Kürtçü kesim, Türkçe’den ve Arapça’dan gelen kelimeleri de öz Kürtçe ilân etmekte ve lisâniyat ilmine ideoloji, milliyetçilikle yaklaşmaktadır. Bir nevî “Kürt Güneş Dil Teorisi” inşâ etmektedirler. Söz gelimi Kürtçe qerax “kıyı, sâhil” sözcüğü ilk bakışta öz Kürtçe sanılabilir oysa Türkçe’dir. Türkiye Türkçesi halk ağızlarında kırak “kenar 2) kıyı”, Azerbaycan Türkçesi’nde qırax “kenar 2) kıyı” demektir. Çoğu dilde “kıyı” anlamına gelen sözcük “kesmek, kırmak” kökünden gelir ki Türkçe “kıyı” sözüğü de kı- kökünden gelmektedir. (kıy- “kıymak” da aynı köktendir) Arapça sâhil Kürtçe qerax olmuştur.

Bir başka örnek, Kürtçe erd “yer” sözcüğü. Kürtçü kesim bu sözcüğe de “öz Kürtçe” deyip bu sözcüğün Almanca erde “yer 2) dünya” = İngilizce earth “yer 2) dünya” ile “kökteş” oluğunu iddia eder. Oysa sözcük Arapça ard’dan gelir. Bu Arapça kökenli sözcük Türkçe’de ise arz “yer” olmuştur. Arapçadaki “dat” harfi, Türkçe’ye geçen kelimelerde “z”, Kürtçe ve Farsça’ya geçen kelimelerde “d” olur. Arapça arD (dat) > Türkçe “arz” > Kürtçe “erd”…

Kürtçe’nin kapsamlı bir etimolojik sözlüğü yoktur ve bu “Kürt Güneş Dil Teorisi” bakışıyla da hazırlanamaz. Kürtçe’deki koç “göç”, koçer “göçer”, isot “issi ot” gibi öz be öz Türkçe kelimeleri dahi “öz Kürtçe“ sanan ve ilân eden bakış açısı sahipleri elbette ilmî gerçekleri bırakıp uydurma teoriler ortaya atacaktır.

Kürtçü safsatanâmeciler gibi yapıp Kürtçe’deki yabancı kökenli kelimeleri bölüm bölüm verelim. Mâdem bir dildeki yabancı kökenli kelimeler, o dilin “olmadığının” kanıtıdır, aynı bakış açısıyla bakalım Kürtçe var mıymış yok muymuş? Tabii bu çalışmadaki kelimeler “ufak” bir örnektir. Kürtçe’deki yabancı kökenli kelimelerin (Ermenice, Fransızca, İngilizce, Süryanice, Urartuca, Hurrice, Gürcüce, Lazca, Lezgice, Yunanca, Almanca, İtalyanca, Latince, Rusça vb. hâriç tutuldu) tümü değil, sadece Türkçe, Arapça ve Farsça’dan geçenlerin cüz’i bir kısmına yer verilmiştir.

Örneğin, pamidor “domates” < Rusça, kartol “patates” < Rusça, pirpirim “semizotu” < Ermenice, bacanê sor “al patlıcan” Kü bacanê, Kü gêras < Yun kerasos gibi diğer dillerden yapılan alıntılara değinilmemiştir.

Ev, Mutfak, Bitki adları, Hayvan adları ve Günlük Hayatla ilgili kelimelerden bazı örnekler

oda, ode < Tü oda

îsot < Tü issi ot < ıssı ot “sıcak ot, acı ot”

qawin < Tü kavun

gizêr, gêzer < Tü kezer “havuç” (halk ağzıları)

yarkok < Tü yerkök “havuç” (halk ağzıları)

arpalix < Tü arpalık

tor < Tü tor “sık gözlü ağ”

torbe < Tü torba

dorpî < Tü törpü

dorpî kirin < Tü törpü’den “törpüleme”

dorpîkirî < Tü törpü’den “törpülü”

turm, torm < Tü torum “deve yavrusu”

dol < Tü döl “torun anlamında”

torîn < Tü torun

pisîk, pişîng, pişîk < Tü pisik “kedi” (halk ağızları)

gogercîn < Tü güvercin

çelik < Tü çelik

çorek < Tü çörek

qewan < Tü kovan

qerekol < Tü karakol

ordî < Tü ordu

qertel < Tü kartal

boz < Tü boz “kır, gri”

qir < Tü kır “gri”

qeraç < Tü kıraç

hespê boz < Tü boz’dan “boz at, kır at”

boz bûn < Tü boz’dan “bozlaşma, kırarma, grileşme”

çakûç < Tü çekiç < çakıç (çak- “çakmak” kökünden)

bitov < Tü bit- kökünden “bitiv” (tohum) (halk ağızları bitiv, bider “tohum”)

çax < Tü çağ “zaman, vakit, çağ”

biçax, bêçax < Tü çağ’dan “bîçağ, zamansız, çağsız”

kasok < Tü kesek’ten “orak, kesme aracı”

belge < Tü belge

belge kirin < Tü belge’den “belgelemek”

bibelge < Tü belge’den “belgesiz”

belgedar < Tü belge’den “belgeli”

belgedan < Tü belge’den “belgelik, arşiv 2) dosya”

belgewar < Tü belge’den “belgesel”

belgename < Tür belge’den “senet”

belgeyî < Tü belge’den “dokümanter”

gemî < Tü gemi

gemîvan < Tü gemi’den “gemici, armatör”

gemîvanî < Tü gemi’den “gemicilik, armatörlük”

gûz < Tü koz “ceviz”

gûzik < Tü kozak “kozalak”

gûzikî < Tü kozak’tan “kozaksı, kozalaksı”

qarqarok < Tü karga

telik < Tü terlik

çîçek < Tü çiçek

çemçik < Tü “çömçük” (kepçe) çömçe “kepçe” (halk ağızları) (Farsça’ya da “çumça” olarak geçmiştir.)

aş < Tü aş “yemek” (Kazakça as, Kırgızca/Özbek/Türkmen/Azeri/Uygur/Tatar/Başkırt aş, Yakutça aas)

aşpêj < Tü aş’tan “aşçı”

aşpêjî < Tü aş’tan “aşçılık”

aşxane < Tü aş’tan “aşevi, aşhâne”

çetel < Tü çatal

biçetel < Tü çatal’da “çatallı”

çeteldank < Tü çatal’dan “çatallık”

kap < Tü kap “tas, kâse”

qalpax < Tü kalpak “kapak, kapatan”

kepeng < Tü kapanak/kepenek (Farsça’ya da kepenk/kepeng olarak geçmiştir. Türkçe kapanak ile kepenek aynı kelimedir “kapanan/kapatılan şey”)

kepenek < Tü kepenek

kapek, kapik, kepik, kepek < Tü kepek “tahıl kepeği”

boza < Tü boza

bozafiroş < Tü boza’dan “bozacı”

bozafiroşî < Tü boza’dan “bozacılık”

bozaker < Tü boza’dan “bozacı”

bozakerî < Tü boza’dan “bozacılık”

kulek < Tü külek “kova, tahta kova” (halk ağızları)

mantî < Tü mantı

ocax < Tü ocak

don < Tü don (don yağı, katı yağ)

qatix < Tü katık

biqatix < Tü katık’tan “katıklı”

bêqatix < Tü katık’tan “katıksız”

qatix kirin < Tü katık’tan “katıklamak”

meyan < Tü meyan “glycirrhiza”

ordek < Tü ördek

balaban < Tü balaban

beyreq < Tü bayrak

çelik < Tü çelik

temîrkere < demircilik

çakmaq < Tü çakmak

çakmaqfiroş < Tü çakmak’tan “çakmakçı”

çakmaqdar < Tü çakmak’tan “çakmaklı”

bêçakmaq < Tü çakmak’tan “bîçakmak, çakmaksız”

qiço < Tü küçük

at < Tü at

doner < Tü döner

donervan < Tü döner’den “dönerci”

çelik < Tü çelik

çorek < Tü çörek

Dillerde çokça kullanılan kavramlardan, kelimelerden bir kısım örnekler

dîrek < Tü direk

dûz < Tü düz

dûz bûn < düzleşmek

dûzbûnî < düzlük

dûzekî < düzce

dûz kirin < düzletme, düzleme

çapik < Tü çabuk (çap- “hızlı gitmek, hızlı olmak” kökünden. Çapkın ve “at çapmak” bu kökten gelir. Farsça’ya ve Ermenice’ye de geçmiştir.)

çalim < Tü çalım

çalim kirin < çalımlanma

çalak < Tü çalak “hızlı, çabuk 2) yapan çal-ış-mak ile aynı kökten)

çalak bûn < Tü çalıştırmak

çalakî < Tü çalaklık, etkinlik

çalakîker < Tü çalak’tan “eylemci”

çalakîkerî < Tü çalak’tan “eylemcilik”

çalaktî < Tü çalak’tan “atılgan”

çalakîsaz < Tü çalak’tan “eylemci”

çalakîsazî < Tü çalak’tan “eylemcilik”

çalakane < Tü çalak’tan “çalakâne, etkince”

tore < Tü töre
torenenas < Tü töre’den “töre tanımaz”
torenenasî < Tü töre’den “töre tanımazlık”
toreyî < Tü töre’den “törevî, töresel”
torî < Tü tor “genç”ten “torluk”

koç < Tü köç “göç”

koçer < Tü köçer “göçer, göçebe”

koçerî < Tü köçer’den “göçerî, göçerlik, göçebelik”

koç kirin < Tü köç “göç”ten “göçmek”

koç bûn < Tü köç “göç”ten “göçme”

koçber < Tü köç’ten “göçmen”

koçberî < Tü köç’ten “göçmenlik”

koçbûyîn < Tü köç’ten “göçüş”

qerqeşûn < Tü kargaşa

biqerqeşûn < Tü kargaşa’dan “kargaşalı”

qerqeşûnî < Tü kargaşa’dan “kargaşalık”

çol < Tü çöl

çolax < Tü çolak

çolistan < Tü çöl’den “çölistan, sahra”

çolkarî < Tü çöl’den “kırsal, çölsel”

çolter < Tü çöl’den “kırsal, kır, kırlık, step”

çolterî < Tü çöl’den “kırsal, kırlık”

çokterî bûn < Tü çöl’den “kırlaşmak, kırsallaşmak”

çolwar < Tü çöl’den “kır, kırsal”

çewlik < Tü çevlik “etrafı çevrilmiş yer, bahçe 2) büklük”

çawîş < Tü çavuş

çawîşî < Tü çavuş’tan “çavuşluk”

qedexe kirin “yasaklama” (Azerbaycan/Oğuz Türkçesi qadağan, Özbekçe katäğan “yasak”)

qadexe bûn < Tü kadağan’dan “yasaklanma”

qedexeker < Tü kadağan’dan “yasaklayıcı”

çapan < Tü çapan “bez 2) pamuk” < Eski Türkçe çapğan (çaput “eski dokuma bez” ile aynı kökten < çap- “çapmak, vurmak 2) dokumak”)

çap “basım, vurum” < Eski Türkçe çap- “çapmak, çarpmak, vurmak 2) basmak 3) dokumak” (çaput “dokuma bez”, çapğan “çapan, bez” aynı kökten çak- “çakmak, vurmak”, çal- “çalmak, vurmak” (kaşık çalmak, saz çalmak, çala kaşık, çala kalem vb.)

demxe < Tü damga

demxe kirin < Tü damga’dan “damgalama”

bidemxe < Tü damga’dan “damgalı”

bêdemxe < Tü damga’dan “bîdamga, damgasız”

kole < Tü köle “esir”

kolekî < Tü köle’den “kölece”

kolewari < Tü köle’den “kölevârî, kölece”

koledar, kolewar < Tü köle’den “köleci”

koledarî, kolewarîtî < Tü köle’den “kölecilik”

kole bûn < Tü köle’den “köleleşme”

kole kirin < Tü köle’den “köleleştirme”

koledar < Tü köle’den “köleli”

koletî < Tü köle’den “kölelik”

dîlek < Tü dilek “temennî”

top < Tü top (oyun topu)

top < Tü top (savaş topu)

topik < Tü top, topak’tan “toparlak” (Sözcük Ermenice’ye de bir yemek adı olarak geçmiştir. Topik “nohut ezmesi”)

topikî < Tü top, topak’tan “toparlakça”

topavêj < Tü top’tan “topçu”

topavêjî < Tü top’tan “topçuluk”

top kirin < Tü top (toplu’dan) “toplama”

top bûn < Tü top’tan “toplanma”

qame < Tü kama “hançer”

gerek < Tü gerek “lûzum, lâzım”

gerekî < Tü gerek’tan “gerekçe”

gerek kirin < Tü gerek’ten “gerektirmek”

gerek bûn < Tü gerek’ten “gerekmek”

bey < Tü bay “zengin, varsıl” (Eski Türkçe bay “zengin”)

bey < Tü bey “efendi”

xanim < Tü hanım

xanimtî < Tü hanım’dan “hanımlık”

qîz < Tü kız

Qizilbaş < Tü Kızılbaş

Qizilbaşî < Tü Kızılbaş’tan “Kızılbaşlık”

gizir < Tü kızar- “kızarmak, kızıl olmak”

gizirî < Tü kızar’dan “kızılca”

ocaxvanî < Tü ocak’tan “ocakçılık”

qelq < Tü kalk- “hareket etmek”

xan < Tü han (kağan, bey)

qat < Tü kat “tabaka”

qat bûn < Tü kat’tan “katlanmak”

qat kirin < Tü kat’tan “katlamak”

qata jor < Tü kat’tan “çekme kat”

qat bûyin < Tü kat’tan “katlanış”

qat jimar < Tü kat’tan “kat sayı”

qatkirî < Tü kat’tan “katlı”

qatmer < Tü katmer

qatqat < Tü kat’tan “katkat, katmer”

qatqatî < Tü kat’tan “katkat, katman”

qatqatî bûn < Tü kat’tan “katmerleşmek, katmanlaşmak”

êl < Tü el “halk 2) devlet” (Eski Türkçe él “halk 2) devlet”) Kürtçe “aşiret, oymak” anlamında.

ela < Tü elâ, ala

alav < Tü alav (Eski Türkçe yalav. Aynı kökten yalaz “ateş”, yalım “kıvılcım”) Sözcük, Farsça’ya “alev” olarak geçmiştir.

qerax qerax “kıyı, sâhil” anlamıyla geçmiştir.

gol < Tü göl

golik < Tü gölek “küçük göl” (Eski Türkçe kölek “gölcük”)

gorî < Tü göre

îsîn < Tü ışımak, ışın “parlaklık”

kirt kirin < Tü kertmek

sax < Tü sağ

saxlem < Tü sağlam

bi saxlemî < Tü sağlam’dan “sağlamca”

saxlem kirin < Tü sağlam’dan “sağlamlama”

saxlem bûn < Tü sağlam’dan “sağlamlaşma”

saxlembûnî < Tü sağlam’dan “sağlamlık

saxlemî < Tü sağlam’dan “saplamlık”

saxberî < Tü sağ’dan “sağlık”

koz < Tü köz

sozdan < Tü söz’den “sözlenme”

sozdanî < Tü söz’den “sözleşme”

bisozdanî < Tü söz’den “sözleşmeli”

bêsozdanî < Tü söz’den “sözleşmesiz”

sozdar < Tü söz’den “sözdar, söz tutan, sadık 2) sözlü”

laqirdî < Tü lakırtı

Kürtçe’deki yabancı kökenli edatlardan, bağlaçlardan bir kısım örnekler

gorî < Tü göre

hema < Arapça ammâ “gelgelelim”

lakîn < Ar lâkin

û < Farsça û “ve”

eger < Fa eger < Eski Farsça agar < hakar, hakaram < ha-karam “bir kez”

gêrçî < Fa agar çi < gar çi “eğer ki”

belkî < Fa bal ki “hatta”

belkiyî < Fa bal ki’den

belkîtiyî < Fa bal ki’den

heta < At hattâ “ta ki”

qey < Tü kay, ka “ne?” (Eski Anadolu Türkçesi kay “ne, nasıl?”, Kazakça kanday “nasıl?”, kayda “nerede?” Türkçe/Kazaka/Kırgızca/Azerice vb. Kaç “ne kadar?”, kangı “hangi?” kanı “hani?”vb.)

ne < Tü ne

meger < Fa magar < Eski Farsça ma agar

madem < Ar mâ dâma “dâim oldukça”

şayed < Fa şâyad < Eski Farsça şâyistan “uymak, mümkün olmak”

her < Fa har “tüm”

hîç < Fa hêç “hiç”

hîç kes < Fa hêç kes “hiç kimse”

her kes < Fa har kas “tüm kişiler”

Çeşitli kelime örnekleri

qanûn < Ar qânun < Yunanca kanon

yasadan < Tü yasa’dan “kanun koyma, yasama”

yasayî bûn < Tü yasa’dan “yasalaşma”

yasayî kirin < Tü yasa’dan “yasalaştırma”

xêr < Ar xayr “iyilik”

bixêr < Ar xayr’dan “hayırlı”

xêrdar < Ar xary + Fa dâr “tutan, -lı”dan “hayırlı”

xêrxax < Ar xayr + Fa xâh “isteyen”den “hayır isteyen”

xêrkar < Ar xary + Fa kâr “yapan, eden”den “hayır yapan, hayır sever”

kitêb < Ar kitâb

pirtûk < Tü pırtık “kitap, yazma” (Yırtık pırtık)

pirtûk çapker < Tü pırtık + Tü çap- “vurmak 2) basmak” + Fa kâr “eden”den “kitap basan, kitapçı”

pirtûkgeh < Tü pırtık + Fa gâh “yer”den “kitap yeri, kitaplık”

pirtûkxane < Tü pırtık + Fa hâne “ev”den “kitap evi, kütüphâne”

pirtûkxanevan < Tü pırtık + Fa hâne + Fa bân “tutan, -cı”dan “kütüphâneci”

defter < Yun diphthéra “tabaklanmış deri”

defterdar < Yun defter + Fa dar “tutan”

name < Fa nâme “mektup, nâme”

welat < Ar wilâyat “vilâyet, egemenlik bölgesi, ülke, vatan”

welatî < Ar welâyatî “vatandaş”
welatperwer < Ar welâyat + Fa perver “tapan, seven” perest “tapan 2) hizmet eden”

… devam edecek …

Elbette Kurt diye bir irk yoktur. Onlar yururken kart kurt sesleri cikartan dag Turkleridir. Ancak kandirilmislar ve kendilerini Kurt sanmaktadirlar. Kurt olmadigina gore Kurtce diye bir dil de yoktur. Kurtce, Turkcenin kaba bir lehcesidir. (Dagda yasadiklarindan olmali) Dunyadaki tum irklarin ve dillerin Turklerden/Turkceden ciktigi da cok dogru bir tespittir.

Bakin biraz dunya yasam tarihi dersi vereyim musadenizle. Ilk insanlar henuz magaralarda yasarken konusma bilmiyorlar, birbirlerini yiyiyorlardi. Daha sonra disari cikan ilk akli basinda insan gunesi gordu ve “aaa” dedi. Iste bu ilk harftir, konusmadir Ve bu konusmayi yapan da Turktur. Ve butun harflerin, dillerin kaynagi Turkcedir.

Turkler ilk insandan itibaren Turktur. Kizilderililer aborjinler neandertaller vs. Hepsi Turktur. Turkler buyuk bir selaleden akan suyun cikardigi gurultuyu duyunca bilge bir tavırla “ne yaygara” demisler ve o selalenin adi Niagara olmustur. Ayni bicimde cok uzun bir nehrin fark edilmesi uzerine (burada dönemin ilkel sayilabilecek kosullarina ragmen Turklerdeki ongoruyu ve gozlem yetenegini goruyorsunuz, ayrica belirtmeye gerek yok) Turklerin “amma uzun” demeleri sonucunda o nehrin adi Amazon kalmistir. Tum bunlar Turklerin insanligin atasi oldugunu ve tum dillerin turkceden turedigine sarsilmaz bir kanittir.

Ayrica Turkler hicbir savasta yenilmemislerdir. Birinci dunya savasinda Almanlar yenildigi icin yenik sayilmislar, ikincisini ise Milli Sefin dogaustu zekasi ile kursun atmadan ezici bir galibiyetle kazanmislardir. Bir koyup 50 almislardir.

Burada ve baska sitelerde bu tip yazilar goruyorum uzuluyorum. Bakin mesela nasil da alay ediyorlar surada:

http://www.izlenimler.net/2008/08/23/turkun-gucu/

Ne cahillik! Ne aymazlik! Titreyin ve kendinize gelin asil Turk evlatlari. Hepiniz Turksunuz. Muhtac oldunuz kudret damarlarinizdaki asil kanda mevcuttur.

Tum dunyaya barisi ancak Turkler getirebilir Bu mihvalde sozlerimi Ataturk’un 1934′de tarihinde Turkiye’yi ziyaret eden Isvec veliahdi Gustav Adolf serefine verdigi yemekte yaptigi kulturler arasi iliskilere (aslinda tek kulturun, Turk kulturunun cesitlenmesidir bu) onem veren konusmasi ile bitiriyorum:

“Altes Ruayal; bu gece, ulu konuklarimiza, turkiye’ye ugur getirdiklerini soylerken, duydugum, tukel ozgu bir kivanctir. burada kaldiginiz uzca, sizi sarmaktan hic durmayacak ilik sevgi icinde, bu yurtta, yurdunuz icin beslenmis duygularin bir yankusunu bulacaksiniz. isvec-turk uluslarinin kazanmis olduklari utukularin silinmez damgalarini tarih tasimaktadir. suerdemligi, onu, bu iki ulus, unlu sanli sozlerinin derinliginde sonsuz tutmaktadir. ancak, daha baska alanda da onlar erdemlerini o denlu yaltirikli yondemle gostermislerdir. bu yolda kazandiklari utkular, gercekten daha az ozence deger degildir. avrupa’nin iki bitim ucunda yerlerini berkiten uluslarimiz, atac ozluklerinin tum issilari olarak baysak, onurme, uygunluk kildacilari olmus bulunuyorlar; onlar bugun en guzel utkuyu kazanmaya aniklaniyorlar: baysal utkusu..”

Bu arada Türkçe bilmeyen hangi Kürt bu ülkede baş tacı yapıldı acaba? (Meraktan soruyorum, bu ülke gerçekleri değişti de ben iki haftalık tatilde mi fark edemedim diye.)

Vatan evlatlığı(Devletin BABA olduğu bilinçaltı mevcut burada)tanımı da yapılmış; bir de, Türkçe bilmeyenlere zorla dil öğretip, olmazsa sürdürmeyi benimseyen insanlıkdışı zihniyet.

Yok artık, hala bu tarz düşünceleri savunanlar var, hem de sırtını Atatürk’e dayayarak. Fransızca bilen Atatürk ve diller yasaklansın diyen birinin, tezini desteklemek için burası Atatürk Cumhuriyeti demesi. İronik.
Yazmak bile abes…

Türkçe dışında konuşulan diğer bütün diller yasaklanmalıdır. İngilizce, Almanca gibi diller asla öğretilmemeli. Mühim olan Türkçedir. Türkçe bilmeyenlere de zorla da olsa Türkçe öğretilmelidir.

Kürtçe, Arapça, Ermenice, Rumca gibi etnik dillerin konuşulmasına izin verilmemeli.

Almanya artık Almanca bilmeyeni ülkesine almıyor. Biz ise Türkçe bilmeyen Kürtleri baştacı ediyoruz. Ne kadar saçma bir durum. Türkçe herkese öğretilmeli. Öğrenmek istemeyenler ise derhal sınırdışı edilmelidir.

Burası Atatürk Cumhuriyeti. Bölücü istekleri kabul etmez bu vatanın evlatları…

hakiki mesele turk dil kurumu ve turk tarih kurumu gibi ucubelerin yansittigi zihniyet. Devlet kendini herseyin sahibi saniyor ya, insanlarin, topraklarin, dilin ve tarihin. mesele bu yani.

saygilar