Madımak olaylarında provokasyon olduğu çok çok büyük ihtimal. Ama bu, provokasyonla da olsa nihayetinde orada insanların öfkeyle toplanarak acı bir katliam yaptıkları gerçeğini değiştirmiyor. Demek ki bu kadar kolay dolduruşa gelen, cana kıymaya hazır altyapısı olan insanlar var toplumumuzda.

Maraş, Çorum, 6-7 Eylül olayları da aynı değil mi?

Bu tür kalabalıkların da itina ile oluşturulduğu ortaya çıkmaya başladı…Yani gelişigüzel toplanmış gözüken bir kalabalığın aslında pek de öyle gelişigüzel olmadığı provokasyonun büyüklüğüne bakınca bu konunun da ihmal edilmeyeceğini,kalabalık lazımsa işin şansa bırakılmayacağını düşünebiliriz…

Taha Kıvaç bu günkü yazısında 6-7 Eylül olaylarındaki protestocu kalabalığın arasında Orhan Birgit,İlhan selçuk ve Süleyman Demirel’in adlarını veriyor…

http://yenisafak.com.tr/Yazarlar/?t=06.12.2008&y=TahaKivanc

Belki de kalabalığın hatırı sayılır bir kısmı moda tabirle çakmadır…:)

Futbol bile bütün fanatikliği altında çok daha insani bir kimlik sunabiliyor insana.

Yoksa, buralarda bir şey olduğun anda, baştan sona gurur doluyorsun, taşıyorsun, fışkırıyorsun. İlk fırsatta da milletin üzerine fışkırtıyorsun. Hem bir şey olup hem de ondan hicap duymak, duyabilmek, ara sıra duyma ihtimaline sahip olmak, yok. Yani 301’den bir kimlikle değil binbir kimlikle yargılanıyorsun. Her gün yargılanıyorsun. Birbirini yargılıyorsun.

Bu yüzden de kimse kendi içinde bir savaş, bir mücadele yaşamıyor. Bütün savaşlar, dışımıza, cepheye taşınıyor. Kimse içindeki ırkçılıkla savaşmıyor. Kimse içindeki ikiyüzlülüğe ilişmiyor. Sosyalist, solcu, liberal, demokrat, Müslüman olduğun anda zaten zemzemle yıkanıyorsun.

Kendini temizlemek için bir fikir, bir kimlik seçiyorsun. Sonra da kendinden başka hiç kimseye hayrın olmuyor.
Gökhan Özgün
http://www.taraf.com.tr/makale/2877.htm

Nasıl kendisinden başkasına hayrı olsun,bataklıkta, çamura gark olmuş bir insan, üzerine bulaşan çamurdan temizlenebilmek için eline tutuşturulan yine o bulunduğu bataklığın çamurlu suyu ile yıkanmaya çalışıyor.

Birbirimiz yargılamak için kışkırtılan,bulaştığımız çamurun farkında olan ama nasıl kurtulacağımıza dair durup,düşünmeye her gün yargılanmaktan aman bulamıyoruz ki..İçine hapsedildiğimiz kavramların konservelenmiş olarak önümüze hazır koyduğu çoklu cevap şıklarından herhangi birini “özgür irademiz” ile seçtiğimize,onun kendi kararımız olduğuna inanıyoruz. “Sosyal bir varlık” olma mecburiyetinin yarattığı hep bir şeylere “ait” olma baskısı altında sözüm ona kendi hareket alanımız içinde davrandığımıza inanıyor olsak da “toplumun” kendine ait olmayan hiçbir “özel alana” tahammül edemediğinin maalesef farkına varamıyoruz.

Birey olarak o kadar güçsüzleştirilmiş yada öyle olduğumuz vehmine o kadar çok inanmışız ki kalabalık olarak hareket etmemiz emredildiğinde hiç itirazsız buna itaat ediyoruz. Bu nedenle “toplumun” yine bir kitle halinde davranıp iç hesaplaşma yapmasını istedikten sonra içlerindeki adamlara birey olduğunu hatırlatmak maksadıyla “niye kullanıldığının farkında olamadın,senin aklın peynir ekmek mi topluyordu,vicdanın neredeydi” diye hesap sormak pek mümkün olamaz.

Olsa olsa düşünce özgürlüğünün bir türlü sindirilememiş olmasının ve özgürlüğün “sadece bana” anlayışının simgesidir bu tarz oyuna gelmeler ve bunun adı bencillikten başka bir şey değildir.demişsiniz.
Belki de haklısınız ama (üst ve alt kimlik ayırımı yapılarak) ulus,millet, vatan, ülkü,bayrak vs.yaratmak için kullanılacak olan bu çok kimlikli kuklanın parçalarını birleştiren(!)iplerin(sınırları belirlenmiş özgürlükler) zaman zaman kuklayı hareketsiz kılacak kadar karışmasından da gerçekleşebileceği ihtimalini göz adrı etmemek gerekir.Sindirilememiş olan “özgürlükler” değil de kuklaya atfedilmeye çalışılan meziyetler,kimlikler de olabilir!

Not:Bu ve buna benzer olaylarda kalabalıkların tek bir birey gibi hareket ediyor olması bana Takva adlı bir filmin kahramanını hatırlatıyor;günahtan kaçıp hayır işlemek daha çok sevap kazanmak(temizlenmek) için daha çok günaha batan sonra da yaptıklarının yada arada kalmışlığın ağırlığı altında ezilip çıkış yolu bulamayıp akıl sağlığını yitiren Muharrem’i. Söylediğim şey sadece din ve dindarlıkla sınırlı değil,vatanseverlik için de,Atatürkçülük için de geçerli.,.

http://tr.wikipedia.org/wiki/Takva_(film)

Bireye odakli bati düsüncesi buna bakarak anne kedide genetik bozukluk aramistir uzun zaman. Oysa anneyi “çocuk katili” yapan çevre/toplum olmustur. Bebekliginde veya hamileliginde bir kaza/stress/güvenlik sorunu yasayan anne kediler yavrularini yiyebiliyorlar.(W.H.THORPE, H.B. CAUDLE, 1937)

insanin evlatlarini öldürmesi degil korumasi bir suç olabilir bazen. Yeni Gine, Kuzey Kanada ve Sibirya yerlilerinde kendi çocuklarini öldürme gelenegi vardir.

Eski Romalilar ve Aztekler de çocuklarini öldürürlerdi. Gelenekler, dinî ve millî degerler ugruna hareket etmek çocugunun hayatini korumanin üzerindedir bir çok toplumda. Ama TOPLUMDA diyorum. çünkü deliren anne aslinda TAMAMEN CiNNET GEçiREN bir toplumun ferdidir. “Dogru” davranmaktadir çocuklarini öldürürken.

Milliyetçi Fransizlarin “Anavatani” (mère patrie) milyonlarca çocuk yemistir kediler gibi. Birinci ve ikinci dünya savaslari sirasinda çocuklarini ölüme yollamak vatanî bir görev, onlari korumak ise vatana ihanetti.

Bugün de bir çok ülke de çocugunu öldüren bir anne hapse girer. Ama “bir oglum daha olsa onu da yollarim” diyen annelere madalya takilabilir.