Sevgi ve hürmetlerimle…

Kime laf anlatiyorum ki gerci ben? Okumayacaksiniz, anlamayacaksiniz, hatalarinizi fark etmeyecek, fark etseniz de didaktik ve dogmatik gorusunuzu degistirmeyeceksiniz.

Dediğiniz doğru. En şişirilen olaylardan bir diğeri de Sarıkamış.

İki noktadan şişiriliyor:

a-) 90 bin şehit.

Oysa gerçek şehit sayısı belki de 9 bin bile değil.

b-) Kurşun atmadan ölmek

Oysa Ruslarla çok ciddi çatışmalar yaşanmıştı. Hatta o dönemi anlatan bir Rus komutan hatıralarında “telgraf tellerini donduran soğuk Müslümanları durduramıyor” minvalinde sözler vardı..

Bununla ilgili bir kitap da çıkmıştı sanırım. İyi hatırlattınız. Onu da yazmalı.

“Mighty legend” derler: efsanenin gücü. Böyle mitler toplumu yönetmek için gereken duygu yoğunluğunu yaratır.

Benzer bir dezenformasyon da Sarıkamış şehitleri için yapılagelmiştir.

Dün gazeteleri (bizimki dahil) açtık ki yine aynı klişe: 94 ‘üncü yıldönümünde, Sarıkamış harekâtında şehit düşen askerler törenlerle anılmış. Kaç şehit verilmiş Sarıkamış’ta? Yıllardır sallıyorlar: 90 bin!

Bu uydurma bilginin mesela siyasi kimliklerle nasıl eklemlendiğine kısaca bakalım:

* Kemalistler bayılıyor: Çünkü Enver Paşa ‘nın nasıl da kötü bir komutan olduğuna işaret ediyor.
* Müslümanlar bayılıyor: Çünkü gâvura karşı savaşmaya giden müminlerin sarsılmaz imanını gösteriyor.
* Milliyetçiler bayılıyor: Çünkü bir mücadelede ‘bizimkiler’ ne kadar çok ölürse ve öldürürse savaş o kadar değer kazanıyor.
* Liberal demokrat aydınlar bile bayılıyor: Çünkü yenilgi sonrası kurulan ağır İttihatçı sansüründen hareketle şeffaf devletin önemine değinebiliyorlar.
Hatta ” Ermenileri şimdilik bir kenara koyun, devlet asıl bilerek ölüme gönderdiği bu 90 bin asker dolayısıyla kendi halkından özür dilemelidir ” diyorlar.

Sarıkamış’ta verilen ” zayiat ” için Genelkurmay ‘ın internet sitesi geçen yıl ” 60 bin ” dedi. Bazı gazeteler üstüne atladı: ” 90 değil 60 imiş şehit sayısı.

” Halbuki ne “90″, ne de “60″. Hâlâ öğrenemediler ” zayiat ” ile ” şehit ” kavramlarının farkını. (Zaten öğrenmek de istemiyorlar.)

Zayiata ” yaralılar, kaçaklar, esirler, kayıplar, sıradan ölümler ” de dahildir. Yani “zayiatımız 60 bin kişi” dedin mi bunun tamamı şehit değildir.

Sarıkamış için akla uygun, mantıklı sayı ” 18 bin ” şehittir. (Kimi buna hastalıktan ölenleri de dahil ederek 40 bine ulaşıyor ki tartışılır.)

Ama ” 90′ıncı yılda 90 bin şehidi anıyoruz ” diye kampanyalar düzenlerseniz, ağzınızı doldura doldura ” Sarıkamış’ta 90 bin şehit verdik, bu vatan için yine ölürüz ” derseniz, o zaman isteseniz dahi geri dönemezsiniz.

Zayiat sayısını gazlamak birçok kesimin işine geliyor. Çünkü zayiat daima şehitten daha fazladır; olayı övenin de, yerenin de iddiasına güç katar sayıların büyüklüğü

Gerçeği bilenler de, genellikle o kesimlerden birine dahil oldukları için seslerini çıkarmaz. ” Varsın vatandaş böyle bilsin, ne zararı var ” derler. Hayat devam eder.

.
http://www.webhaber.com/news_detail.php?id=18448

Bu efsaneyi yıkmak daha da zor çünkü neredeyse her cenah kendine bu şişirilme rakamlardan propaganda unsuru devşirme derdinde.

Hakikati merak eden, araştıran, sorgulayan pek yok, ezber çok.

Nihal Atsız’ın “Çanakkale’ye Yürüyüş” isimli kitabının girişinde bu anlayışla ilgili çarpıcı cümleler var:

Ey Türk gençliği! Sen Arap Muhammed’in mezarını İngiliz altınları için Türk esirlerini boğazlıyan kahpe araplara bıraktıktan sonra senin kâben Çanakkale, Sakarya ve Dumlupınar değil midir? Sen kâbene rahat bir geminin içinde cazbant dinliyerek mi, yoksa yalçın yollarda, vaktiyle Çanakkale’de Türk vatanını korumaya koşanların çektiği sıkıntıyı çekerek, yayan mı gitmek istersin? Görüyorsun ki eller kendi şerefsizce yenilen ölülerine bile nasıl saygı gösteriyor, onların başına ne büyük taşlar dikiyor… Sana gelince: Senin ölüme göz kırpmadan bakan şerefli şehitlerinin hâlâ âbidesi yok!… Ey Türk gençliği! Çanakkale senin vatanındır!… 18 yıl önce orada korkunç ve nispetsiz bir boğuşma oldu. Bir tarafta her türlü vesaitle pusatlanmış soğuk kanlı İngilizler, çevik Avusturalyalılar, sporcu Yeni Zelantlılar, korkunç Senegalliler, vahşi Hintliler, insanla maymun arasında dehşetli bir mahlûk olan Maûrîler, Martinikliler diğer tarafta da sessiz ve gösterişsiz Türkler vardı. Bu korkunç boğuşmayı harikulâde kahramanlıklarıyla senin kanından olan Türkler kazandı. Fakat ne korkunç tecellidir ki 18 yıl geçtikten sonra orada yenilen düşmanların âbideleri yükseliyor… Senin vatanında düşman âbideleri… Buna nasıl katlanıyorsun Türk genci? Diyelim ki paran olmadığı için onlara lâyık bir taş dikemedin! Fakat yılda bir defa oraya gidecek kadar kendinde kuvvet de bulamıyor musun?

Bu yüzden bu savaşın bilançoları sürekli abartıldı.

250 bin şehit verildi deniyordu. Gerçekten de biz ilkokul ve ortaokulda böyle öğrendik.

Oysa gerçek sayı 40 bin dolaylarında.

“Mighty legend” derler: efsanenin gücü. Böyle mitler toplumu yönetmek için gereken duygu yoğunluğunu yaratır.

Pek az kişinin aklına şu soru gelir:

Çanakkale geçilmediyse, düşman donanması boğaza nasıl girdi?