O’nu anlatabilmek için kalem ehli değil, gönül ehli olmak gerekir. Ve onu harfler, satırlar anlatamaz. Belki ismini andıkça yüreği kavrulan aşıkların hali anlatır.
Aşıklar O’na rüyalarında kasideler söylemişler; Şehin Şah-ı cihanban-ı risalet, Şah-ı zi-ünvan’dır demişler. Mahbub-u Hüdadır, Seyyid-i nev-i beşer, Derya-ı dürr-i ıstıfadır demişler. Cemalinle ferahnak et ki yandım ya Resulullah! demişler.
O’nun övülmeye ihtiyacı yok, kelimelerle övülemez de; ancak O’nun ismi sözleri, şiirleri güzelleştirir. O’nu Allah övmüş çünkü… Bu ne acayip bir şey anlıyor musun?

İsterdim ki bir çok konuda elinde kalemi ile fikirler saçan ya da fikirlere karşı fikirler inşa eden kardeşlerimden ehil olan biri bu gün için bir kaç satır yazmış olsun. Siyaseten denilmeyenin bırakılmadığı bu platform da O (S.A.V)’nu anmak adına belki onlarca şey yazıldı, nedense bu yazılmadı.

Biz üzüntümüzü burada dile getirmek istemedik derseniz anlarım. Ama, başka bahanesi olmayanlar için ne demek lazım… Bilemiyorum.

“Çok biliyorsan kendin yazsaydın” da diyebilirsiniz. Haklısınız. Ama ben konusunda ve kaleminde ehil biri olmadığımı biliyorum. Ve biliyorum ki, burada bu konuda onlarca güzel satırlar yazıp, yüzlerce methiyeler dizebilecekler var

Bu kardeşimizden de,paylaştığı için Mehmet beyden de Allah razı olsun.

İnsan içinde acıyan bir tarafı başka birinin hissediyor olduğunu görünce iyileşmese de az biraz ferahlıyor.

Gün içinde aynı konu nedeniyle kendimi yedim durdum,haftalardır içimi kemiren o düşünceler bugün ‘gündemi’ izleye izleye ayyuka çıkmıştı.Dövündüm durdum…

Ne DD’ye,ne Ahmet’e,Ne de Mehmet’e önce kendi nefsime ardından tüm müslümanlara söylüyorum.Ben en çok müslümanlardan gocunduruldum.İçimdeki cam kırıklarının sebebi de yine o müslümanlar.Benden olmayanın derdi niye beni yersin ki.Beni benden olanın verdiği dert yerer…

İnsan bazen de dertten söyler,acı acı söyler.İğneyi de çuvaldızı da kendine batırır öyle söyler.

O kıymetli arkadaşımıza şöyle söylemek isterdim utana sıkıla,müslümanların şimdilerde popüler olan felsefik tartışmalardan Peygamberlerini anmaya pek fırsatı yok,ben daha çok biliyorum demek için okunan entelektüel yayınlar onlardan esinlenerek kurulmuş cümleler,’biliyorum’ öyle ise varım travmaları,değerim bildiğimle ölçülür,kendim gibi düşünmeyen insanları ancak onların beni vurduğu kaynaktan vururum hevesi ile kendilerini kaybetmişler.Dinin gericilik olduğuna öyle inanıyorlar ki dinden her hangi bir argüman kullanmak,bir araç edinmek etiketlerini öyle zedeliyor ki o konulara hiç girmiyorlar cuma sohbeti gibi konuşmak oldukça arabesk,köylü vari bir eylem olduğu için bizimkiler terki diyar da.Kendileri söylemedikleri gibi söyleyen arkadaşlarına,kardeşlerine de bir ‘destek’ vereyim,bir cümle ile etrafındaki piranalardan kurtarayım desteği vermekten de itina ile uzak duruyorlar.Öteki ile empatik ilişkiler içerisinde gelişen sempatik hallerden dini açısından nefes tüketen kardeşleri hiç nasiplenmiyor.Sonra böyle konuşunca ben hemen biz-siz yapmış oluyorum,ötekileştiriyorum.

O arkadaş dost olmuş,tatlı söylemiş.Ben dost oldum,ama artık doydum acı söyledim.

Acıya meyyalim vallahi de acımaktan.