Her fani ölümü tadacak. Belki gittiğimiz yerde bir boşluk olacak, belki gittiğimiz yer, şuan yaşadığımızı sandığımız dünyadan daha bir güzel olacak. Bilmiyorum hangisi. Bildiğim tek şey;

Ben bu dünyaya meftun değilim.
Ben bu dünyada berever yaşadıklarıma meftunum…

“Mevt dahi, hayat gibi mahluktur, hem bir nimettir.”

Ölüm insanoğlu için kabullenmesi kolay bir şey değil. Zira öyle olsaydı günümüzün modern insanı onun hakkında konuşmaktan bu denli korkmazdı. Ölümden sonrasına inanmanın insanlık tarihi kadar eski olmasına, insan hilkatindeki buna inanma ihtiyacını sebep olarak gösterebiliriz sanırım.
Dünya’ya geliş nedenini basit bir mitokondri organelinin evrim geçirmesine bağlayan bir insana “sen yeniden dirileceksin” demek de kolay değil.

İnsan der: “Çürümüş kemikleri kim diriltecek?” Sen de: “Kim onları bidayeten inşa edip hayat vermiş ise o diriltecek.”

Maddeci düşüncenin ne kadar gözlerimizi kapattığını ölümü düşünürken anlıyorum. Çünkü maddeci düşüncenin buna verilebilecek bir cevabı yok. Kabir kapısı kapanmıyor. Sadece “düşünme” diyebiliyor. Oysa Allah Resulu:

“Ölümü düşününüz”

der.
Ölüm konusunda Said Nursi’nin eserlerinde güzel yaklaşımlar var.

Birincisi: Ağırlaşmış olan vazife-i hayattan ve tekalif-i hayatiyeden azad edip, yüzde doksan dokuz ahbabına kavuşmak için, alem-i berzahda bir visal kapısı olduğundan, en büyük bir ni’mettir.

“İkincisi: Dar, sıkıntılı, dağdağalı, zelzeleli dünya zindanından çıkarıp, vüs’atli, sürurlu, ızdırapsız, baki bir hayata mazhariyetle Mahbub-u Baki’nin daire-i rahmetine girmektir.

“Üçüncüsü: İhtiyarlık gibi, şerait-i hayatiyeyi ağırlaştıran bir çok esbab vardır ki; mevti, hayatın pek fevkinde ni’met olarak gösterir. Mesela: Sana ızdırap veren pek ihtiyar olmuş peder ve validen ile beraber, ceddin cedleri, sefalet-i halleriyle senin önünde şimdi bulunsaydı; hayat ne kadar nikmet, mevt ne kadar ni’met olduğunu bilecektin.

“Dördüncüsü: Nevm, nasıl ki bir rahat, bir rahmet, bir istirahattır; hususan musibetzedeler, yaralılar, hastalar için… Öyle de; nevmin büyük kardeşi olan mevt dahi, musibetzedelere ve intihara sevk eden belalara müptela olanlar için ayn-ı ni’met ve rahmettir.”

Doğduğumuz an itibariyle başladığını düşündüğümüz ve “BENİM hayatıM” diyerek mülkiyet hakkını doğal olarak sahiplendiğimiz zaman diliminin, kontrolümüz dışında, tükenerek nihayetleniyor olması korkunun da ötesinde bir panik duygusuna neden oluyor;

Doğmuş olmakla “sahip” olduğuM, üzerinde BENden başkasının hiçbir şekilde müdahil olamayacağı, evrenselleşmiş yasalarla güvence altına alınmış bir hak, nasıl olur da faili meçhul olan biri tarafından eliMden alınabilir; Endişe!

Asla zihnimin kapılarını, SİZ cahil cüretkarlar gibi hayatı ölüme eşdeğer tutan düşüncelere açmayacağım, inandıklarınıza inanmayı reddediyorum; inkar yoluyla imha!

Tüm buraya kadar yazılanlar doğrultusunda doğumu başlangıç,ölümü nihayet, sonrasını da hiçlik ve kara delik olarak kabul etmiş, zihnini endişe ve korku duygularına teslim etmiş biri ister istemez kendi kendini çıkışı olamayan bir köşeye kıstırmış olur; Panik!

Var olabilmek için TEK kaynak ve dolayısıyla da sahip olunanlar içinde tapınılası değerde kabul edilen “ ruhsuz BEDEN” nasıl olup da ölmüş bir kuş, dalından düşmüş bir yaprak gibi çürüyüp börtü böceğe, solucanlara yem olup, toprağa karışarak ‘hiç’leşebilir? Ne yani?Ben de mi? Hayır. Mehmet beyin kaleme aldığı yazının sonunda yer alan fotoğraftaki gibi ceset, çürüyerek karışacağı mezarlık toprağında yeşerip büyüyen bir ağacı besleyerek mevcudiyetine devam eder.

Yaratılmış olduğuna inanmayan, tesadüfen var olabilmiş bir canlı olarak, kendini diğer canlılardan üstün kılan vasıflara yine tesadüfen sahip olabilmiş, tesadüfen ulaştığı zeka seviyesi ile kendine medeniyet inşa edebilmiş insan denen varlığın, kendinden daha aşağı olan canlılarla aynı akıbeti paylaşarak, aynı yerde buluşması gerçekten içler acısı bir durum Ama insanın fikren inşasına katkıda bulunduğu, hayranlık duyduğu medeniyete, mevcudiyetinin nihayetlendiği ölümünden sonra bile “malzeme” olarak katkıda bulunması da az bir şey değildir. Ölümden sonrası, maddeten hiçlik değildir! Kişinin tanıdıklarının hatıralarında soyut bilgi düzeyinde de var oluş hali devam etmektedir. Sonsuzluğun her iki şekilde de parçası olunabildiğini ikrar edebilmek de az bir şey değildir elbette. Bu tür bir ifadelendirmeden yola çıkarak, yaratılmış olmaya inanmayan biri için eskatolojik bilgi, ifadelendirilişi farklılık gösterse de aynen “ölüm” gibi “içimizdeki levhada yazılıdır” şeklinde bir çıkarımda bulunabilmemiz mümkün hale gelir.

Ölüm, insanın somut olarak varlığının sonu olmadığı gibi soyut olarak da var oluşunun sonu değildir. Zerre olarak maddi alemde, bilgisi ile de soyut alemde varlığını sürdürmekte olan insan, kendisi ile hiç tanışmamış biri için hiç ’var’ olmamıştır, ‘yok’tur.

Hangi bilim araştırması hangi düzeyde yapılırsa yapılsın asla o kişinin var olmaya devam ettiği ispatlanamayacaktır;

Çünkü ölüm zekânın konusu değil. Hatta “bilimsel olarak ölüm diye bir şey yoktur” diyebiliriz. Tıpkı “hayat diye bir şey yoktur” diyebileceğimiz gibi.(MY)

Bedenin varlığına endekslenerek de olsa ölüm düşünebilen bir zeka için anlaşılabilir nitelikte bir konu olabilir belki de!? Ve bu da aynen Mehmet beyin dediği gibi H2O formülünü bölüp parçalamadan, tamamıyla bu dünya hayatına bakarak/ayna tutularak yazılmış olan metnin mümkün olabildiğince okunabilmesine olanak sağlayabilir. Okunanın anlamlandırması ise tamamıyla bireyin kendi seçimi ile yapacağı bir inanç meselesidir.

Ölüm, cümle sonundaki nokta değil de art arda dizilmiş flu noktalardan oluşmuş defter satırları, dünya hayatı da o noktalara paralel yazılmakta olan 5 duyu ile teşhis edilebilir koyulukta yazılmakta olan cümleler olarak tahayyül edilebilir. Ölüm ve hayatın bu şekilde birbirlerine paralel olmaktan kaynaklanan ilişkisi, akıl sağlamasına ihtiyaç duyan insanoğlunun idrakle iman edebilmesi için Yaradan tarafından kendisine sunulmuş bir lütuf niteliğindedir.

Dogru söze ne buyrulur? Bu bir bayrak yarisidir. Bizden genç olanlar ALLAH’in izniyle daha temiz kelimeler ve kavramlarla konusacaklar ve düsünecekler. Fikir alemimizi isgalden kurtarmadikça cografyamizi da kurtaramayiz.

Sitenize göz attim. evet, ayni seyleri farkli kelimelerle söylüyoruz.

Muhabbetle

Yazmakta oldugunuz makalenin çok ilginç bir çalisma oldugunu tahmin ediyorum. Koydugunuz alinti bile merakimi çekti

ölüm ve Hayat tanimi ile sôyledikleriniz hakkinda sunu belirteyim, o tanimlari sonlarinda (!) isareti varmis gibi okuyun yani ironiyle. Zira alinti yaptigim yazida bu YANLIS tanimlarin bir tortu gibi zihinlerde olustugunu, insanlarin Hayat ve ölüm adli iki kavram kurarak yanildigini savundum.

Belki size itiraz edecek noktam su olur: Hayat ve Ölüm adinda iki ayri kavram benim aklima yatmiyor. Ana rahmine dûstügümüz andan itibaren can çekisiyoruz, hayatin baslangici ile ölümûn baslangici ayni olay. Bitisleri de böyle. Yani hayat ve ölüm aslinda tek bir süreç.

Halk arasindaki yaygin olan yanilgi ise hayatin bir süreç oldugu ve ölüm ile noktalandigi

Eger okumadiysaniz o kisacik yaziyi tavsiye ederim, 2 sayfalik bir sey:

http://www.derindusunce.org/2008/04/04/yasama-ciplak-gozle-bakarken/

Sevgiler

Not: Ölüm ile ilgili makalenizi DD sayfalarinda yayinlamak isterseniz bitince bize gönderin.

Öncelikle, felsefe kavramını karşılayan hatta bilgi sınıfına ne giriyorsa hepsini karşılayan bir kavramımız mevcut ise, ben neden felsefe kavramını kullanayım?Bunun için ikna edilmem gerekir ki, mümkin olan birşey değil.

İslâm, ne hayattan ne bilgiden ne de teknolojiden kopuk değildir.İslâm’ı bazı müsbet ve meşru şeylere kapalı gibi göstermek, modernizmin bir oyunudur ya da Batı’daki dîn algısını İslâm algısı ile bir tutmaktır ki bu, büyük bir hatadır.

Allâh’ın önemli isimlerinden el-Alîm ismi…İlmini Allâh’tan alan ve kendilerine âlim ya da ilim talebesi denilen Müslümanlar görmek istiyoruz.Bizim -şu anda görünürde olmasa da- bir medeniyetimiz var.Bu medeniyeti kendi kavramlarımızla inşâ ettik ve o medeniyetin ihyâsı, gene kendi kavramlarımızla olmalıdır diye düşünüyorum.

Bütün bunlar bakış açısıdır, bunlar da büyük çoğunlukla beslenilen kaynaklara bağlıdır.Bu sebeble farklı açılardan bakıyoruz.Belki de aynı şeyleri söylüyoruz.Aynı şeyleri dillendirsek de, ben bunu kendi kavramlarımızla yapmayı daha uygun buluyorum.

Burada temas ettiginiz nokta çok mühim. ALLAH’tan kopuk olan hiç bir sey bize hayir getirmez. Burada sorun felsefede degil. Bizim felsefeyle olan iliskimizdir mesele.

açayim: Para, teknoloji hatta evlat sevgisi bile ALLAH’tan kopuk biçimde yasanabilir.

Aslinda ALLAH’tan kopuk olup olMAmasina göre iki ayri isim verilmeli, mesela kopuk olana cidal denebilir. Yani üstünlük taslamak, kibirlenmek için yapilan agiz/fikir mücadelesi.

1) Helal kazandigi parasinin yarisini Filistinli çocuklara gönderdikten sonra kalaniyla kumar oynayan bir insan düsünelim.
ALLAH’tan kopuk olan para midir? Kötü olan PARA’nin kendisi midir?

2) ALLAH rizasi için evlat yetistiren bir anne ile kizini illa ki zengin bir adamla evlendirmeye çalisan bir anneye bakin. Hangisi ALLAH’tan kopuk durumda?

Neticede ALLAH’tan kopuk olma durumu insana aittir. Felsefenin bir suçu yoktur

Tahmin ederim bu kadari bile beni anlamaniz için yeterlidir ama müsadenizle biraz daha felsefe yapalim

Daha dogrusu FELSEFE ISLAM’A AYKIRIDIR seklindeki yargiyi inceleyelim. Bu yarginin Islam alemine zarar verdigini düsünüyorum. iyi-kötü ayirmadan felsefe nereden gelirse gelsin karsi çikmak Müslümanlari düsünmekten ve çagin zorluklarina ayak uydurmaktan alikoyuyor kanaatimce.

Teknolojiye, uluslararasi ticarete, degisen kadin-erkek iliskilerine, internete… karsisina çikan her yenilige kuskuyla hatta korkuyla bakan bir grup müslüman var dünyada. (Sözüm meclisten disari)

Felsefe de bu korku ve kusku dalgasindan payini aldi. Oysa Bediüzzaman Hazretlerinin ya da Gazali Hazretlerinin kaleminden “felsefe” kelimesinin anlamini iyi okumak lazim.

asagidaki paragrafi “FELSEFE ISLAM’A AYKIRIDIR” diye düsünen dostlarimin dikkatine sunarim:

“…Gazâlî Hazretleri‘nin felsefe düşmanı olduğu yolunda yaygın bir kanı var. Gerçekte bu büyük alim kibirli ve söz dalaşında üstün gelmekten başka bir gayesi olmayan insanlara “filozof” demekte, Hakikat’i arayan Aristoteles gibi “devasa isimler” ile bu yarı aydınları birbirinden ayırmakta. Meselâ Tehâfutu’l-Felâsife adlı kitabının girişinde şöyle demiş:

“… zekâ ve anlayış olarak kendilerini diğerlerinden üstün gören, seçkin olduklarına inanan bir grup gördüm. Onların küfürlerinin yegâne kaynağı Sokrat, Hipokrat, Eflatun ve Aristoteles gibi devasa isimleri işitmeleri [...] ve onların matematik, mantık, tabiat ve ilâhi bilimlerdeki titizliklerini yöntemlerinin güzelliğini, akıllarının niteliğini ve bu tür gizli hususları ortaya çıkarmadaki yüksek zekâlarını abartmaları ve sapıtmaları…”

Özetle Gazâlî Hazretleri‘nin kaleminde “filozof” kibirli, laf ebesi, yarı cahil kimsedir. Yine kendisinin verdiği ölçütlerde Hakikat arayıcısı kimin ağzından çıkarsa çıksın Hakikat’i duyunca söyleyene saygı ve minnet duyar. Üstün gelme gayreti içinde olmaz….” (Güzellik Matkabı Zekâ Duvarını Deler mi? isimli makalenin dip notlarindan)

Buradan da anliyoruz ki ALLAH’tan kopuk olan bazi insanlardir. Bu insanlar ne yapsalar ALLAH’tan kopuk olacaktir. Para kazansalar, Teknolojik bulus yapsalar, Felsefe yapsalar ALLAH’tan kopuk biçimde yapacaklardir. Hatta fakirlere sadaka verseler bunu bile ALLAH’tan kopuk biçimde yaparlar. Kibirle, hesap kitapla, gösterisle… Yani iyilik-kötülük insanin kendindedir. Eserlerinde, ürünlerinde degil

Umarim derdimi anlatabilmisimdir.

Bir bilgiyi ilim sayabilmek için o bilginin sahih olup olmaması ilgilendirir bizi.Eğer Felsefe’nin sahihliğini bir miheng ile saptayacaksak, bu miheng Kur’ân’dır.Kur’ân’a göre -kendi okumalarıma göre konuşuyorum- Felsefe merduttur.Çünkü Allâh’tan kopuktur.Başka sistemlerin müsbet değerleri kullanılabilir, ama menfîye dönüşmemek kaydı ile…

Kısa bir zamandır Felsefe okumaları yapıyorum ama sağlam bir akide kurmayan her kafayı bulandıracak hatta bizatihi o kafıyı pislik yapacak bir niteliğe sahiptir Felsefe…Tabi bu benim düşüncelerim.Felsefenin ne kadar zararlı bir hastalık olduğunu Üstad Bediüzzaman risalelerinde gayet güzel anlatıyor, bilirsiniz.

Ancak dünyanın -’yalan’olduğu konusunda bazen insanı yanıltabilen- kusursuz yaratılmış bir imtihan mekanı olduğunun bilincinde olan inananlar için ölüm korkunç olmamalı. Yaşadığı tek korku, ‘ebedi istirahatgah’ının mutsuzlar için yaratılmış olan azap yurdu olma olasılığı. O nedenle de korku ve umutla dua eder, Rabb’inin adaletine teslim olur….

Şimdiye kadar sağlıklı bir sonuç alındığına ve insanları tatmin ettiğine şahid olmadım ve olan olduğunu da zannetmiyorum.”(RAKAFUL)

Hacc’a gitmenin sart olduguna iMAN ederiz. Bu görevin geregi, anlami önemi üzerine konusuruz, AKIL yoluyla kavrariz müsade edileni. Burgün gelir, Hacc’a gideriz. O zaman birseyleri YASAYARAK ANLARIZ ki kelimelerle ifade edilemez, kitaplarla aktarilamaz.

Bunun içindir ki Gazali Hazretleri “Atesin yaninda oturan isinir, haberini duyan degil” demistir. Ama her ilim her insana müsait degildir. ALLAH hepimizi farkli tabiatlarda yaratmistir. Bu sebeple Kelamiye, Salafiye ve Sufiye’den bazilarina digerlerinden daha çok yakinlik duyariz. Bu bir zenginliktir. Bizden farkli olan din kardeslerimizi dislamak için bir vesile olMAmalidir diye düsünüyorum.

Cemile Kardesim’in bu yazisini herkese tavsiye ederim:

http://www.derindusunce.org/2009/05/30/qua-vadis-ummet/

Muhabbetle

inna lillah ve inna ileyhi raciun