Ya sevdirin ya da siz terk edin bu ülkenin idaresini!

Irkçılar ve devletçiler hiç bıkmadan tekrar ediyorlar: “Ya sev ya terk et! Ya sev ya terk et!”. Veya buna benzer yeni sloganlar uyduruyorlar çözüm üretecek yerde.

 Sanki mesele bir sevgi eksikliğiymiş gibi. Terör, başörtüsü yasağı, zorunlu din dersi, devletçe el koyulan Hristyan mülkleri… Bu kadar karmaşık görünen bütün sorunların tek bir çaresi var: “Ya sev ya terk et!”. Ah keşke Osmanlı imparatorluğu bu sloganları uydurabilecek kadar akıllı olsaydı da balkanları kaybetmeseydi! “Heyy Sırplar, ya sevin bu vatanı ya da Rusya’ya gidin”.

 Sorun aslında tam tersi, devlet insanlara bu vatanı sevdirme kabiliyetine sahip değil. Vatan sevgisi bizde yürekten gelen bir sevgi değil sanki. Okul sıralarında ezberletilmesi gerekiyor. “Varlığım Türk varlığına armağan olsun!” Tamam da insanlara bunu yürekten dedirtecek kadar güzel bir devlet hizmeti verilse daha iyi olmaz mı? Haklar ve özgürlükler korunsa, zorbası, mafyası gelip halkın elinden malını mülkünü almasa, devlet tarafından haksızlığa uğrayanları bağımsız mahkemeler korusa? Devletin polisi askeri başörtüsüyle, Kürtçeyle, insanların diniyle ve dinsizliğiyle uğraşmasa? Çalışıp kazandığı alınterine devlet göz dikmese? Nereye harcandığını bilmediğimiz bütçeler, fonlar için ağır vergilerle çalışanları, üretenleri  ezmese? Çocuklarına kendi yaşadığından daha iyi bir hayat bırakmasına engel olmasa?

 Bu temenniler gerçek olsa zaten herkes bu vatanı, devleti, bayrağı, damga pulunu, bozuk parasını sevmez mi? Demek ki “Sevmeyenler terk etsin” demek yerine “nasıl bu devleti halka daha çok sevdirebiliriz?” diye düşünmeleri gerekiyor milletvekillerinin, başbakanların, bakanların ve muhalefetin.

 Hasan Cemal Milliyet Gazetesi’nde Taraf Gazetesi’nin yayın çizgisini öven bir yazı kaleme almış. Düşüncelerine katılmamak imkânsız. Ancak yazısının başında saydığı ayıplar düşündürücü.

 Bildiğimiz, duyduğumuz, yaşadımız Türkiye burası. Herşeye rağmen biz Türkiye’yi çok seviyoruz. Zaten bunun için soruyoruz, böyle gelmiş diye böyle gitmesi şart mı? Milliyetçi ve devletçi siyasetçilerimiz “Ya sev ya terk et” naraları atmadan önce kendi kendilerine sormalılar: “Yoksa bizim görevimiz bu ülkeyi daha çok sevdirmek değil mi?”

 Hasan Cemal’in güzel yazısını dikkatinize sunuyorum:

Türkiye’de ayıplardan kurtulmak için Taraf gazetesi…

AYIP I

Nurettin Yılmaz, 1938 Cizre doğumlu bir Kürt. 1980 öncesi CHP Mardin milletvekili. 12 Eylül askeri yönetimiyle birlikte yolu Diyarbakır Askeri Cezaevi’ne düşüyor. İşkence görüyor. Başı, dışkı dolu çukura sokulup nefessiz bırakılıyor.

1980′lerde tekrar milletvekili, bu kez Özal’ın ANAP’ından. Yaşadıklarını kitaplaştırıyor 2007′de. Televizyona çıkıp anlatıyor, 12 Eylül’deki işkence günlerini.

Tarih, 29 Mart 2008.

Bir savcı, dava açıyor Nurettin Yılmaz’a, hapishanedeki işkenceleri kamuoyu önünde anlattığı için.

Gördüğü işkenceleri televizyonda anlatarak, “dış güçlerce yürütülen bölücü ve yıkıcı propaganda”ya alet olmuş…

“Halkı kin ve düşmanlığa alenen tahrik etmiş” gördüğü işkenceleri televizyonda anlattığı için… Kısacası, işkence anlatma suçu işlemiş Nurettin Yılmaz…

12 Eylül’de Diyarbakır Askeri Cezaevi’nde yaşadıklarını Kürtler kitabı için bana, “Genç olsam dağa çıkardım” diye anlatan sevgili Felat Cemiloğlu yaşıyor olsa acaba ne derdi?..

AYIP II

Ayvalık’ta Cumhuriyet Bayramı dolayısıyla düzenlenen atletizm yarışları. Beş bin metre kızlar yarışı bitmiş, herkes yerini almış ödül töreni bekleniyor.

Madalyaları verecek olan Garnizon Komutanı, kürsüye gelirken sırtını dönüp gidiyor. Çünkü kürsüdeki atlet kızlardan biri başörtülü…

Tören yapılamıyor, madalyasını alamıyor kızlar. Komutanın tepkisini aralarında gazetecilerin de bulunduğu bir iki kişi alkışlamış. Ama genellikle kimsenin sesi çıkmamış…

AYIP III  

Güneydoğu’daki yatılı okul günlerini anlatıyor Muhsin Kızılkaya:

“Ben gittiğimde Kürtçe’nin yasak bir dil olduğunu bilmiyordum. Yeni bir dil öğrenip kendi dilimle yaşayacağım sanıyordum. Bize, ‘Bildiğiniz dili unutun’ dediler. Bir dilsizlik dönemi yaşadık. Tuvalete giderek, öğretmenlerden saklanarak, birbirimize çok alçak sesle derdimizi anlatmaya çalışıyorduk. Her duydukları Kürtçe kelimeye karşı sırtımıza bir zincir indirirlerdi.

Koğuş kapıları akşam kapanınca Kürtçe masal anlatırdım. Meğerse nöbetçi öğretmenler bizi dinliyormuş. Kimse beni ele vermedi ama ben herkes sıra dayağı yemesin diye kendimi ele verdim. Çok dayak yedim. Devlet Türkçe bilmediğimi biliyordu ama ben dilimin yasak olduğunu bilmiyordum.

Kızım Lian’ı geçen gün yuvaya götürürken taksiye bindik. Aramızda Kürtçe konuşurken taksi şoförü büyük bir şaşkınlıkla, ‘Kürtçe konuşuyor’ dedi.

Kendisi de Mardinliymiş. Taksiyi hemen kenara çekti, ‘Kürtçe konuşuyor’ diye ağlamaya başladı. Para almak istemedi. Bu olayı insanlara anlatamazsın. Bunu ancak ve ancak bu kadar haksızlığa uğramış, incitilmiş bir halk anlar.”

AYIP IV

Manisa’da, 1.Piyade Er Eğitim Tugay Komutanlığı’nda yemin töreni… 40 yaşın altındaki başörtülü asker yakınlarına yasak… Vatani görevini yapan çocuklarının yemin töreni için yurdun dört bir yanından gelen aileler sabahın erken saatlerinde, nizamiyenin önünde kuyruk oluşturuyorlar.

Kimlik kontrolü yapılıyor. Kırk yaşının altındaysan ve de başörtülüysen içeri girmen yasak! Yemin törenini dışarıda, tel örgülerinin arkasından izliyorsun.

AYIP V

Sevgili Hrant’ın oğlu Arat Dink yazıyor:

“Savunma Bakanı Gönül soruyor: ‘Bugün eğer Ege’de Rumlar devam etseydi, Türkiye’nin pek çok yerinde Ermeniler devam etseydi, bugün acaba aynı milli devlet olabilir miydi?’

Bir önerim var. Hani hep bir ağızdan ant içtiriyoruz ya, ‘Varlığım Türk varlığına armağan olsun’ diye…

Azınlık okullarında şöyle dedirtelim çocuklara, mesele kapansın: ‘Yokluğum Türk varlığına armağan olsun!’ Sür kardeşim bizi o zaman. Gönlümüz zaten çoktan sürüldü. Her gün yaşamaya çalışarak yaşadığımız DÜNYAMIZDAN, sür bizi de gayrı. Sür gitsin, sür bitsin. Bu lafı yutmayacağım ben.”

AYIP VI

Türkiye’de bugün 1500 internet sitesi yasak… YouTube’un kullanımı da tam altı aydır yasak… Türkiye Bilişim Vakfı Başkanı Faruk Eczacıbaşı, dünya rekabet liginde nal toplayan ve bu yıl on basamak birden gerileyerek 63. sıraya düşen Türkiye’nin geleceğinden ürktüğünü belirtiyor.

* * *

Bu gibi ayıpları bıkmadan usanmadan sergilediği, haberleştirdiği, en çarpıcı biçimde vitrinlediği ve ayıpların köklerine inerek yorumladığı, bu konuda yürekli ve samimi olduğu için, lafı hiç dolandırmadan söylediği için seviyorum Taraf gazetesini.

Taraf’ın bugün yaptığını yapabilmek kolay değil. Herkesin kabul edebileceği klişelerle, çok genel doğrularla gazetecilik yapmıyor Taraf çünkü. Eli sürekli arı kovanının içinde… Demokrasinin, hukuk devletinin, insan hakları ve özgürlükler düzeninin dikenli alanlarında, düzene en aykırı görüşleri de savunarak, korkmadan başı dik dolaştığı için önemsiyorum Taraf’ı.

Ve inanıyorum, Türkiye ayıplarından günün birinde kurtulacak ve bunda Taraf’ın katkısı da unutulmayacak.

Zor günler yaşayan Taraf çalışanlarını kutluyorum, gazetelerinin birinci yıldönümünde…

… Bu makale ilginizi çektiyse…

Türk milliyetçiliği birleştirir mi yoksa parçalar mı?

 İllâ ki bir tutkal/çimento mu gerekiyor? Milliyetçilik tutkalı adil ve müreffeh bir düzene alternatif olabilir mi? Adaletin, hukukun hâkim olmadığı ortamlarda Türklerin kardeşliği ne işe yarar? Belki de Türk Milliyetçiliği diğer milliyetçilikler gibi yok olmaya mahkûm bir söylem. Çünkü var olmak için “ötekine” ihtiyacı var. Ötekileştireceği bir grup bulamazsa kendi içinden “zayıf” bir zümreyi günah keçisi olarak seçiyor. Kürtler, Hıristiyanlar, Eşcinseller, solcular…150 sayfalık bu kitapta Türk Milliyetçiliğini sorguluyoruz. Müslüman ve milliyetçi olunabilir mi? Türkiye’ye faydaları ve zararları nelerdir? Milliyetçiliğin geçmişi ve geleceği, siyasete, barışa, adalete etkisiyle. Buradan indirin. 

Türkiye bölünür mü?

“Bebek katili! Vatan haini!…” PKK terörünü lanetliyoruz ama devlet eliyle işlenen suçlara karşı daha bir toleranslıyız.  “Kürtler ve Türkler kardeştir” diyenlerin kaçı “sen benim kardeşimsin”  demeyi biliyor Zaza, Sorani, Kurmanci dillerinde? Ülkemizin terör sorunu ne PKK ne de Kürt kimliğiyle sınırlanamayacak kadar dallandı, budaklandı. Bazı temel soruları yeniden masaya yatırmak gerekiyor: (*) Kürtler ne istiyor? (*)  İspanya ve Kanada etnik ayrılıkçılıkla nasıl mücadele etti? (*) PKK ile mücadelede ne gibi hatalar yapıldı? (*) İslâm ne kadar birleştirici olabilir? Töre cinayetlerinden Kuzey Irak’a terörle ilgili bir çok konuyu ele aldığımız 267 sayfalık bu kitabı ilginize sunuyoruz. Buradan indirin.

Türkiye’nin Ulus-Devlet Sorunu

Devlet gibi soğuk ve katı bir yapı bizimle olan ilişkisini hukuk yerine ırkımıza ya da inançlarımıza göre düzenleyebilir mi? GERÇEK hayatı son derecede dinamik ve renkli biz “insanların”. Birden fazla şehre, mahalleye, gruba, klübe, cemaate, etnik köke, şirkete, mesleğe, gelir grubuna ait olabiliriz ve bu aidiyet hayatımız boyunca değişebilir. Oysa devletimiz hâlâ başörtüsüyle uğraşıyor, kimi devlet memurları “ne mutlu Türk’üm” demeyenleri iç düşman ilân ediyor, Sünnî İslâm derslerini zorla herkese okutuyor… Bizim paramızla, bizim iyiliğimiz için(!) bize rağmen… Kürt sorunu, başörtüsü sorunu, Hıristiyan azınlıklar sorunu… Bizleri sadece “insan” olarak göremeyen devletimizin halkıyla bir sorunu var. Türkiye’nin “sorunlarının” kaynağı sakın ulus-devlet modeli olmasın? 80 sayfalık bu kitap Kurtuluş savaşı’ndan sonra Türkiye’ye giydirilmiş olan deli gömleğine işaret ediyor.  Ne mutlu “insanım” diyene! Kitabı buradan indirin.

Share on Facebook

3 [?]