bence, atatürkçülerin düşündüğü gibi,eğer atatürk hala yaşıyor olsaydı nobeli de alırdı- oscar ı da alırdı,hatta windows’u da icat edeceği için kral olurdu ,bilgi yarışmasında da 500 trilyonu kazanırdı, gol kralı bilem olurdu..

atatürkçüler şunu iyi anlamalı: atatürk heykellerine dökülen 81 250 000 metreküp beton-850 000 ton demir- 19000 ton ÇBS boya, 50000 ton alçı ve tutkal ile bi güzel baraj yapılırdı (rakamlara inanmadınız mı ? isterseniz ölçün- ne de olsa nasrettin hocanın torunlarıyız..)
atatürk için basılan cafcaflı kitap önsayfaları ile 150 000 ağaç kesilmekten kurtulurdu..hem ne işi var atatürk resimlerinin jeoloji-biyoloji-arkeoloji..kitaplarının başında..yalakalık işte..
bu memlekete faydalı olmak istiyorsak, bilim adamları 24 saat laboratuardan çıkmayacak-teknik adamlar haftalarca atölyelerinden ayrılmayacak.. öyle hot-zot sloganlarla peynir gemisi yürümüyorr.değilse hangi gücümüzle dünyaya kafa tutacağız da atatürkçü olacağız ?

slogan atatürkçülüğünü bırakın artık,sıktı..
ilkokul bebelerinin beynini de kim yıkıyorsa allah belasını versin..

Ancak bizde,kisileri putlastirma konusunda İslamci da Ataturkcuden pek farkli degil. Bunu gormenin anahtar kavrami “elestiri kulturu”. Kimi tarikat seyhleri ya da Osmanli sultanları soz konusu olunca, maalesef karsi tarafta ayni saldirgan uslupla her “elestiri”ye “hakaret” muamelesi yapiyor. Okan Bayulgen’i bacagindan vurmuslardi “Istanbul Kanatlarimin Altinda” yuzunden. Abdulhamit’i elestiren (hatta icki ictigi gibi elestiri bile olmayan bir tespitte bulunanlar bile) hemen “hedef” haline getiriliyor.

Herkes once kendi kapisinin onunu temizlese ortada sorun kalmayacak. Ancak maalesef kimse olaya samimi olarak yaklaşmıyor.

Lütfen merakımı mazur görün ama sormadan kendimi alıkoyamayacağım. Gerçekten mesleğiniz avukatlıkmı?(şahsi bir merak sadece)

Bir alt yazıda belirtiğiniz gibi maalesef ülkemizde dehşet bir şekilde kavram karmaşası yaşanıyor ki bunda yerden göğe kadar haklısınız. Biz bu kavramları asıl itibari ile ele alacak olursak sanırım daha iyi anlaşabileceğimizi umuyorum.Müslüman olduğunu söyleyen bir insan eğer gerçek anlamda bu iddiasında samimiyse,hem dünya hem ahiret hayatı için enazından itikad olarak Kur’an ı esas almalıdır. Bu merkeziyet şuuru hayatının her devresinde hem iç dünyasının hem dış dünyasının bütün değerlerini, fikrini, zikrini kuşatmalıdır. Öyle ki Ehl-i Sünnet (Allah’a nasıl inanmak gerektiği) akaidinde insan kendinin müslüman olduğunu söylediği veya zannettiği halde bile dinden çıkmış olabilir. (elfazl-ı Küfür bahsi). Dini meseleler ciddiyet gerektirdiğinden belli bir birikim ve ilim olmadan, sence-bence itikadı ile ortaya konamaz. Biz müslümanların kavram karmaşası dediğimiz çıkmaz işte tam bu noktada kendini gösterir. Geçmiş ulema 20-30 yıllık bir eğitimden sonra din adına konuşma ve fetva verme icazeti ve selahiyetini alırdı. Günümüzdeki gibi 4-5 yıllık eğitim (bu eğitim işi ise başlı başına bir romandır) sonucunda dr.-prof.-hoca-alim sıfatları almazlardı.Din kültürü başka bir şeydir, din ilmi bambaşka birşey.İşte bu nedenle Allah, kullarına kendisine nasıl inanmaları gerektiğini bile bildirmiş,bu inancın temel esaslarını peygamberleri vasıtasıyla kullarına izah ettirmiştir. Günümüz insanının ilah anlayışı herbirimizin kültürüne,idrakine,kafa yapışına göre değişiyorsa bu inanış islamdan başka birşeydir. Dolayısıyla ”Müslümanım” diyen bir insan sevdiği,dostluk kurduğu,destek verdiği, nefret ettiği; şahıslar,fikirler ve fiillere bu nazar ile bakmalıdır. Bir tarafta dinin münker ve necis diye nitelendirdiği birşeyi kabul edip sevecek, diğer tarafta ise ben müslümanın diyecek olursak bize derler ki; Perhizde lahana turşusu yenmez.

Laiklik kavramının İslamın ruhuyla örtüştüğünü söylemeniz ise başlıbaşına beni hayretlere düşürdü. Zira gerek demokrasi ve gerekse laiklik islam ile bağdaşan bir kavram değildir. Cumhuriyet deseniz tamam derdim ama bu derece çarpıtmayı doğrusu beklemiyordum. Adınızın önündeki Av. ile ifade edilen meslek grubunda, kelimeler hayati önem taşır.Bu nedenle sizin kullandığınız kelimelerin nereye varacağını çok daha iyi hesap etmenizi beklerdim.İslamın devletcilik anlayışı ile sizin bahsettiğiniz devletcilik anlayışının ruhen bağdaşması kusura bakmayın ama münafıkların ortaya sürdüğü (sizi tenzih ederim) bir teoridir. Kaldı ki bu teoriler kesin olmayıp, olabilirlik ifade ettikleri halde (kaldı ki buna teori bile denmez) sanki kesin böyleymiş gibi sunulmaktadır. Bu noktada temel sorun şudur; Emir ve yasaklar yaratılışımızdaki ”benlik” fıtratı gereği bizlere ağır gelir. Bu ağırlıktan sıyrılmak, ama dinin içinde de kalmak isteyenlere hitap eden cahillerin, din alimi adı altında, egolara hoş ve kolay gelen fetvalar vermesi, bu fetvaları Kur’an ve sünnet ışığında değilde, kendi benliklerinden yorumlar katarak sunması,yani bizi dinimize göre değilde, dinimizi bize göre uydurma çalışmalarıdır. …..v.s sevmekte bir beis yoktur dediğinizde kelimenin kendisinin değil, kullanıldığı bütünlük itibari ile nereye gittiğini sanırım anlatabilmişimdir.

Sonuç itibari ile;

Peygamberin hayat düsturu olarak belirlediği ve mücadelesini verdiği kavramları ortadan kaldıran bir sisteme ve savunucularına hoş gözle bakamaz onları sevemezsiniz. Bu mesele editör tarafından başka bir başlık adı altında açılabilirse sanırım daha iyi ifade etme şansı bulabiliriz.

Laiklik konusunda söyledikleriniz dogru, mesela Genel Kurmay Baskani’nin “sehit” kelimesini agzina almamasi gerekir degil mi?

Meselâ Pasam Sakin Din Istismari Yapan TSK Olmasin? adli makaleyi tavsiye ederim. Kral çiplak deyince herkes yerinden siçriyor ama dogrular dogrudur. Baskalari bilse de bilmese de.

Ama gelin görün ki isine gelince din istismari yapan Genel Kurmay isine gelince Gaziantep’te basörtülü kizlar ilahi söylüyor diye darbe yapmaya kalkiyor!

Laik devlet sünnî Islam dersini Alevîlere zorla verdiriyor mesela. Bunun laiklikle ne alakasi var? Bu iste alaturka laiklik.

Biz bunlara bir tamamlayici bilgi koyalim:

Fransiz tarzi laiklik ile Anglo-Saxon tarzi farklidir. Birincisi kendini Vatikan’dan kurtarmaya çalisan bir devletin DiNSiZLiK=LAiKLiK üzerine oturttugu bir prensiptir. Halka ragmen Halk için neyin iyi neyin kötü olduguna devlet karar verir bu sistemde. Atatürk devrimleri bu bakimdan Fransiz devriminden çok esinlenmistir: Fransizlar takvimi degistirmistir mesela.

Bu yönüyle hiç de laik olmayan Iran Islam(!) devrimi de tepeden inmeci bir yaklasimdir. Halka ragmen resmî “iyi-kötü” belirlenmistir. Iranlilarin ruhban sinifina bizdeki Anayasa mahkemesi tekabül eder. TBMM’nin üzerinde oldugunu vehmeden bir kurulustur, aynen kendini AYETULLAH(!) zanneden adamlar gibi.

ikincisi laiklik alternatifi (ANGLO SAXON) ise BÜTÜN iNANçLARA (ateizm de dahil) ayni mesafede duran bir devlettir. Birey önplandadir. bunun sebebinde de ingiltere’deki mezhep kavgalari, Locke gibi düsünürlerin fikirleri, protestan ve anglikan anlayisin Katoliklerden farkli olmasi ve nihayet ABD’nin kurulusunda meydana gelen olaylar yatar.

Türkiye birincisini uygulamaya çalisiyor, çarpik bir sekilde de olsa. Ben ikiciden yanayim. Hem sahsen, hem de TC vatandaslari için daha hayirli olacagini düsündügüm için.

“Öte yandan kimse Atatürk heykeli önünde saygı duruşu yaparken sizden tapınma yapmanızı istemiyor ki!…” (Av Cemal)

Bu dediginize katilamayacagim. Okul çocuklarinin Millî Egitim makinasiyla beyninin yikandigi bir ülkeden bahsediyoruz.
1) Ulu yaratici,
2) Türklerin babasi,
3) Samsunda günes gibi dogdu,
4) vs vs

Baska makaleler altinda örnekler vermistik, TTK ve TDK’nin bir çok kitabinda “Yüce Ata’ya Hamd ederim” diye yazar.

Devlet kurumlarinin din ile ilgisi olmamali, bu dogru. Okul çocuklari Ata’nin ölüm yildönümünde “sen ölmedin, içimizde yasiyorsun” gibi reenkarnasyon kokan laflar etmemeli. Devletin ve belediyenin bütçesindne para harcanip heykel dikilmemeli. Bunlar hep Kemalizmin bir devlet dini oldugunu gösteren seyler.

Yukarıdaki yazının son paragrafındaki şu cümleyi tekrarlamakla yetiniyorum. Çünkü bu mevzuda konuşunca artık hafakanlar basıyor. Anladım ki insan, hatasını ancak kendi keşfiyle bulabiliyor. Çünkü siz beni dinlemiyorsunuz; kafanızda kurguladığınız “Atatürk karşıtı” karşı cephenin taarruzunu savuşturuyorsunuz. Ben bir cephede değilim.

Bağlıları ne zaman rasyonel argümanlarla meydan okunsa, hemen duygusal reaksiyonlarla karşılık veriyorlar.

Elbette. Hatta koysaniz ne olur? Kim karisir? Ama ben çocukluk ve gençlik yillarimda bir heykelin önünde tapinmak zorunda birakildim. Mesele zorlama kismindan kaynaklaniyor. isteyen günese, isteyen böceklere tapsin. Ama devletin dini olmasin diyoruz.

Yani öğretmen öğrencilerini susturmak için, öcü geliyor dese problem yok da böyle dediği için mi problem oluyor ?

Anıtkabir de yapılan törenlere de bu denli maksatlı yaklaşan yazarı kınıyorum. Siz hiç babanızın mezarına gidip konuşmadınız mı ? bu babanızı tanrı yerine koyduğunuzu göstermez.

çok terbiyesiz bir yazar. siteden uzaklaşmama sebebiyet verecek kadar da amaçsız bir yazı.

“can dündar’ın filmini daha yeni izleme fırsatı buldum. aslında atatürk’ü bayağı bir övücü film olmuş, ama sanırım övme dozajı az geldiği, ve hep “ilahî” değil de bazı noktalarda da “insanî” yönleri gösterince kemalistler tarafından bu kadar eleştirildi.”

Atatürk’ün Türkiye Cumhuriyetini nasıl kurduğunu her babayiğidin giyemediği ateşten gömleği nasıl giydiğini anlatmamış can dündar. Filme ilişkin eleştiriler, her insanın yaptığı basit özel hayat ilişkin bilgilerle geçiştirilmiş bir film olmasına dayanıyor. Bir de Atatürkün hiç bir yerde yazılı olmayan “Kürtlere özerklik vermeyi düşünüyordu” diye aslı olmayan kehanetlerde bulunmasından kaynaklanıyor.
Anlamadığım şu bu ülkeyi ona borçlumuyuz değilmiyiz. Bir Türk olarak bir müslüman olarak ona minnet duymamız gerekirken bu nankörlük bu nefret niye?
Müslüman olmak anti Kemalist olmayı mı gerektiriyor? (Ya da bunun tersi Kemalist olmak anti müslüman olmayı mı gerektiriyor?) Bu ayrım yanlış. Atatürk’e düşman olmak demek bu ülkeye düşman olmak demek değil mi? Sen Türkiye’yi seviyorsan Atatürk’e düşmanım diyebilir misin? Aksi takdirde en temel değerleri reddetmiş olursun. “Ben müslümanım ama şeytana tapıyorum” demek gibi bir şey olur bu.
Birbirimizi anlayacağımız günler dileğiyle kalın sağlıcakla.

Savaşma, seviş! Yeni şehadet,
”don’t worry be happy” de kurtuluşumuzun(?) marşı olur herhalde.”

Kusura bakmayın ben sizin gibi algılayamıyorum. Beis sözcüğünün dini bir anlam yüklü olduğunu sizden öğrenmiş oldum. Aydınlattığınız için teşekkür ederim. Ama bizim meslek icabı okuduğumuz hukuk dilinin ne denli ağır olduğunu görseniz herhalde müftü yakıştırmasında bulunurken belki biraz düşünürdünüz. Ben din bilgini değilim. Kuşkusuz İngilizler tarafından Arapların kafasına yerleştirilmiş Vahhabi islamını ve günümüzde ABD tarafından yapılmaya çalışılan islam olgusunu sizler gibi ben de üzüntüyle izliyorum. Peki ben bunlar doğrudur, bunların peşinden gidelim mi diyorum??? Eleştirilerinizi anlamıyorum Zira Ben hiç bir zaman sizin gibi “pamuk sakallı peygamber” hayal etmemiştim. Neyse konuyu gereksiz ayrıntılarla, anlamsız tartışmalarla uzatmaya gerek yok. Ben özetle diyorum ki; müslüman olmak demek anti Atatürkçü olmayı, Atatürk’ü sevmek te anti müslüman olmayı gerektirmez.
Bizi Türk milleti yapan değerlerimize sahip çıkmalıyız.

Selam ve saygılarımla.

Katılımcı arkadaşımızın şu paragrafını okuyunca kendimi bir anda o kadar mutlu hissettimki anlatacak kelime bulmakta zorlanıyorum. Sanırım zatınız sadece avukat değil aynı zamanda müftüsünüzde. zira bu ‘’sevgi” işine fetva verip, ”beis yoktur” demek derin bir dini ilminiz olduğunu gösteriyor. Bu arada humanizma ile islamın ayrı bir sentezini yaşayan insanların pamuk sakallı noel baba ile kendi hayallerindeki peygamber olgusunu karıştırdıklarını düşünüyorum. Zira bizim inandığımız islam ile amerikan islamı, israil islamı, alman, ingiliz v.s islamı arasında çok derin uçurumlar var. Gelin bunları birleştirelimde ”DİN” terminolojisine hep beraber bir katkımız olsun. Meğer 60′lı yıllarda bu işi çözmüşlerde biz nasibimizi alamamışız.

Savaşma, seviş! Yeni şehadet,
”don’t worry be happy” de kurtuluşumuzun(?) marşı olur herhalde.

Bir şarkı sözü var bilirsiniz: “Seni sevmeyen ölsün !” diye. Bu söz, mutlaka aşırı bir sevginin tezahürü. Ama dikkatli düşünürseniz yüklemin, ana temanın ölmek üzere kurulduğunu anlarsınız. Atatürk’ü tanrı olarak görmenizde de bir mahzur yok, yeter ki başkasına dayatmayın.
Atatürk’e, “borçluluk” üzerinden bir sevgi göstermek de ne kadar samimi bir sevgidir tartışılır. İnsanın birini sevebilmesi için onu tanıması gerekir. Bu anlamda, Türkiye’de, insan Atatürk’ü anlamaya çalışan Can Dündar dışında tek bir kişi yok. Onu da hain ilan ettiler. Bence şöyle düşünmek rahatlık veriyor insanlara: Biz memnunuz bulutlar arasından bizleri gözetleyen, extraordinary super hero motiflerine; o bir Mesih olsun, kusursuz olsun, korkusuz olsun, zaafsız olsun, aseksüel olsun, kötü alışanlıkları olmasın, boyu kısa olmasın, sesi ince olmasın, aman bizim gibi olmasın. Sevmek, tanımakla olur. Kemalistlerin sevdikleri mevhum bir Atatürk, onlar hayallerindeki Atatürk’ü seviyorlar. Varsın sevsinler, gölge etmesinler yeter.