzeniz mahkemeye başvurur, o adamı şikayet eder, madem memurmuş devlete şikayet eder filan. Bu ülke dingonun ahırı değil. Ama öyleymiş gibi teyze çocuklarının kinlenip bileylenmeleri ve bu olaydan failini değil, onun “ırkını” sorumlu tutmaları patolojik bir durumdur. Derhal rehabilite edilmeleri gerekir. Yoksa teyze çocuklarınız toplum huzurunu tehdit eden unsurlar haline dönüşebilir.
Evet Kürtlerin bir kısmı asabi mizaçlıdır, kavgacıdır. Ama belki bu zor şartların etkisinden olsa gerek tanıdığım Kürtler kadar hayatımda mert, cömert, sözünün eri, samimi hiçbir insan tanımadım.
Ama bak soysuz, kalleş, riyakar, p.vnk o kadar çok Türk oğlu Türk tanıdım ki; bu yüzden sizin gibi ırklar üzerinden tahlil yapıp kin beslemek pek kolay yapabildiğim bir iş değil.
Düşmanlık, şeytani bir duygu. İçinde men’us bir lezzet var. Hele iki ırkçı biraraya geldi mi, birbirlerine o kadar güzel gaz verip başka ırkları aşağılarlar, kötülerler ki. Bu, bugün Kürt olur, yarın Ermeni, ertesi gün Yahudi, sonra Avrupalılar, Amerikalılar, durduramazsın kendini. İçinizdeki bu habis ur’u çıkartıp atmaya çalışın. Biraz içinize dönün, sizdeki Kürt düşmanlığı mı, yoksa ırkçılık sevgisi mi?
Kürtlerde aynı şey yok mu zannediyorsunuz? Hepimiz insanız.

Yani bu sokak psikopatlarin degil de bizim mi psikolojik destege ihtiyacimiz oldu simdi???(Tayfun-Korkut)

Sokak psikopatları dedikleriniz bu başlıkta bahsedilen “taş atan çocuklar” ise eğer cevabım “evet”. Haa yok kastettiğiniz psikopatlar İzmir’deki taş atarak “terör suçu” işleyen yetişkin abi ve ablalarsa eğer kesinlikle haklısınız. Desteğe ihtiyacı olanlar, onlar. Ve bu başlık altında da bu desteği verecek kişi, kurum ve süreyi tartışıyoruz; ana fikir de batılı yetişkinleri hapsetmeyelim, hata yapan çocuklar olarak hoş görelim ama yetişkin aklına sahip doğulu çocukları affetmeyip uzuunn seneler hapse tıkalım.

13 yaşında “taş atma terör suçundan” hapse tıkılan, 10-15 sene mahkumiyet cezası alan çocuk aynen sizin gibi Cinayet işlemiş, salıverilmiş, hırsızlık yapmış, salıverilmiş adamlardan bahsedebilecek yeterlilikte devlet terbiyesi almış olur. Nihayetinde de siz büyük bir gönül rahatlığıyla sadece teyze çocuklarınızın anılarına focuslanarak şu tespiti yapabilirsiniz;

Her hırsızlık olayının, her cinayetin, adam bıçaklamanın, tecavüzün, adam kaçırmanın vs. altından Kürt çıktı.(T-K)

Siz ne görmek istiyorsanız altından onu çıkarırsınız tabii ki.

bir de bu cocuklari iceri alma kararini alanlari dinlemek lazim …..(T-K)

Verdikleri kararlarla yazılı metinleri okuyanları zaten dinlemiyor muyuz?

- TMK’nunu uyguluyorum…ve bu konunda “çocuklar” için özel bir uygulama yok!
- Taş atmak “terör suçudur”!

Türkiye, Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi’ni 14 Eylül 1990′da imzalamış 4 Nisan 1995′te de onaylayarak sözleşmeye taraf olmuştur… Çocuk Hakları Sözleşmesini imzalayan taraf devletler bireyi 18 yaşına kadar çocuk kabul etmişlerdir……Çocuk derneklerine on sekiz yaşından büyükler kurucu veya üye olamazlar. Ancak TMK’nın 7. Maddesine göre reşit olmayan kişilerin (çocukların) “illegal örgütlere”, kanunun tabiriyle “terör örgütlerine” üye olması mümkündür.

Bu kanun maddesini düzenleyerek çocukları cezalandırmayı “mümkün” kılanlar aynen sizin gibi düşünmüşler;

-Eger bu cocuklar 15 yasinda siyasi meseleler icin reaksiyon gosterebiliyorsa demek ki ya akil yaslari 18′in ustunde.(T-K)

-Olay basit bir taş atma olayı da değildir. Sokaklarda, TV’larda bu çocukları gören diğer çocuklara da örnek olması ve zincirleme bir etki yaratması tecrübelerle sabittir.(T-K)

Bir çeşit “takdirname” gibi algılanan sabıka kaydı ile devlet bu çocuklara referans veriyor .

Şimdi şu psikopatlık mevzuuna geri dönelim; Sizce bu “psikopatlık(!)” için bir sebep mevcut mudur yoksa genetik midir ?

Teyzenizin çocukları hafızalarına kazıdıkları “bir” olay ile psikopat olmayıp Haberlerde Kürtlerin yakalanıp hapse atıldığı haberlerini duyunca polisle gurur duyuyorlar. Çok şükür, ülkede adalet geç de olsa yerini buluyormuş diyorlarsa eğer bu psikopatlık(!) genetik olmasa gerek, ne dersiniz? Kendilerine ve çocuklarına karşı gecikmiş de hala adaletli davranılmayan insanların “normal” tepkileri ne olmalı sizce?

O çocukların başlarını okşayıp, muz dağıtan, futbol maçı yapan polislere lanet yağdırıyordur sizin teyzeoğulları muhtemelen!

AKP’yi Kurt partisi olarak goruyorlar…..(T-K)

Kürt algısı sizinki gibi “ırkçı” olmayan bir parti ve bu sebeple bu partiye oy verenler bunu bir tür “suçlama/karalama” olarak görmeyeceklerdir.

Çocuklar üzerinden kin ve nefret duygusu üreterek oy hesabı yapan, demokratik açılımın A’sını bile ağızlarına almaktan imtina eden CHP ve MHP’nin sizin gibilerin bindiği parti dalı olduğu hepimizce malum. AKP de sırf bu sebeple adım atamıyorsa eğer ampul yerine mum yakmanın çoktan vakti gelmiş demektir!

“Not: Dostane bir tavsiye; Sizin ve teyze çocuklarınızın korkularınızdan kurtulabilmenizin bir tek yolu var; konusunda uzman bir bilim insanından psikolojik destek almak. (Cuvaldiz)”
-Yani bu sokak psikopatlarin degil de bizim mi psikolojik destege ihtiyacimiz oldu simdi???

“Teyzeniz ve ailesi İzmir’de yaşıyor olabilirler mi?”
-Hayir, olamazlar, cunku Ankara’da yasiyorlar. Biz de… Sonuc olarak sadece teyzemler degil, butun mahalle, muhitin bu olaylar sonrasi milliyetci reaksiyonu yukseldi. Basimizda kabadayi bi Kurtler vardi, simdi bir de ulkuculer musallat oldu. Sokakta rajon kesenlerin sayisi 5′e katladi. AKP’ye oy vereni dovuyorlar. AKP’yi Kurt partisi olarak goruyorlar. AKP’yi mumla arayacaginiz donemler yoldadir. MHP’nin oyu bilhassa Ic Anadolu’da baya artti. Bunlar bir de CHP’yle beraber yeterli sandalye sayisini bulup, MHP’nin nasyonalizmi, CHP’nin sosyalizmini bir araya getirip nasyonal sosyalizmi Turkiye’de hortlatip, basina da Hitlervari bir diktator getirirlerse AKP’yi mumla arayacaksiniz. Butun “insan haklari ihlallerinde” (size gore oyle, bir de bu cocuklari iceri alma kararini alanlari dinlemek lazim) AKP’yi adres gosterecekseniz isimiz var. Bindigimiz dali kesmeyelim!

Ya AKP’den A’yı çıkartın ya da bu çocukları hapisten!(MY)

Gözyaşının anlamını bilenlerin anlayabileceği kadar kısa ve öz bir cümle olmuş. Bu taş atan çocuklar aşağıdaki gibi tepki verenler nedeniyle siyaseten “yok” hükmünde sayılıyor olmalılar!

Eger bu cocuklar 15 yasinda siyasi meseleler icin reaksiyon gosterebiliyorsa demek ki ya akil yaslari 18′in ustunde.(Tayfun-Korkut)

Siyasi meseleler için reaksiyon gösterebilen akıl yaşları 18’in üzerinde olan çocuklar, her ne hikmetse çözüm için “çocukça” bir yol bulmuşlar; taş atmak!Tabii bugün taş atan çocuklar yarın ellerine silah alıp mermi sıkabilirler. N’olur, n’olmaz 8-9-10 yaşlarında bile bu çocuklar siyasi meseleler için reaksiyon gösterebiliyorlarsa eğer beklemenin hiçbir alemi yok. En iyisi bu çocukları, taş atma yaşına gelmeden kundakları içinde hapse tıkmak. Cahiliye döneminde kızlara uygulanan yöntem de tavsiye edilebilir ama o kadar adaletsiz olmayalım değil mi ama ne de olsa bizler çağ atlamış medeni insanlarız, ilkel vahşiler değiliz! Hak, hukuk, adalet ne demek iyi bilen, eğitimli yetişkin insanlar olarak çocukça denilebilecek işler yapmayız!

Ayrica bu cocuklari terbiye etmek devletin degil, ailelerinin gorevidir.(Tayfun-Korkut)

Taş atarak reaksiyon gösterebildiklerine göre aileleri terbiye edememiş demektir. Devlet, herhangi bir silahlı eyleme katılmamış ağabeylerini aile kurup, çocuklarını terbiye edebilsinler diye affedebiliyor ama taş atan çocukları “terbiyesizlik suçlarından” dolayı “akıl yaşlarına” uygun hükümlerle cezalandırılmak üzere korumasına(!) alıyor.
Yetişkin(!) akıllarımızla kendimizi hapsettiğimiz kamplarımızda çocuk tahayyülü etrafında düşünebildiklerimiz bunlar olabilir mi; üretim tarihi değil de fonksiyonu önemli olan,“karşı” tarafa atılmak üzere pimi çekilmiş insan formu verilmiş minyatür yaratıklar; Made in.., made by…!

Şu sıralar bir de kayıp çocuklar meselesi var. Ölü olarak bulunmuş olanlar dışında buhar olup kaybolmuş 3000 çocuk! Kimi evin kapısının önünden kaybolan kimi de evden kaçan, taş atan çocukların yaşıtları. Bu çocuklar kaybolabildiklerine göre bir tekinin bile akıl yaşı 18 üstünde değil herhalde! Hatta kaybolanlardan ölü olarak bulunanlar hiç aile terbiyesi almayanlar olmalı! Sırf bu nedenle kayıp çocuklardan bulunanlar olursa eğer(inş.) Dağlıca baskınında esir düşen askerlere yapıldığı gibi reaksiyon gösteremedikleri için ceza verilmeli. Bu kayıp çocuklarla o taş atan çocuklar arasında nasıl bir fark var ki!
El insaf!!! Onların “çocuk” olduklarını göremeyecek kadar mı kör oldunuz?

Taş atan çocuklar hapse “tıkıldıkları” andan itibaren “kayıp” tır. Ve onları bile isteye kaybeden de adaletsizliğe göz yuman, İzmir’de taş atan yetişkin ama çocuk akıllı abi ve ablalara karşı kör olan devlettir.Yetişkinler siyaseten kazanılırken çocuklar kaybolmuş ne beis!

Çocukları mahallede kendi halinde oynayan bir çocukla basit bir itişme yaşadı.(Tayfun-Korkut)

Bu basit itişme dediğiniz olay, o çocuğa “Kürt” olmasından dolayı bir sataşmayla başlamış olmasın!

Ama teyzemin oğulları o manzaraları hafızalarına kazıyarak büyüdüler.(Tayfun-Korkut)

Teyzeniz ve ailesi İzmir’de yaşıyor olabilirler mi? Güneydoğuda ve Kürt olarak dünyaya gelselerdi 30 senedir hafızalarına kazınan ne olurdu acaba? Bu sorunun cevabı üzerine aşağıdaki cümlelerinizdeki özneyi değiştirmeye zahmet ederek hiç kafa yormadığınız yazdıklarınıza yansıyan örümcek ağlarından anlaşılıyor..

Devlet terörünün savunulacak bir tarafı yok…..

Ben evimin olduğu sokağa neden korkuyla girmek zorunda kalıyorum?(Tayfun-Korkut)

Ve kesinlikle haklısınız; saçmalıklara “sabrın da bir sınırı var”

Not: Dostane bir tavsiye; Sizin ve teyze çocuklarınızın korkularınızdan kurtulabilmenizin bir tek yolu var; konusunda uzman bir bilim insanından psikolojik destek almak.Taş atan çocuklar hapse tıkılınca siz tedavi olamazsınız. Korkunuz sadece hedef değiştirirek var olmaya dolayısyla siz de korkmaya devam edersiniz.Koskoca bir ömrü bilincinizin altını üstünü esir alan korkuyla telef etmeyin lütfen!

Yasadiklariniz gerçekten üzücü. Almanya’da en çok suç isleyenlerin Türk, fransa’da en çok hapse gidenlerin Arap oldugunu biliyor muydunuz?

Meselâ bir Alman sunlari söyleyebilirdi degil mi?

“… Benim doğup büyüdüğüm mahallede bir kaç Türk aile ve çocukları yıllarca bütün mahallenin huzurunu tek başlarına kaçırdılar. Her hırsızlık olayının, her cinayetin, adam bıçaklamanın, tecavüzün, adam kaçırmanın vs. altından Türk çıktı. Bütün bu olaylar Türk haklarının yenmesinden dolayı mı çıkıyor acaba? Ben evimin olduğu sokağa neden korkuyla girmek zorunda kalıyorum? Benim teyzemin evine haneye tecavüzle,ellerinde bıçaklarla girdiler. Bütün mahallenin sabrını maksimum derecede zorladılar. Çocukları mahallede kendi halinde oynayan bir çocukla basit bir itişme yaşadı. Sonra bu Türk çocuk abisine haber verdi. Abisiyle beraber bu çocuğun evini arayıp buldular. Sonra kapıya dayandılar. Çocuğun annesi kadın içeriden yalvarıyor, nolur gidin, özür dileriz diyor. Yalnızım, kocam evde değil diye yalvarıyor. ”Aç ulan kapıyı” diye kapıya iyice dayanıyor abisi. Kadın korkusundan açıyor kapıyı nihayet. Küfürler, tehditler… Biz de çocuktuk. Bu olayı korkuyla izliyoruz. Bütün komşular kapılarını sıkı sıkı kilitliyorlar. Cinayet işlemiş, salıverilmiş, hırsızlık yapmış, salıverilmiş bir adamdan bahsediyorum. Teyzem Türk düşmanı mıydı? Hayır! Ama teyzemin oğulları o manzaraları hafızalarına kazıyarak büyüdüler. Bir numaralı milliyetçi, ırkçı oldular. Şimdi Türklerden nefret ediyorlar. Haberlerde Türklerin yakalanıp hapse atıldığı haberlerini duyunca polisle gurur duyuyorlar. …”

Su halde mesele nerede? Kürt veya Türk genlerinde mi? Bu kültürlerden gelen insanlarin çocuklarina iyi-kötü ayrimini ögretMEmesi mi? Yani biyolojik degil de kültürel/ahlâkî olarak Kürtler Türklerden, Türkler ise Almanlardan daha geri olabilir mi?

Milyonlarca çingeneyi, akil hastasini ve yahudiyi katletmis almanlardan daha geri olma ihtimali nedir biz Türklerin?

Devlet terörünün savunulacak bir tarafı yok. Ancak olayın faillerinin 18 yaşının altında olması hakkaniyet prensibi gereği ceza verilmeyeceği anlamına gelmez. Olay basit bir taş atma olayı da değildir. Sokaklarda, TV’larda bu çocukları gören diğer çocuklara da örnek olması ve zincirleme bir etki yaratması tecrübelerle sabittir. Kaldı ki o yaştaki bir çocuk bilinçli olarak Kürt halkının hakları için ya da siyasi, ideolojik bir dava için bu savaşı veriyor olamaz.

Benim doğup büyüdüğüm mahallede bir kaç Kürt aile ve çocukları yıllarca bütün mahallenin huzurunu tek başlarına kaçırdılar. Her hırsızlık olayının, her cinayetin, adam bıçaklamanın, tecavüzün, adam kaçırmanın vs. altından Kürt çıktı. Bütün bu olaylar Kürt haklarının yenmesinden dolayı mı çıkıyor acaba? Ben evimin olduğu sokağa neden korkuyla girmek zorunda kalıyorum? Benim teyzemin evine haneye tecavüzle,ellerinde bıçaklarla girdiler. Bütün mahallenin sabrını maksimum derecede zorladılar. Çocukları mahallede kendi halinde oynayan bir çocukla basit bir itişme yaşadı. Sonra bu Kürt çocuk abisine haber verdi. Abisiyle beraber bu çocuğun evini arayıp buldular. Sonra kapıya dayandılar. Çocuğun annesi kadın içeriden yalvarıyor, nolur gidin, özür dileriz diyor. Yalnızım, kocam evde değil diye yalvarıyor. ”Aç ulan kapıyı” diye kapıya iyice dayanıyor abisi. Kadın korkusundan açıyor kapıyı nihayet. Küfürler, tehditler… Biz de çocuktuk. Bu olayı korkuyla izliyoruz. Bütün komşular kapılarını sıkı sıkı kilitliyorlar. Cinayet işlemiş, salıverilmiş, hırsızlık yapmış, salıverilmiş bir adamdan bahsediyorum. Teyzem Kürt düşmanı mıydı? Hayır! Ama teyzemin oğulları o manzaraları hafızalarına kazıyarak büyüdüler. Bir numaralı milliyetçi, ırkçı oldular. Şimdi Kürtlerden nefret ediyorlar. Haberlerde Kürtlerin yakalanıp hapse atıldığı haberlerini duyunca polisle gurur duyuyorlar. Çok şükür, ülkede adalet geç de olsa yerini buluyormuş diyorlar. Soruyorum, durup dururken, birilerinin dolduruşuna gelip de mi oldu bunlar? Kışkırtma mı bunlar? Onun için bu insanların bizzat yaşadıklarını göz önünde bulundurmadan sanki sebepsiz yere bu hale gelmişler gibi algılamak ve algılatmaya çalışmak da doğru değil. Polisi bile tehdit ediyorlardı. Polis bırakın sizin bahsettiğiniz gibi işkenceler etmeyi, bunlara dokunamıyordu bile. Bunlar güneydoğuda olmuyor. Başkentin göbeğinde olan şeyler.

Ve ilginçtir bu Kürt ailelerden birinin reisi devlet memuruydu. Resmi hizmete tahsis araçlarla diledikleri gibi gezerlerdi. Yani devletin her imkanından faydalanırlardı. Devletle bir problemleri yoktu.

”Bütün Kürtlere mal edilemez” Kime mal edelim o zaman? Hem bıçaklanalım, hem de suçu kendimizde mi arayalım? Okyanus ötesi ABD’de mi arayalım? Biz miydik sistemin Kürtleri ezmesini, asimile etmesini isteyen? Neden ceremesini biz çekiyoruz? Yani bu çocuklardan hariç herkes suçlu, bi onlar mı masum?

Tamam o halde, bi canımızı almadıkları kaldı, onu da alsınlar. Bütün Akdeniz’i, Ege’yi parsellemelerine az kalmış, çeteleşmişler, turistik yörelerde işyeri açamıyor insanlar. Her yerde çeteleşmişler, bütün para muslukları, sektörler ellerinde. Milleti korkutarak sindirmişler.

Eğer çözüm arıyorsanız tek taraflı suçlamalarla bir yere varamayız. İçinde bulunduğumuz durum sadece biz Türklerin yüzünden ortaya çıkmış bir durum değil. Bizim de kabahatlerimiz vardır. Ancak sürekli kendimizi suçlayarak bir yere varamayız. Aynı öz eleştirileri Kürtlerin de yapması gerekiyor.

Bu konuda geçmişte yaşadığımız kötü olaylardan dolayı biraz duygusal tepki veriyor olabilirim, af buyurun ancak herkesin de sabrının bir sonu var!

haklisiniz. Küçük yas elbette suç islemek için bir bahane OLMAMALI.

Ancak, sabriniza siginarak size uzunca bir cevap yazacagim ve bir kaç baglanti verecegim. Karar tabi ki sizin ve vicdaninizin.

bu çocuklar dogru dürüst mahkeme edilmediler.

Terör/PKK çerçevesinde suçlandiklari için her TUTUKLU insana taninan haklardan mahrumlar.

kimi avukat görmedi. hepsi suçlu degil. YAKALANDILAR. bir çogu ZANLI. size yazdigim bu yorumun sonuna cengiz çandarin bir yazisini koydum. internette aratirsaniz TMK magduru çcuklar veya cocuklar için adalet istiyoruz isimli gruplar kuruldu. Kürt milliyetçiligi ile hiç bir ilgisi olmayan bir çok insan durumun farkinda. hukukçu, gazeteci, akademisyen, siradan insan,… bir çok kisi isyn ediyor. 2-3 yildir sürüyor bu.

2008 senesinde kameralar önünde insanlarin kollarini kirarak güvenlik saglamaya çalisan(?) tipler vardi:

http://www.derindusunce.org/2008/04/02/bu-pkkya-adam-yazmaktir/

Yukaridaki linki okursaniz ve oradaki videoya bakarsaniz bu tür siddetin Türkiye’ye fayda getirip getirmeyecegini bir kez daha konusabiliriz. Bu linkin sonunda 1993′te TAYFUN TALIPOGLU tarafindan yazilmis bir yazi var. Yani Olagan üstü hal kapsaminda hukukun, adaletin tamamen askiya alindigi OHAL zamani.

Terörü, PKK terörünü elbette lanetliyoruz. Ama bunun çaresi kabul edersiniz ki karsi-terör degildir. Devlet PKK’ya karsi ayni yöntemlerle davranamaz. suçlu oldugu iddia edilenleri yakalayip ADAM GiBi mahkeme etmesi gerekir. Yoksa bu DEVLET TERÖRÜ olur.

Dersim olaylari hakkinda bir video burada:

http://www.derindusunce.org/2009/05/28/pkkyi-dis-mihraklar-mi-kurdu/

Evet… bunlari okuyup seyrettikten sonra bize hâlâ “Kürt milliyetçiligi yapiyorsunuz” demezsiniz degil mi? Sahsen Kürt degilim. Ama bu yapilanlar kime yapilsa benim vicdanim sizlar ve konusurum. Yazarim. “Zulümdür bu!” diye haykirmak gelir içimden. Bence insan olmak budur.

Buraya kadar sabirla okudugunuz için tesekkür ediyorum.

Selam ve saygi ile

CENGiZ çANDAR’in yazisi

Güneydoğu’ya sık sık yolunuzu düşürürseniz, sadece ‘yetkililer’le görüşmek değil, hatta özellikle ‘sokak’la ilişki kurar, bölge insanına yüreğinizi açıp onları dinlerseniz, kolayca varabileceğiniz bir sonuç vardır: İktidar partisinin bölge milletvekilleri Ankara’da bölgeyi değil, bölgede Ankara’yı ve partilerini temsil ediyorlar.
Bunu her vesileyle devlet ve hükümetin başındaki önemli kişilere, karşılaşabildiğimiz her fırsatta söyledim. Ak Parti’nin Güneydoğu milletvekilleri, bölgelerini temsil etmiyorlar; Güneydoğu’nun nabzını Ankara’ya taşımıyorlar. Seçim bölgelerine gittikleri vakit, Ankara’yı ve partilerini orada temsil ediyorlar.
Bu bakımdan Başbakan Tayyip Erdoğan’ın yeri geldiğinde, “Benim partimde 75 Kürt milletvekili var” demesi, Ak Parti’nin bölgede en yüksek oyu almış olması kendi başına bir şey ifade etmiyor.
Sözü edilen ‘75 Kürt milletvekili’nin ağzını açıp bir gün Kürt sorunu hakkında konuştuğunu işittiniz mi? Bölgede dayanılmaz boyutlardaki ‘baskı ortamı’nı Ankara’da kamuoyu önünde dile getirdiklerini duydunuz mu?
Birkaç gün önce Diyarbakır Özel Yetkili Ağır Ceza Mahkemesi, Berivan adındaki 15 yaşında bir kız çocuğunu Batman’da 9 Ekim’de (2009) çıkan olaylarda ‘polise taş’ ve ayrıca ‘örgüt sloganları attığı’ gerekçesiyle,
tek celsede; evet tek celsede 13.5 yıl hapse mahkum etti.
Yaşı küçük olduğu için insafa gelip, cezasını 7 yıl dokuz aya indirmiş!
Olayda Berivan’ın yüzü poşuyla sarılıymış ama polis, o ‘poşulu kız’ın Berivan olduğuna hükmetmiş. O ‘poşulu kız’ gerçekten Berivan olabilir ama söz konusu olaydan çok daha sağlam somut ve maddi deliller hükümeti devirmek için örgütlenen generaller için geçerliyken ve onlar ‘devlete karşı işlenmiş suçlar’ ilişkin isnada rağmen, tutuksuz yargılanırken, Berivan’ın polise taş ve örgüt sloganı atmaktan 13.5 yıl hapis yemesine isyan eden vicdana sahip ve bunu dile getiren Ak Partili bir Güneydoğulu milletvekili gördünüz mü?
Güneydoğu’da 1000’i aşkın çocuğun hapiste olduğundan haberiniz var mı?
Adalet duygusunun bu kadar zedelendiği bir ortamda ‘Demokratik Açılım’ın ya da ‘Milli Birlik ve Kardeşlik Projesi’nin esamesi okunur mu?
Güneydoğu’da adalet yok, zulüm var!
***
Ak Parti’nin MKYK üyelerinden biri, geçenlerde bana MKYK toplantılarında Başbakan’a Güneydoğu’da halkın gelişmelerden çok mutlu olduğuna ve heyecan duyulduğuna ilişkin bilgilerin aktarıldığını söyledi. Başbakan’ın beslendiği kaynaklara göre, Güneydoğu’da işler iyi gidiyor, asayiş berkemal.
Oysa tam tersi oluyor ve ‘siyasi karar verici’ ya aldatılıyor veya aldanmayı seçiyor.
Yine benzer kaynaklardan aldığım bir bilgi, Ak Parti MKYK’da Nevruz’a doğru Kandil ile ilgili çok önemli gelişmelerin gerçekleşeceği beklentisinin bulunduğu yolunda.
Buna inanan Ak Partililer varsa, hangi gezegende yaşıyorlar merak ediyorum. Nevruz’a
şunun şurasında yaklaşık bir buçuk ay var; bir buçuk ay içinde Kandil’den binlerce silahlının
gelip teslim olacağına ilişkin bir gösterge var mı?
Peki, Kandil’dekilere ilişkin bir ‘genel af’ çıkacağına ilişkin en ufak bir gösterge söz konusu mu?
Kala kala iki ihtimal daha kalıyor: 1) Amerika ve Irak Kürtlerinin Kandil’e karşı askeri harekâta girişip, oradaki PKK askeri varlığını sona erdirmesi, ki bunu umanlar hayal aleminde yaşıyorlar demektir. 2) Kandil’dekilerin birdenbire sırra kadem basması, ortadan kaybolması.
Böyle bir durum da yok. Olabileceğine ilişkin en ufak bir işaret de yok.
Yani, bir buçuk ay içinde Kandil’le ilgili, PKK’nın silahlarını bırakması yönünde hiçbir gelişmenin olması mümkün değil.
Zaten böyle bir şeyin ‘iklimi’ Türkiye’de ortadan kaldırılmış durumda. Bölgede 1000 çocuğun yanısıra sayıları 1000’i aşan ve içlerinde seçilmiş belediye başkanlarının bulunduğu siyasi kadrolar tutuklanıyor.
Bundan üç ay önce Kandil’den gelen PKK’lılar serbest dolaşıyor; belediye başkanları PKK ile irtibatlı oldukları gerekçesiyle kelepçelenerek tutuklanıyorlar.
Silahlı kadroları silahlı mücadeleden vazgeçirmenin iki yolu var:
1. Kürt kimliğine ilişkin öyle demokratik adımları (tek taraflı olarak) atacaksınız ki, silahlı unsurların kitlesel tabanı açısından ortamı ve zemini toptan kalkacak. Silahlı güçlerin anlamlı kitle desteği kalmayacak.
2. Silahlı unsurlara silahsız siyaset yapacakları kulvarları açacaksınız.
Şu ana dek ilkine ilişkin olarak yaplan, atılan olumlu ama yetersiz adımlar. İkincisine ilişkin olarak ise tam tersi yapılıyor. Silahsız siyaset yapan seçilmiş kadrolar, hapishaneyi boyluyor. ‘Şehirler’dekilere ‘dağa gidin’, bu arada ‘dağdakiler’e de ‘orada kalın’ çağrısı yapmaktan farksız bir siyaset izleniyor.
***
Bölgedeki ‘olumsuz hava’ ve ‘hayal kırıklığı’, Ankara’da yapılan ‘Valiler Toplantısı’nda ‘devlete bilgi’ olarak yansıdı. Doğu ve Güneydoğu’daki valiler, İçişleri Bakanı Beşir Atalay’a ‘Demokratik açılım girişimi başlangıçta bölgede beklenti ve heyecanı zirveye çıkardı. Vatandaş fazla umutlandı. Paket açıklanın ciddi hayal kırıklığı yaşandı. Vatandaş daha somut adımlar bekliyor’ demişler.
Doğru söylemişler.
Aylardır bunu biz de söylüyor ve her fırsatta yazıyoruz. Tam bu konuda ve bu şekilde sadece ben kaç yazı yazdım, unuttum.
Bölgede görev yapan valiler, Güneydoğu’daki halkımızdaki beklentilerin geçen yıl Mart ayında, Abdullah Gül’ün ‘Yakında Kürt meselesinde iyi şeyler olacak’ sözüyle canlandığını ve ‘Açılım’la birlikte doruğa çıktığını bildirmişler.
Cumhurbaşkanı Gül, o sözleri aralarında benim de bulunduğum 3 gazeteciye Tahran yolunda uçakta söylemişti. O günden beri gün be gün, bölgedeki nabzı tutanlardan biriyim. Yaz aylarının önemli bölümünü Mardin’den Van’a, Doğubeyazıt’tan Kızıltepe’ye bölgede geçirdim. 1 Ağustos’ta (2009) ilk Kürt Çalıştayı’nın katılımcıları arasındaydım.
Bir ay sonra Eylül’de Diyarbakır’dan Şemdinli’ye 1000 kilometre yol yaptım.
O günlerin bölgedeki havasıyla, bugünlerdeki 180 derece zıt.
O günlerde esen hava ne kadar ‘olumlu’ ise, bugünkü o kadar ‘derin bir hayal kırıklığı’ ve ‘olumsuz’.
***
İçinde Güneydoğu’da yaşayan Kürt vatandaşlarımızın hevesle ve geleceğe dönük iyimserlikle katılmadığı bir ‘Milli Birlik ve Kardeşlik’ nasıl gerçekleşecek?
1000 çocuğun şu sırada cezaevlerinde süründüğü bir bölgeden ‘Milli Birlik ve Kardeşlik’ nasıl çıkacak?
İçişleri Bakanı, Valilere bir süre daha beklemelerini, ‘İnşallah yakında iyi şeyler olacağını’ söylemiş.
Keşke ‘İnşallah’ ile ve içi dolmayan vaadlerle bu sorun çözülebilseydi.
İnşallah’la, Maşallah’la çözülecek cinsten bir sorun değil bu.
Ve, maazallah bölgedeki hayal kırıklığı öyle bir geri dönüş potansiyeline sahip ki, Ankara’da İstanbul’da ‘cuntacı askerler’e karşı verilen mücadeleyi de, Türkiye’nin ‘yükselen bir bölge gücü’ larak başarı profili çizen dış politikasını da çok kısa süre içinde altını alıp iptal edebilir.
Başbakan Tayyip Erdoğan’ın Güneydoğu’da olup-bitenlere gözünü açması ve ‘Açılım’ politikasında fazla gecikmeden ‘makas değiştirmesi’ gerekiyor…

Burada mevzu reaksiyonun sebebinin hakli olmasi ya da olmamasi degil, reaksiyon seklidir. Teror ve siddetin hic bir turlusu kabul edilemez. Benim sinif arkadasim 13 yasinda bir tinerci tarafindan bicaklandi. Yasi kucuk olunca adam olduremez, yaralayamaz mi demek oluyor? Herkesin sabrinin da bir sonu var.

Dusunce ozgurluguyle teror ozgurlugunu birbirine karistirmayin!