Eskimiş yıllarıma,rüyadan uyanır gibi şaşkınca dalıyorum soluksuz.Eski bir dost;Edebiyat,yokluyor beni süzerek.Ben hızla uyandığım rüyaya aynı hızla dalıyorum,soluksuz.İçimden takipçisi olduğum dergilerin adı geçiyor,ezberden;Mavera,Yolcu,Kaşgar,Dergah…Belki daha niceleri.O dergilerden taşan şiirlere dair;bir mısra,bir kelime,bir harf büyüyor dilimde.Sonra o koku;taze basılmış dergilere ait o koku,mürekkebin baskınlığını saklamaya çalıştığı o koku,irkiliyorum.Rüyadayım.Kimim?Neyim?Ne yaparım?Bilmiyorum.Ayaklarım yüklenip beni sürüklüyor kitaplığın arka raflarına,garip bir keder sızıyor içime usul usul.Eski dergilere dokunuyorum;tozlanmışlar.Rüyadayım rüyanın içinden dergilerin içine akıyorum,soğuk ve tozlular.Arıyorum,bulamıyorum o gizli saklı kokuyu bulamıyorum.Mürekkebi koklamak istiyorum.O bana kokmuyor.Sonbahar gibi solmuş çiçekleri kokmuyor bana,onun yerine içimi bulandıran ince bir küf kokusu.Anlayamadığım bir utanç,bir yüz kızarıklığı,uyanıyorum.

Unuttuğum bir dostu,ertelediğim,ırağında kaldığım bir dostu kendimi kaybettiğim bir rüyanın içinde buluyorum.Ben onu hatırlıyorum,yöneliyorum,kafiyeli bir tınıyla ‘uzun zaman oldu’ diyecek oluyorum,düğümleniyor dilim,diyemiyorum.O an anlıyorum benim unuttuğum eski dostun beni unutmadığını gönül koymasından anlıyorum.Ben yine utanıyorum,aynı güdüyle uyanıyorum.Yeni uyanmışlığa dair sersemliği atar atmaz,renkli bir bahar ikindisinde,bilgisayarı terk ederek,sakin bir odaya çekilerek,bir fincan çayı kendime yoldaş seçerek,bakir bir kalemi,bakire bir kağıda ‘ vefa ‘ nikahıyla kıyarak,kendime çekiliyorum.

Bismillah!

Derin bir uykudan Az Edebiyat dergisiyle uyanıyorum.Önce editörüyle edebi bir dille söyleşiyorum.Az Edebiyat Ege’den bir soluk,Manisalı.Dokuz aydır yayında,üç aylık bir edebiyat dergisi.Üçüncü sayısı bugünlerde yayınlanıyor.Editör sohbetimizin sonunda ‘ben size gönderirim’ diyor.Memnun oluyor,teşekkür ediyorum.Birkaç gün geçmiyor ki kapı çalıyor;postacı Az Edebiyat bana geliyor,ben daha hoş geldin demeden o hoş geliyor.Eski bir dostu eski bir dost aracı ‘postacı’ getiriyor,kargo şirktelerinin maddeselliğinden o kadar uzak ki.O an anlıyorum,Az Edebiyat ile eski bir dostun gönlünü alacağımı,vefakarlığımı sunacağımı,çözemediğim rüyalarımı hayredeceğimi.

Dergiyi elime alır almaz eski anılara dalıyorum.Yazdığım şiirleri,onları imha edişimi,’ben Kafka’dan cesurum’ diyen cahil kibirlerimi anımsıyorum.İnce bir utançtan sonra kendi ukalalığıma olgun bir edayla göz kırpıyorum.

Derginin renklerine tav oluyorum.Sade krem rengi üzerinde sakin saklı bordo;dergi bu iki rengin savaşında avuçlarımda vuruşuyor.Ege’nin tuzundan tadmış belli hararetli bir havası var.İlginçtir bir o kadar sakin.

Editörün kapaktaki cümlesine takılıp kalıyorum,sevgilinin gözlerinde ilk bakışı yakalamış gibi.”birlikte konuşacak yürekler arıyoruz ya da susacak yürek…”

Bir cesaret sayfaları çeviriyorum,hafif ve nazik.-Kalkıp pencereyi kapatıyorum,baharın sesinden ayrışmam lazım-Yine dergiye dönüyorum,yavaş yavaş sayfalarda göz gezdiriyorum.Az Edebiyatın kısık volümünü aşmadan fona;bir kürtçe ağıt,bir ermeni ninnisi,bir alevi şiiri,’örtülü’ bir dergah ilahisi işliyorum.Sayfalar arasında ilerliyorum.

Sait Türkoğlu,”Bizim Yunus’un Halleri’ni yazmış.İçine eğiliyorum,sade ama dokunan cümleleri var,ben ordan Yunus’a dalıyorum.

”Varam ol dosta kul olam,hem açlubem gül olam
Hem ötüp bülbüli olam,turağum gülistan ola”

Sayfaların sakin şakşağında ”bir harf neyine yetmez insanın” diyerek dolaşırken,Mehmet Şamil Baş’ın son mısrasında dalgalanıyorum.”tılsımlı bir mektubum kalbine postalanan”Bir an şaşkınlıyorum,pulsuz ve yetimim.

Münir Çakmak’ın başlığını okuyunca biraz durup öylece bakıyorum.Bir dinlenme,soluklanma sayfası gibi geliyor,okumayı kesiyorum.Gri bir şubatta kırmızı bir karanfilin hayali,kokusuyla birlik dağılmaya başlıyor zihnimde.

Akşam da oluyor haniya,dergi hayra yorulacak belli diyorum,zamanla birlik güneşi takipte.

Sayfalar inceliyor,anlıyorum son sayfalardayım.Editörün şiiri esir ediyor beni…Kemalettin Bal,’Neo-Rap-İlk Şiir’ şöyle alıcı gözle bakınıyorum.Daha önceki sohbetlerimizde uzlaşamadığımız bir kaç konunun şiirden ışık hızıyla gelip geçtiğini fark ediyorum.Çok hızlı,fark edilmeyecek kadar hızlı geçiyor.Yine de ben üstüme alınmam geren kadarını alıyorum.Ne daha fazla,ne daha AZ.

Gökkuşağının renk geçişindeki uyumlu nameler gibi sesler harfe,harfler kelimeye,kelimeler yazıya,yazılar aşka dönüşürken intizamla sonlanıyor dergi.

Uzak bir seferden dönmüş gibiyim.Dikenli bir hava değişimi hissediyorum,tenim ve zihnimde.Dönüp editöre bu cümleleri kurup sonra da biraz çatayım diyorum.Yazmadığım sadece editörle sırlaşabileceğim ”ama”larımı sıralayıp dökeyim istiyorum.Olmuyor,yapamıyorum.Şükrolsun niyetimi hatırlatıyor Yaradan,’ ama sen de ‘ demeye değil, edepli bir vefa ile ‘geç de olsa geldim’ demeye geldiğimi.

Az Edebiyat,adı gibi az.Vermek istediğinden fazlasını alamayacağınız bu derginin hiç de fakir olmayan bir az’lığı var.”Az bazen daha fazladır” dedirten bir tarafı var.

İkindinin akşama teslim edildiği vakitlerde gönlünü aldığıma kendimi inandırarak,huzurla uğurluyorum eski bir dostu.Uzaklaşırken ardından bir cümle savuruyorum ‘çok özlemişim,yine gel’ dönüp gidiyor,beni duymamış gibi.Alınmıyorum,biliyorum yine gelecek.Ayak izleri içime resmedildiyse yine gelecek.Huzurluyum,biliyorum yine gelecek.

O uzaklaşırken ben,bendeki etkisiyle eski bir şiirimin son mısralarını mırıldanmaya koyuluyorum.

Sanmam,

bir daha zerrelerin ayak izlerinden yol bulup iz sürer miyim?

Sanmam,

bir daha iğde çiçeğinden az önce sarınıp bürünen o kokuya tebessüm eder miyim?

********************

Saat ilerlemiş,babam sesleniyor içerden ‘’kızım ne yapıyorsun halen orada?”

Bir şey yapmıyorum baba.Harfler yüreğime tecelli edip şiir oluyor,kekemeliğime edep ve imana tutunup ‘ vefa ‘ oluyorum,Musa oluyorum.Musa’yım ben baba,Harun’u bulana kadar kekeme bir Musa,SübhanAllah.