Lütfen bu yaziyi okuyun,
yeni yorumlarinizda bizi okuyup anladiginiza dair bir isaret bekliyor olacagiz:

Irkçıya kızılmaz, acınır!
http://www.derindusunce.org/2008/09/08/irkciya-kizilmaz-acinir/

Diyarbakır’ın Sur İlçesi’nin DTP’li Belediye Başkanı Abdullah Demirbaş’ın 17 yaşındaki oğlu dört ay önce PKK’ya katıldı. Newsweek dergisine konuşan Anne Ziynet Baran “Kardeşim de şu an asker. İkisi karşı karşıya gelince ne olacak? Birbirini mi öldürecek? Oğlumu bana geri getirin” sözleriyle feryat etti.
http://haber.mynet.com/detay/guncel/dtpli-baskanin-oglu-daga-cikti/473692

”Her çocuk masumdur” hipotezini çürüten bir haber yukarıdaki.”Demokrasi ve hümanizm” naraları atanların gözüne sokmak lazım bu haberi. Ümmetçiliğin ve hümanizmin Türk düşmanlığı yarattığının hala farkına varamıyor milletimiz.

Hala hümanist ve dinciler diretiyorlar. Neymiş her kürt pkk’lı değil. Çocuk kandırıyorlar sanki, Türk Silahlı Kuvvetleri nasıl Türk’ün ordusuysa, her kürtte pkk’yı kendi ordusu olarak görüyor. kürt = pkk bu kadar basit.

“son terörist ölene kadar mücadele edeceğiz” zihniyeti, son teröristi bulsa dahi öldürmez. Çünkü bu söz aslında bir itiraf

Bu anlamsız savaşın hiç bitmeyeceğine dair bir itiraf. Anaların gözyaşlarının hiç kurumayacağına dair bir itiraf ve daha acısı birilerinin bu işten daim olarak rant sağlayacağının itirafı! Yazık!!!…ve bu zihniyet ölmedikçe, terör de bitmeyecek sanırım. İlk adım bu olsa gerek.

Yazı içersinde kullanılan görsel metalardan; “Bizim Aile” filmindeki, Adile Naşit’li, Münir Ozkul’lu, Itır Esen’li, Tarık Akan’lı, Halit Akçatepe’li, Şener Şenl’i, Ayşen Gruda’lı bir enstantene beni çocukluk yıllarıma götürdü. Ve içimden dedim ki; “keşke, bu acı gerçekleri göreceğime, hep çocuk olarak kalsaydım. Zira çocukluğumuza ait dünyamız, saf , temiz ve dupduruydu. En azından, bu kadar kirli ve acımasız bir dünya tahayyül edemezsiniz çocukken. Güneydoğuda ve terör içinde yaşayan acılı ve bahtsız çocuklar müstesna.”

Yazı, hem içerik, hem anlam, hem de nostaljiye sebep olan görselleriyle çok çok başarılı…
Evet, yine bir Mehmet Yılmaz klasiği… Ben de derin çağrışımlar uyandıran bir yazı oldu. Yüreğinize sağlık Mehmet Bey.

Sevgilerimle…