Duzmeceler ve hurafelerle “yonettikleri” ve uzerinde “egemenlik surdukleri” insan sayisinin coklugu ile ovunenler, tarihte bir cok kabile, ve millette oldugu gibi, iddiaciliklarini, mezar taslarini saymaya ve atalarinin da coklugu ile ovunmeye vardirmis, sonunda cevrelerinde, hayat, gecim kaynagi birakmayip, para bulamayinca, hesaplari olcu ve tartilari bir tarafa atip, gercekten cocuklarina ve birbirlerine vahsice saldirip, birbirlerinin etini yiyerek, kanlarini bile icerek,”yamyamliga” kadar ilerlemis ve amiyane deyimle belalarini bulmuslardir. Batiya K. ve G Amerika’ya neden goc ettigi yeterince arastirilmamis Kizilderililer, aynen Aborginiler gibi Stalinci resmi hurafe konusu olmuslar. Yillar once Cree kabilesinden birisinin cok net soyledigi gibi:

Son agac kesildikten,
Son nehir zehirlendikten,
Son balik tutulduktan sonra ancak;
O zaman, “paranin yenmeyecegini”
anlayacaksiniz!.

Butun agir suistimallerin sonucunda, dogada ve evrende isleyen ve faillerin hepsinin karsisina dikilen bir ceza mekanizmasi cikmaktadir…

http://kiltabletler-ii.blogspot.com/2009/04/ansley-johnson-coale-1917-2002-was-one.html

Maalesef bu ülkenin bir SOSYAL DEVLET geçmişi ve deneyimi mevcut değildir. Elbetteki ANAYASA gereği olan bu görev bir şekilde yerine getirilmelidir, buna karşı çıkmanın hem mantıksız, hemde etik ve hukuki değildir. Bunun Sadaka ve ilkel olduğunu iddia edenler, doğrusunun nasıl olması gerektiğini de beyan ederlerse yapıcı/pozitif bir eleştiri örneği vermiş olacaklardır, zira negatiflik hiç’likten ve yıkıcı olmaktan öte bir anlam taşımamaktadır.

Bu cumle beni bir miktar rahatsiz etti. Tabii ki sizinle oncelikleri tartismayacagim. Once su gelir sonra bu tarzina girmeyecegim. Ama goruyorum ki yazar olaylari bir butun olarak algilama yerine kendini hakli cikaracak karsilastirmalara yonelip bir “tabudeviren” veya “ezber bozan”i oynamakla ugrasiyor.

Turkiye’yi bir yana birakin, acliktan surunen, temerkus kamplarinda harap bitmis bir ulkenin de sinemasi, tiyatrosu olacaktir. Nitekim insanlarin kitleler halinde katledildigi ulkelerde de o tarihe, o yasama belge tutacak eserler uretilmistir ve uretilmektedir.
Gosteri sanatlarini bir luks, zengin olundugunda, baska derdi kalinmadiginda keyif almak icin yapilan bir elit eglencesi olarak algilamak gercekten cok uzucu.
Bir ulkede gosteri sanatlari devlet tarafindan mi yapilmalidir gibi bir sorgu getirseniz daha tartismaya deger bulabilirdim. Ancak kurdugunuz cumle butunlugu ozumsememis, elmayla armudu kiyaslayan bir yapiya sahip.
Tabii ki ulkenin tamami aclarin doyurulmasina, birincil ihtiyaclarin giderilmesine konsantre olmalidir. Bunu yaparken de “tesadufen” secim zamanlarina denk gelmek de ayri bir baslikta degerlendirilebilir.

1-) Devlet asla vatandaşının manevi ve dini ihtiyaçlarına yönelik eğitim veya ibadethane inşaası veya din adamı yetiştirme veya çalıştırma gibi faaliyetler yürütmemeli. Tüm fakirler doyana kadar bu konuda hiç para harcamamalı, hatta Diyanet Bütçesini doğrudan erzak paketi haline getirmeli ve kendisine ait Camileri satıp arsa paralarıyla fakirlere yiyecek dağıtmalı.

Tüm fakirlerin temel ihtiyaçlarının karşılanması düşündüğünüz kadar pahalı değil. Bu nedenle bir üst segment olan eğitime devlet çıkıyor. Cami yapmıyor. Ama yine güvenlik endişesiyle imamı kontrol altında tutmak için maaşa bağlıyor.

2-) Devlet sosyal politikada olduğu gibi bu politikaların finansmanı ile doğrudan ilgili olan vergi politikasını da Maslow’un ihtiyaçlar hiyerarşisine göre yapmalı. Örneğin güvenlikle beraber ikinci basamakta olan istihamdan ve birinci basamaktaki beslenme vb. ihtiyaçların giderilmesine yönelik hizmetlerden hiç vergi alınmazken, tiyatroculardan ve din adamlarından ve bunların verdiği hizmetlerden en yüksek oranda vergi alınmalı.

Temel ihtiyaçlardan kdv alınmamalı. Buna mukabil üst segmentlerin vergisi değişmemeli. Şu anda bu dediğim de uygulanıyor.

3-) Devlet gibi cemaatler ve bireyler de topluma yönelik hayır işlerinde Maslow’un ihtiyaçlar hiyerarşisini dikkate almalı. Açlar varken kimse Cami inşaa etmek için bağış yapmamalı, para toplamamalı.

Sizce Hz Peygamber elinde bir miktar para olsa bunu açlıktan ölecek bir insana mı verirdi, yoksa bununla cami mi yapardı? Dinimize göre yeri gelir bir ev de camidir. Yeterki namaz kılmaya niyet olsun.

4-) Devlet politikasının yanı sıra bireysel ahlak düzeyinde de Maslow’un ihtiyaçlar hiyerarşisi temel alınmalı. Bir insan eğer açsa veya işsiz ise tiyatroya gitmemeli, namaz kılmamalı, oruç tutmamalı. Bu bireysel ahlakı çiğneyenlere toplumsal yaptırım uygulanmalı. Örneğin fakir adam Camiye gidince cemaat adamı ayıplamalı, İmam da “üstünde giyeceğin yok, Camide ne işin var, git kendine iş bul öyle gel” diyerek adamı kovmalı.

İmam adamı kovmak yerine çevreden para toplayıp karnını doyurmalı. Böylece adam da midesini gurultusu dikkatini dağıtmadan huşu içinde namaz kılar.

Devlet bir vatandaşı açken bir diğerinin tiyatro ihtiyacını gidermeye kalkmamalıdır.

demişsiniz ve bu görüşünüzü Maslow’un ihtiyaçlar hiyerarşisine dayandırmışsınız. Maslow’un hiyerarşisinde manevi ihtiyaçlar, din ve ibadet gibi ihtiyaçlar da tıpkı tiyatro gibi hiyerarşinin en üst basamağında yani en az ihtiyaç duyulanlar arasında yer alır. Buna dayanarak şunları da savunmalı mıyız?

1-) Devlet asla vatandaşının manevi ve dini ihtiyaçlarına yönelik eğitim veya ibadethane inşaası veya din adamı yetiştirme veya çalıştırma gibi faaliyetler yürütmemeli. Tüm fakirler doyana kadar bu konuda hiç para harcamamalı, hatta Diyanet Bütçesini doğrudan erzak paketi haline getirmeli ve kendisine ait Camileri satıp arsa paralarıyla fakirlere yiyecek dağıtmalı.

2-) Devlet sosyal politikada olduğu gibi bu politikaların finansmanı ile doğrudan ilgili olan vergi politikasını da Maslow’un ihtiyaçlar hiyerarşisine göre yapmalı. Örneğin güvenlikle beraber ikinci basamakta olan istihamdan ve birinci basamaktaki beslenme vb. ihtiyaçların giderilmesine yönelik hizmetlerden hiç vergi alınmazken, tiyatroculardan ve din adamlarından ve bunların verdiği hizmetlerden en yüksek oranda vergi alınmalı.

3-) Devlet gibi cemaatler ve bireyler de topluma yönelik hayır işlerinde Maslow’un ihtiyaçlar hiyerarşisini dikkate almalı. Açlar varken kimse Cami inşaa etmek için bağış yapmamalı, para toplamamalı.

4-) Devlet politikasının yanı sıra bireysel ahlak düzeyinde de Maslow’un ihtiyaçlar hiyerarşisi temel alınmalı. Bir insan eğer açsa veya işsiz ise tiyatroya gitmemeli, namaz kılmamalı, oruç tutmamalı. Bu bireysel ahlakı çiğneyenlere toplumsal yaptırım uygulanmalı. Örneğin fakir adam Camiye gidince cemaat adamı ayıplamalı, İmam da “üstünde giyeceğin yok, Camide ne işin var, git kendine iş bul öyle gel” diyerek adamı kovmalı.

365 gun bos bos oturup , baska koylerin ve kentlerin vergilerinden “yardimla” gecinmek, her gun “devlet sunu versin devlet bunu versin” diye yakinmak ve dilencilik yapmak, esitlik hak adalet midir?

Aramızdaki fark Hegel ile Marx arasındaki fark.

Ben ekonomi ilkeleri belirler dediğim için söylediklerinizin doğru olduğunu ancak ekonomik sistem değişmeden yolsuzlukların da ortadan kalkmasının tam manasıyla gerçekleşemeyeceğini söyledim. Bu nedenle gelişmiş ülkeler daha hukuk devletidir. Yolsuzluk bütün üçüncü dünya ülkelerinde bu nedenle ortaktır.

Tamam çok güzel.Aklı başında hiç kimse birinci tercihi onaylamayacaktır.İyi de aynı denklem üzerinden;devletin çok daha müsrif davrandığını,kaynakların çarçur edildiğini hatırlattığımda bunun çok da belirleyici olmadığını belirtmiştiniz.Şimdi doğru anlaşılması adına aklıma gelen tesbitleri tekrarlamak istiyorum(ayrıca bunu AKP karşıtlığı ya da yandaşlığı şeklinde düşünmeyin,bir devlet politikası olarak düşünüp tartışalım).Sizce ihale yolsuzlukları,hayatımızın bir parçası haline gelen rantçılık,adam kayırma,yanlış ve savurgan kaynak kullanımı vs.opera ve baleye ayrılan bütçeden çok mu yüksek?Dolayısıyla devlet denetimindeki hazine kaynaklarının nasıl kullanılması gerektiği üzerinden bir kıyaslama yapılırsa inanın opera,bale,tiyatro vb.alanlara tahsis edilen bütçe saydıklarımın yanında deveden kulak kalır.Ha,inanın bu yalın çarpıklığı deşifre etmek adına bilgiçlik taslamak gibi bir amacım yoktu,siz açtınız ben de bunun doğru bir mantık yürütmesi olmadığını hatırlatmak istedim.

Akp ye özel bir şeyde değil direk devlet eliyle olmasa bile sivil toplum kuruluşları dünyanın pek çok yerinde bu görevi yerine getiriyor ve devletten çok daha tarafsız ve başarılı bi şekilde hatta bunun yanında şimdiye kadar bütün hükümetleride araştırabilir ki türkiyede fakirlere yardım yapmayan bi hükümette gelmemiştir.

En son bildiğim kadarıyla 1,5 milyon insanın açlık sınırının altında olduğu bir ülkede hiçbir sivil toplum kuruluşunun yapacağı periyodik olmayan yardım yeterli olmaz. Diyelim ki 100 bin kişiye yardım ulaşır. İşte devlet kalan 1,4 milyona ulaşmalı.

Bale opera için daha da somutlaştırıyorum. Elinizde 5 milyon lira var. Diğer tarafta soğuktan donan 1000 kişi. Bununla 5 tane yeni opera oyunu mu sahnelersiniz, yoksa 1000 kişiye yarımşar ton kömür mü verirsiniz. Yarım tonla ev bir koca kış ısınmaz, ama çok soğuk havalarda insanımız donmaktan kurtulur.

Şu anda bu ülkede soğuktan zatürre olan 1000 kişi kesin vardır. Ama devletin önceliği opera. Üstelik operaya giden insanın artık parası da var. Ama devlet hala oraya para aktarıyor.