sitenin mutlaka bir sayacı vardır… kaç kişi okumuş gibi… burada öyle bir yazarsınız ki aylarca tartışılır ama yazı boş olabilir… öyle bir yazarsınız ki 3-5 kişi okur yada belki 200 kişi okur ama 2 yorum alır!!!

yorumlara bakarsanız yanılırsınız…

önemli olan yazının içeriğidir… icabında 1 kişi okur ama “o doğru kişidir” o zaman yazar amacına ulaşmış demektir… o bir kişi faydasını görür… alıntılar yapar… yeni görüşler ortaya çıkar vs vs vs…

ben her yazıyı okurum mesela ama enver beyin ve özlem hanımın yazılarını çok daha farklı okurum… belki çoğu fikre katılmasam bile o kişiler ve yazıları benim için değerlidir…

bu millet okumaz… proflar da okumaz… ayıp olmasın diye kitap alıp koyarlar oraya… evde kitap olsun diye… bu arada ordinaryus luk çoktan kalktı sayın yılmaz… 30 senedir yok… yaşayan varsa eğer bir kaç tane onlar iyidirler… ama profların çoğu okumaz…

uzatmayayım, insan olacağıma eşşek olaydım diyen biriyim… ne suçu var gariban eşşeğin yaw… ukalalık yapmaz… dedikodu yapmaz… çocukları öldürmez… kimsenin hayatına yaşantısına inancına burnunu sokmaz… siz bir şey yapmazsanız durduk yerden tepmez bile…

lütfen eşşeklere laf etmeyelim…

“TAHSİL CAHİLLİĞİ GÖTÜRÜR AMA İNSANLIK BAKİDİR” diyelim lütfen… bu kadar cefakar ve vefalı hayvancığa hakaret edip durmayalım insanlarla kıyaslamayalım…

Kazik kadar olmus ordinaryus profesörlere bak, evleri kitapla doludur, evrensel kültürü(!), operayi, baleyi, 3-5 tane bati dilini bilirler de Kürtçe yasagina karsi çikmak akillarina gelmez.

Basörtüsü? hiç bahsetmeyelim!

çünkü heriflerde zekâ var ama akil yok.

Ama cahil(!) bir insan çikip “ALLAH onlari Kürt yaratmis, vardir bir hikmeti, rahat birakin Kürtleri” diyebilirdi degil mi?

evet, okumakla olmuyor ama okumadan da VATAN HiZMETi olmuyor :))

“Şimdi sayın Enver Bey yazdıklarım yeterli ilgi görmüyor diye kızıyor. Yukardaki örneğe bakarak kendisine ders çıkarmalı.”

:))suzan hanım beni bir tek siz anladınız, siz de yanlış anladınız:))
şaka bir yana sözünü ettiğim kendi yazdıklarım değildi doğrusu. ben nicelik ile nitelik arasında kurulan bağlara bir reddiyede bulundum sadece. doğrusu yazılarım okunuyor mu, okunuyorsa ne kadar okunuyor sorusu mehmet’in bu tür yazıları(ve aradaki rating göstergeleri:)) olmasa aklıma bile gelmezdi. ama mehmet’in orada yazdığı kısa bir paragraf beni provoke etti:) zira düşündüm ki “ben de büyük emek sarf ettim, ama çok emek sarf ettiklerim değil de daha az emek sarf ettiklerim okunuyor veya daha çok yorumlanıyorsa, demek ki emek veya zamanla, okunma arasında ya da daha doğru tabiri ile ‘karşılık görme’ arasında bir bağ olmamalı” diye düşündüm ve bunu sadece kendi yazılarım arasında bir karşılaştırma yaparak yaptım. yoksa burada kimseye sen iyi yazıyorsun, sen kötü yazıyorsun demek gibi bir densizlikte bulunamam(elbette favori yazarlarım var, daha az beğendiklerim var). ama kendi yazdığım yazıların arasında bile böyle bir durum gözüme çarpıyor ve bu mehmet’in o paragrafta söylediğinin tersi bir durum arzediyorsa demek ki o paragraf doğru olmayabilir demek istemiştim. yoksa inanın bana benim için yazmak okunma isteğinin bir sonucu değil. yazdıklarım okunuyorsa sevinirim bu ayrı. ama okunmuyorsa da kendimi yerden yere vuracak halim yok:)benim yazma eylemim bir duadır..daha önce de söylemiştim, bu dua bendeki güzellikleri ortaya çıkarması için Allah’a edilen bir yakarıştan başka birşey değil…gerçi dua etmeye de gücüm kalmadı artık ama belki yeniden kazanırım o gücü kim bilir…ne de olsa benim ayım Ramazan yaklaşıyor:))

ana fikir olarak şunu söyleyebilirim: bu dünyada (ve bu ülkede belki daha da fazla)pop-corn kültürü var. herşey çabuk tüketilmek isteniyor (ki bu noktada mehmet bunu çok güzel tespit etmiş bence)…üstelik anlamaya, okumaya çaba da sarfedilmeden sadece haplar şeklinde alınan bilgilerle oluşturulan bir pop-korn kültür (yorum yazan çoğu kişi wikipedia’dan alıntı yapıyor..bu, popcornun bir tür tezahürüdür bence…wikipedia, ekşi sözlük gibi yerler de pop-corn hapların bulunduğu eczaneler) . o yüzden o sinema gösterimi örneğini verdim. zira hepsi okumuş etmiş çocuklar olan o kadar insanın, hiç bilmedikleri konu hakkında çok şey bilir gibi yapıp reddiye döşemeleri benim için tahsilli cehaletin en derin ve manidar örneklerinden birisiydi cidden. tahsilli cehalet ile sokaktaki sıradna insan cehaleti arasındaki fark bu. sıradan insanda tahsilli cehaletin, görmeden-bilmeden-anlamaya çalışmadan yaptığı reddiye yok. bu yüzden tahsilli cahillerde umut yokken, ümmilerde hala umut var bence:))

bir şey daha söylemeden edemeyeceğim…bu ülkede cosmopolitan, esquire gibi “şebekler için” dergilerle, mesela doğu batı, birikim, islamiyat, felsefe-logos, tasavvuf gibi dergilerin satış rakamlarına bile bakmak yeterli. yani hakikaten emek-zaman harcama ile onun karşılığını görmek arasında bir koşutluk görülmüyor bence. bence mehmet’in alıntıladığım o paragrafı yazının tümünün ana fikri ile bir tezat oluşturmuş gibi…bilmem mehmet ne der:))

evet, kimi okurlardan da sitem geldi, “ben raptiyeler ve mutfak tabureleri ile ilgileniyorum, o konularda kitap okuyorum” gibi…

so what? watan için öldügünü sanarak intihar eden adamin çeliskisine nasil bir isik tutar bu durum?

dostlarina zaman ayiran için dostlar anlamlidir, kitaplara zaman ayiran için kitaplar, vatan için zaman ayirabilen için de vatani anlamlidir.

tektiplestirme degil Suzannur Haniiim, arkeoloji yapiyoz arkeoloji :))

cemile hanım öncelikle estagfürullah diyeyim. kendimi yazar olarak görmüyırum ki iyi bir yazar olarak göreyim…

ardından;

sizin yorumunuz aklıma stalker filminden bir sahne getirdi.

Siz yine ben yazar değilim deyip durun,görünen köy tarif istemiyor.Unutmadan bugün arkadaşlarla genel olarak DD üzerine konuştuk,kulaklarınızı çınlattık ben de bu konudan bahsettim bir arkadaşım şöyle dedi;’Enver Gülşen’in yorumları çoğu kez makale gibi’ yani belki yorumlarınız okumaktan yazılara fırsat gelmiyor olabilir :))

Mehmey bey,

sağolun bana ÖZ-DD açtırma derdinden kurtardık desenize

artik bu konuda bir seyler yazmak sart oldu

“Enver Kardesim,

Filmin Senaristi ve Yönetmeni bize hangi rolü biçtiyse onu en iyi oynamak durumundayiz. Bitkin bir yazar olmamiz gerekiyorsa en iyi bitkin yazar biz olalim.

Bizim özgürlügümüz (haliyle sorumluluklarimiz) işte bu elimizde olan ve olmayanı ayırt etme noktasinda baslar ve biter.

Yoksa stoaci Epiktetos Müslüman miydi?”

:)) hiçbir şey anlamadım dersem…epiktetos’un müslüman olmamasıyla konumuz arasındaki ilgiyi ayrıca çözemedim:))

sitemim anlaşılıyor mu bilemem ama bu sıralarda da o son gösterim sonrası gibi hissediyorum kendimi:((

Anlaşılıyor hem de çok Siz “..o tür şeylerin kendi hayatına yapabileceği katkıdan da mahrum kalmasınlar diye görmediği ve bilmediği şeyi reddetmekte olan tahsilli cahillere düzenlediğiniz film gösterimleri ile yanan bir mum takdim etmeye gayret etmişsiniz ki bu hep düşündüğünüz “müslümanların estetik ve sanat sorunlarına olan ilgisizliği” sorunundan da öte anlaşılabilir bir kaygı…

“Başımıza gelen belaların rüzgarı çok sert esmede , ömrümüzün mumu ise sönmek üzere; çabuk olalım, çabuk davranalık da ömrümüzün mumundan başka bir mum uyandıralım. O iki mumdan birini rüzgar söndürürse bari öteki mumla devam edelim. Biz de hayatın sırrına eren arif gibi yapalım: Arif bu noksan ve hatalarla dolu beden mumundan , beden gibi kör bir kandilden kurtulmak için gönül kandilini uyandırır. Biz de öyle yapalım da günün birinde bu kandil ansızın sönerse, onun yerine can kandili koyalım,can kandilini uyandıralım.” (Mesnevi’den)

” Arzular ve istekler girdabına kapılmış insan , bu yatay alandaki arayışının bedelini çok ağır öder. Eğer dikey boyutuyla temas edemezse farkına varmadan nefs katlarında bir iniş başlar. Bu iniş beraberinde karanlık ve ontolojik daralma duygusunu getirir. Kaygı ve öfke artar. İnsan kendi kendisini hapsetmiş olur. Bu anlatılanlar tüm büyük dinlerin insanlığa tebliğ ettiği genel ilkelerdir. Önerilen çözümler de aynıdır aslında. İnsanlar alan varoluş konumundan ,veren varoluş konumuna geçmeye teşvik edilirler. Bu suretle inişin biteceği, yükselişin başlayacağı müjdelenir. “

Kitap sanırım uzun yıllar ,içime sıkıntı geldiğinde, kaygı duyuğumda tekrar tekrar okuyacağım bir başucu kitabı haline gelecek. Şimdiden içimde yaratmaya başladığı sükunet ve huzur hissini düşününce…

Anlama gayretim esnasında tekrar okuduğum lezzeti damağımda kalmış olan bu yazınızdan kısa bir alıntı yapayım istedim.

Gönül hokkasına daldırdığınız kaleminizin muhabbet mürekkebi her daim bol olur olur inşallah :-)Bencilim ne yapayım!

Fast Food tehlikesine karsi kisacik ama içi dolu tursucuk bir yazi:

Dürüst Medya olur mu?
http://www.derindusunce.org/2008/11/13/durust-medya-olur-mu/

Reklâmlari izlediniz, bilgisayarinizi kapatip normal bir mesgaleye dönebilirsiniz :))

Görüldügü gibi MY bile duygulanabiliyormus
derin duygu projesinin temelleri saglam.

Enver Kardesim,

Filmin Senaristi ve Yönetmeni bize hangi rolü biçtiyse onu en iyi oynamak durumundayiz. Bitkin bir yazar olmamiz gerekiyorsa en iyi bitkin yazar biz olalim.

Bizim özgürlügümüz (haliyle sorumluluklarimiz) işte bu elimizde olan ve olmayanı ayırt etme noktasinda baslar ve biter.

Yoksa stoaci Epiktetos Müslüman miydi?

“‘Haklı siteminiz’ anlaşılıyor,haklı olmanız aslında sitem olmadığınında kanıtı gibi.Tabii Enver bey insan bazen haklı olmak değil de mutlu olmak istiyor.Siz özel bir yazarsınız ve ‘yazılarınız’ nedeniyle o mutluluğu yaşıyor olmanız gerekir çünkü kalite konusunda bariz bir fark ile oraya oturuyorsunuz”

cemile hanım öncelikle estagfürullah diyeyim. kendimi yazar olarak görmüyırum ki iyi bir yazar olarak göreyim…

sizin yorumunuz aklıma stalker filminden bir sahne getirdi. “yazar” ilhamı kaçtığı için bölge’de en derin isteği olan iyi yazar olmayı talep edecektir. ama sonra bir yerde içindekileri döker yazar. der ki, “diyelim ki isteğim gerçekleşti ve çok iyi bir yazar, hatta dahi olan bir yazar oldum. dahi bir yazar olduğumu öğrenirsem niye yazayım ki?” sözler tam böyle değil ama aşağı yukarı böyledir. bence yazmak bir tür yakarış…Allah’tan sizde olmayan şeyleri talep etmenin bir şekli. bir dua…yani bir insan iyi yazdığının farkına vardığı an bence bir daha hiçbir şey yazamaz. ingeborg bachmann (inanılmaz severim onun şiirlerini, öykülerini ve malina adlı romanını)bir zamanlar “ne zamanki şiir yazabileceğimi ‘düşündüm’, şiir yazmayı bıraktım demişti. bence de böyle. bir insan iyi bir yazar olduğunu, iyi yazdığını düşündüğü an, zaten ebedi olarak yazabilme yeteneğini yitirmiş demektir. hala yazıyorsa, isminin getirdiği ranttan kazanç sağlamak için yazıyordur sadece…neyse cemile hanım, yazdıklarınız böyle şeyleri hatırlattı bana da paylaşayım dedim:) tekrar teşekkürler yorumunuz için…

bir çok yazınızı beğenmiştim ama sanırım bu ‘hit’ oldu,bir de bariz ‘ duygu’ ile yazılmış,o nedenle daha bir etkili,ne diyelim ya sabır…