siz nasıl ki film hakkında görüşlerinizi belirtmiş iseniz, bende kendi görüşlerimi belirttim, film ile ilgili görüşlerim ayrı, verilen emeğe saygım ayrı ayrı şeylerdir, emeğini ticarete ve paraya havale edenlerle, sanata havale edenlerin de bir farkı olması gerekirdi, en azından benim böyle bir ayrımım var ve buna vurgu yaptım.
Herkesin kendince özgür görüşleri olacaktır ve bunlar örtüşmek durumunda da değil, zira ortada bir eser var. Filmi iyi bulmam, sizin kötü bulmanız kadar haktır sanırım.

Her film; Nobel’e, Oscar’a, Cannes’e aday olacak, ödül alacak diye bir kural yok. Zira bu tarz filmleri yapmak bir SANATÇI duruştur. Yoksa attırırsın bir iki Gora-Arog, ya da Recep İvedik filmleri, götürürsün paraları. Bu bir duruş meselesi, sanatçı’nın topluma karşı duyduğu sorumluluğun bir sonucudur.

Özetle; tarihsel ve acı bir gerçeğin başarılı şekilde gündeme taşınması için yapılan özverili çalışmaya saygı duymak gerekir.

Başta Tomris Giritlioğlu olmak üzere emeği geçen herkesi kutluyorum.

Elena’nın babaannesi “Kıbrıs Türk’ündür Cemiyeti” üyesi Behçet’in arkasından böyle bağırdı.Bu söz belki de onun hayatının bir özeti olduğu için vurdu Behçet’i. Behçet hep seyretti. Birlikte büyüdüğü Suat’ı bile cellatların eline verirken sadece seyretmişti. Şimdi de sevdiği fahişe Rum kızının cemiyetin önde gelenlerinden biriyle birlikte olmasının kapının deliğinden seyrediyordu. Terleyerek..

Cemiyet, millet, cemaat gibi kavramlar en çok böyle silik kişilikleri etkiler. Bir düşünür, milliyetçilerin küçükken annesinin etkisinde çok kalmış çocuklardan çıktığını söylerken haksız değil belki de. Ancak bu insanların da vicdanı vardır. Çıkarlar, menfaatler, vesaireler uğruna suç işlerken, vicdan duvarlarını yıkarlarken yastığa hiçbir zaman başlarını rahat koymazlar. Bir topluluğa ait olmanın verdiği duygu vicdan azabını bastırmaz. Behçet; işte böyle bir kişilikti.

Bu yüzden en büyük dostu ve bir komünist olan Suat’ın öldürüldüğünü polise ihbar etti. Bu yüzden yetiştirildiği değerlere ve “babasının onunla ilgili hayallerine” karşı durdu; bir Rum kızının elinden tuttu. İranlı Müslüman Sosyalist yazar Ali Şeriati, “insan topraktan olmak ile ruh olmak arasında gidip gelir” derken bunu kastetmişti. İnsan vicdanından hiç kaçamaz. İnsan gerçeklerden hiç kaçamaz. İnsan; ruhun ona kattığı kavramlardan topraktan olmanın verdiği yavanlığa, acımasızlığa sığınarak kaçamaz.

Filmdeki emekli albayın Rum komşularını onlarca kişiden oluşan milliyetçi gruba karşı küçük tüfeğiyle savunması da bu yüzdendir. İnsan olmak; insanın gelmekten kurtulamayacağı bir duraktır..

Büyük siyasi olaylar en iyi insanların gözünden bakarak anlaşılır. Kitaplar iyidir, belgeler önemlidir, reddetmiyorum. Herhangi bir vicdan sahibi insan binlerce gayr-i müslim vatandaşımızın göç etmek zorunda kaldığı, bir gece öncesinden işaretlenen evlerin yağmalandığı, yüzlerce kadına tecavüz edildiği ve bir o kadarının da öldüğü 6-7 Eylül olaylarıyla ilgili bu bilgileri bir kitaptan okuduğunda da sarsılır zaten..

Ama bir felaket, en berrak haliyle onu yaşayanların gözünden görülmez mi? En çok o zaman anlaşılmaz mı? En çok o zaman lanet edilmez mi bunları yapanlara? Kalbi en taş bağlayanları bile yıkmaz mı bir hayatın yıkılışını seyretmesi?

Güz Sancısı, işte böyle bir film. Kimseyi suçlamadan, hiçbir topluma hakaret etmeden, hiç kimseden yana olmadan sadece gerçekleri ve bu acımasız gerçekler arasında özünde çatışan kimliklerle doğmuş iki insanın hikayesini anlatıyor.. O utanç günlerini..

Güz Sancısı, Yılmaz Karakoyunlu’nun romanından daha önce “Salkım Hanım’ın Taneleri” isimli filmi de yöneten Tomris Giritlioğlu tarafından sinemaya aktarıldı. Filmi senaryoya Nilgün Öneş ve Taraf yazarı Etyen Mahçupyan çevirdi. Tomris Giritlioğlu Varlık Vergisi dönemini anlattığı “Salkım Hanım’ın Taneleri” isimli filminden sonra ikinci yüzleşme filminin altına imza attı bu filmle.

Yüzleşmek için, mutlaka izleyin..