Manisanin bir sözü vardir: Ac tavuk rüyasinda yem görür. CHP secim kazanmayi rüyasinda bile göremez. Hem hangi gelecek secimde?? 2257 yilinda olmasin:-)
Bir partinin secim kazanabilmesi icin vatandaslarin ortak paylarina hitap etmesi gerekir.

Bu laiklik denilen malukat 1923 beri var ama CHP kac secim kazandi. Elde yok avuc da yok yok da yok.

CHP takimi laiklik ve bos laf etmeyi birakip üzerlerine sorumluluk almaya ögrenmelidirler.

Aradan 76 yıl geçmiş ve Hegel’in ifadesiyle değişim tek değişmeyen şey olarak kalmıştır. Demokrasi laiklik özgürlük eşitlik kavramları ise modern anlamda BİREY İÇİN VARDIR ve bireyi korumaktadır.Şahsi kanaatimce Kemalizmde tutuklu kalıp bunu kişi hak ve özgürlüklerinin korunması değil kısıtlanması amacına hizmete eder hale getirilmesi ise kavramın amacından sapmadır.Eğer amacımız Mustafa Kemal Atatürk’e saygı ve vefa ise bu tek kişiye karşı yaşayan halkıkarşımıza almak değil kucaklamak ile olur nitekim o da bunu istemektedir..
‘ İnsanları mutlu edeceğim diye onları birbirine boğazlatmak, insanlıktan uzak ve son derece üzünülecek bir sistemdir. İnsanları mutlu edecek tek yol, onları birbirlerine yaklaştırarak, onlara birbirlerini sevdirerek, karşılıklı maddî ve manevî gereksinimlerini temine yarayan hareket ve enerjidir. Dünya barışı içinde insanlığın gerçek mutluluğu, ancak bu yüksek ülkü yolcularının çoğalması ve başarılı olmasıyla mümkün olacaktır. 1931 (Atatürk’ün S.D.II, s. 273)’
Son olarak da şıunu ifade etmek isterim ki ne Atatürk gibi pek çok başarılı lider olmuştur ancak ne Gandiizm ne Churchillizm şeklinde akımlar doğmamıştır oysa liderlere saygı tamdır.. Atatürk’ün çok güzel şeyler başardığına inanıyorsak zaten ne kanun ne anayasa ile korumaya ihtiyaç duymamalıyız..

Tüm TariKaTçılların dilinde atatürk ataistmiş xxxxxxxxxxxxx ulu önden atatürk olmasaydı belkide yaşayamicaktık bağımsız bi şekilde

Tarikatçıl??

Ataist??

Olmasaydıcılık da ne bayatlamaz bişey böyle!

Sarayburnu’daki heykelin dikiliş tarihi 1926 örneğin.

Henüz ‘laik inkılap’lar filan ortaya çıkmadan önce.

Kurtulma savaşları ile pekişmiş “kör kurtarılmışlık”tan beslendiği açık.

“Yüce Kurtarıcı” mitosu burada da iş başında.

O zamanki ifade “Halaskar Gazi Hazretleri”.

Öyle zor şartlardasınız ki her daim bir kurtarıcı arıyorsunuz.

Derken bir şekilde kurtuluyorsunuz.

Bizi padişah mı kurtardı?

Hayır.

Ya?

Filan.

Tamam, artık padişah yok, o var.

Çok yaşa Kemal!!

Padişahizm biter, yerine kemalizm gelir.

Öyle büyük bir fark da yok aralarında.

Kazım Karabekir anılarında bakın neler diyor:

İngiliz Kaymakamı Rawlinson İstanbul’dan Erzurum’a geldi. Ve beni hemen makamımda ziyaret etti (27.11.1919). Tam bir saat görüştük”.
Anlattıklarının hülâsası şunlardır, Lord Curzon diyor ki:
a) Şimdiye kadar sulh yapmadığımızın sebebi Türkiye’de şimdiye kadar kuvvetli bir hükümet görmediğimizdendir. Hakiki İngiliz dostu olacak simalarla anlaşmak istiyoruz. Mustafa Kemal Paşa sulh konferansında bulunsun veyahut sulh mukarreratma (kararlar) mutabık kalsın.
b) Endişemiz Türkiye’nin yine bir gün İngiltere’nin düşmanları tarafına gecivermesidir. Padişah hükümeti bunu yapabilir. Artık krallık ve imparatorluk modası geçmiştir. Birçok debdebe ve masraf yerine millet kendi işini kendi gören cumhuriyette taraftardır. Bizim de padişahı
hükümet ve siyasete karıştırmayıp halife olarak istediği yerde oturmasına taraftar olmaklığımız.
c) Gerçi İstanbul bir Türk şehri olarak kabul olunmuştur. Ancak Çanakkale itilâf Devletleri tarafından işgal olunacak - ihtimal İstanbul etrafında itilâf askeri bulunur. Zaten Türkiye bir Asya devletidir, İstanbul bir köşedir. Anadolu’nun idaresi ve terakkiye şevki İstanbul’dan gayri mümkündür.

Leninizm, Komünizm, Faşizm, Sosyalizm, Stalinizm, Maoizm, Marxizm gibi fikirlerin, doğdukları topraklardan binlerce kilometre ötelerde dahi taraftar bulması ancak dünyanın TC dışında başka hiçbir yerinde alıcı bulmayan bir ideoloji olarak Kemalizm’in; beynelminel bir felsefi açılım olmadığının ve sığ bir ideoloji olduğunun kanıtıdır.

Bu rejimin hiç bir orjinaletisi yoktur. Pantenti Mustafa Kemal’e ait değildir.Tamamıyla Batıdan montaj bir rejimdir.

Kemalizimin temel hedefi Türkiye toplumunu tepeden inme Batıya enteğre etmek olmuştur.

Galip devletler Lozan’da yeni kurulan Cumhuriyeti vesayet altına almıştır. Aslında Kemalizim dediğimiz şey Mustafa Kemal’in şahs-ı manevisiyle Türkiye’nin İngiltere tarafından dönüştürme projesidir.

1946 yılına kadar İngiltere direk, 1946 yılından sonra İngiltere; ABD üzerinden bu vesayeti dolaylı olarak sürdürmüştür . Lozan’da zapt-ı rapt altına alınan Türkiye’nin, istikrarlı ve kalıcı bir yönetime ihtiyacı vardı. Dolayısıyla tek partili, tek adamlı bir yönetimin kurulması elzemdi. Tek parti diktatörlüğü 1946 yılına kadar kesintisiz bir şekilde devam etti. Ancak tek parti diktatörlüğü onca baskı ve şiddet uygulamasına rağmen yeterli mesafeyi alamadı ve halka Batıdan ithal devrimleri yeterince benimsemeti.

Vesayetci rejimin çökmemesi için yeni tarz siyasete ve vitrin değişikliğine ihtiyaç vardı. Baskıların gevşetilmesi, yıpranmış kadroların değiştirilmesi gerekiyordu. Atatürk’ü koruma kanunun Demokrat parti döneminde çıkartılması ”yönetcilerin değiştiği ancak rejimin değişmediği ” ikazından başka bir şey değildir.

1950 yılından sonra yarı askeri parlamanter diktatörlük devreye sokulmuştur. Seve seve benimsetme ve dönüştürme politikası artık devrededir. Vesayetcilik hiç bir zaman değişmemiş, rejim ne zaman rayından çıkmaya başlasa askerler vasıtasıyla gerekli düzeltmeler yapılmıştır. Dolayısıyla Kemalizmi tek parti dönemine hasretmek yanlıştır diye düşünüyorum.