Deniz dalgalı oldugunda da, halen süregelen alışkanlığım, çocukluktan yegane mirasım bisiklet binmenin dışında denize taş atmaktır.

Hep düşünürdüm, bugünde düşünürüm. Dedim ya, çocuk yanım düşündürür çünkü.

Acaba bu attığımız taşlar, dış dünyadan gelen bir bomba gibi, bir göktaşı gibi o anda alttan geçmekte olan bir balığa veya denizin dibinde yeni yumrta bırakılmış bir balık yuvasına isabet etmektemiydi. Biraz içim burulur sonra vazgeçerim denize taş atmaktan, kendi dünyalarında kimseye zararı olmadan yaşayan bu canlıları hayatına bir bomba düşürmemek için dış dünyadan.

Asker için de, kendi mekanize birliği dışında kalan yerler sanki bir deniz, sanki suyun altını görmediğinde orada hiçkimse yokmuşcasına atıyor bombalarını havan mermilerini. Ormanda yaprak toplamaya gitmiş bir Ceylan mı varmış, Cudide koyunlarını otlatan bir Haco mu varmış görmüyor bilmiyor, bilmek te istemiyor, çünkü önemsemiyor.

Kin ve öfke, açık buldukları yerden kolaylıkla sızan birer virüs gibidir. Kanayan yüreklerdeki açık yaralar, kin ve öfke ile dolduruluyor…

Bölgede havan atışı yapılmadı bir açıklamadır, o halde ceylanı kurtlar parçaladı….

onbaşılarının bile yalan söylemediği bir ordunun generalleri de yalan söylememelidir.

yalanın en büyüğünü jitem gerçeğinde de görmüştük, en yüksek rütbeli iki general hepimizin gözünün içine baka baka “jitem yoktur” demişti, kimbilir belkide yokturdur, tabi yerseniz. “biz ne diyorsak o”, anlayışının kredisi sonsuz değil.

hesabı sorulmadıkça ceylanların ahı mutlaka çıkacaktır.

Konusmasi gerekenler 3G telefondan maç seyrediyorlardi, bu sessizlik ondandir.