“sinemayla hakiki bir temas kurabildik mi ki yitirelim?”

doğrusu kurabildiğimizi zannetmiyorum. ama sinemanın batı kültürünün düşüncesinin kriz noktasında ortaya çıktığını ve kriz noktasında ortaya çıkan her sanatın, krizi ortaya çıkaran düşünceden radikal bir kopuş olduğunu düşünürsek sinemanın büyük potansiyeli ortaya çıkar. yitik mal tabirini ise, bir zamansallık içinde değil, bir gereklilik bağlamında kullanmayı seviyorum ben. yani bir şey geçmişte bir kültüre yön vermemiş olabilir ama o şey o kültürle çok uyumlu, o kültürün diline çok uygun olabilirse şayet, o zaman o şey o kültürün yitik malıdır diye düşüünyorum…(açıklama yaptım ama sanıyorum yazı da zaten böyle anlaşılmıştır)

mehmet’in koyduğu resimlere gelince… doğrusu resimler çoğu zaman yazıyı, yazıyı okumaya bile gerek duymadan açılımlıyor…bu açıdan mehmet’in görsel yeteneğinin oldukça iyi olduğunu söylemem lazım:) geçen gün yazdığım bir yazıya(her sanat eseri bir soru demektir) koyduğu resmi görünce mehmet’e “nasıl oldu da bu yazıyı yazarken zihnimde canlanan imgeyi anlayabildin” diye sordum. o da ” gmail düşünce okuma servisini kullandım” diye cevap verdi:)))

Mevcut panoramanın bir parçası için küçük bir anekdot:
28 Şubatın hemen akabinde sinema bölümünü kazanan genç, hali hazırda İslami hassasiyetleri taşıyan pek çok hemcinsi gibi çıkışsızlığa, ötekileştirilmişliğe, berbat bir yalnızlığa sürüklendirilmiştir. İşte o kaynayan günlerde okul bahçesinden bile kışkışlanmışken, az ötede soluklandığı bankta üniversite mezunu genç bir kadınla halleşir. Yakın zamanda bir kız çocuğu dünyaya getirecek kadın, başörtüsüyle çalışmanın mümkün olamayacağını deneyimlemiştir. Sıra bizimkine geldiğinde, içinde kimbilir kaç zamandır bilediği sinema sevgisini(ne de olsa süfli bir heves olarak nitelendiriliyordur) göstermekten imtina edip, sinemanın ne denli önemli olduğunu belirtmeye çalıştığı kınını göstermeye çabalarken, kadın gönül rahatlığıyla; “İyi, tamam da bu bir sorumluluksa sen kendinden niye veresin ki! Bunu yapacak memlekette hiç mi Müslüman adam yok?” deyivermiştir. İşin mantığı onu, o kadar afallatmıştır ki, yok demek bile fuzuli kaçacaktır. Koca bir kanca havada takılı kalır. Kaç zamandır sallanıyor orada. O doğacak kız çocuğunun, (şimdilerde ilköğretimin ortalarında olmalı) Müslüman sorumluluğunu sadece erkeklere bırakmayacağına dair umudunu beslemeden edemiyorken hem de.

Tabi bir çok sebebim var. Ayrica onlarin manevî dereceleri vardir, ayri mesele. Ama benimle olan ilskileri açisindan bakarsam: yazdiklarindan öyle bir merhamet akiyor ki! Öylesine aciyorlar bize, anlaTmak, yardimci olmak, deva olmak için çaba harciyorlar, hayir, çirpiniyorlar adeta: örnekler, metaforlar,… Ve tabi akil almaz bir berraklik ifadelerde.

Kayalik kiyilari aydinlatan bu deniz fenerlerine bakinca insan nasil yazmak gerektigini anliyor. Kendini aydinlatmaktan baska bir ise yaramayan gösterisli enteller gibi olmaktan ALLAH bizi korusun.

Ayıp sanat olur mu? isimli yazida “boyaci” demistim bu “teknik” sanatçilara. Sadaka verir gibi olmali sanatçilik. Zenginligin sadakasini veren servet sahibi veya ilmin sadakasini veren alîm neyse bu da o. Yoksa servet sahibi ölene kadar nasil o paranin hamali oluyorsa boyaci-sanatçi da o boyanin hamali degil mi?

san, söhret vb kefene girmeyecek “birikimler” için boya firçani salla dur :))

Enver öyle güzel yazilar yaziyor ki en güzel resmi bulacam diye göbegim çatliyor… yok yok, aslinda enverlik resimler diye bir dosya açtim, biriktirdim azcik :))

Özlem Hanim,
Nur yüzlü Cihan Aktas’a selam, iç güzelligi bu kadar yüzüne vurur bir insanin. Bizi takip etmesi büyük seref.

muhabbetle

inciler saçılmış yine,sağolunuz.

yazı görsellikten yoksun,salt görsellik sesten yoksun.lakin sinema hem sese,hem söze sahip,hakim.kesinlikle büyük bir etki eylemi,hangi elde ise o elin renginin savunucusu ve maalesef Müslümanların kayıp verdiği bir alan,üstelik Müslümanların lehine işlemediği gibi sürekli aleyhine işleyen bir sistem.

ps:

mehmet abinin şu mübarek logosunda her okuduğundan yakaladığı çağrışımlar ve ertesi gün resim ile görsele,kelime ile yazıya dökmesi durumu ise ayrıca Rabbin bir nimeti olmalı

aslinda sanat ve özel olarak sinema konusunda çok yazi okuyoruz. Ama yazarlar genellikle çok önemli bir seyi göz ardi adiyorlar: Hayat ile baglanti kurmayi. Hayat ile, insan ile, kainat ile… O zaman yazilar “teknik” oluyor.

Sinema ile “DOGRUDAN” iliskili insanlar için, adeta sektörel, meslekî yazilar bunlar. Insanin “eee? bana ne?” diyesi geliyor.

Bu yazin ise “sanat hakkinda nasil yazmali?” sorusunun cevabi gibi. Kelimeler satirlardan çikip okurlara yürüyor, kolundan, eteginden çekip “heyy! insan degil misin sen? anlatilan senin hikâyendir!” diye sesleniyor.

zevkle, keyifle okudum, bin tane çagrisim yapti kafamda