Terör ve Teröre Yöneltici Kimyasal Maddeler

Asker Hastalığı

Amerikan iç savaşında (1861-1865) ve Alman-Fransız savaşında (1870-1871) morfin, ağrı kesici olarak deri altına enjekte edilmek suretiyle askerler arasında yaygın biçimde kullanıldı. Kırık, yara ve yanık ağrılarını gidermesi, askerde rahatlama duygusu uyandırması üzerine de gittikçe yaygınlaştı. Fakat aynı askerler, cephe gerisine alındıklarında baş ağrısı, titreme, bulantı, kusma, kasılma göstermeye başlıyorlardı. Bu klinik tabloya ” Soldiers Disease (Asker hastalığı)” adı verildi. Daha sonra, bu klinik tablonun, ağrılarına morfin tedavisi uygulanan yaralı askerlerin morfin bulamadıklarında maruz kaldıkları kriz olduğu anlaşıldı.
http://www.yeniumit.com.tr/yazdir.php?konu_id=273

Oldukça ilginç bir yazı olarak gördüğüm ve okuduğumda da Mehmet bey’in bu yazısında işaret ettiği bazı hususları hatırlattığı için buraya eklemek istedim.
Bağımlılık yapan ve bulunamadığı zamanlarda krize sebep olan şeyin sadece bu tip maddeler olmadığı muhakkak.İnsanda bağımlılık yapan bir takım düşünceler de olabilir.Ömrünün neredeyse tamamını her an savaşacakmış gibi hazırlık yaparak geçiren, düşman profili ve onun saldırı projelerini bizzat bir “düşman” psikolojisi ile düşünmeye koşullanmış biri bu düşünce tarzından emeklilik döneminde nasıl kurtulabilir ki;balık tutarak,çiçek besleyerek ya da resim yaparak mı?Hiç sanmıyorum,bu tip düşünceleri terk edebilmenin(bırakabilmenin)ön koşulu kayıtsız şartsız “şiddetin ve onun her çeşidinin insan sağlığı için zararlı”olduğunu kabul etmektir.Sivil olmanın anlamını bile bilmiyorken bu mümkün olabilir mi?
K.Irak operasyonu gündemde olduğu dönemde neredeyse tüm tv kanallarının kadrolu elemanı olan ve görüşlerine başvurulan emekli askerlerin tavırları bu yazıda bahsedilen “asker hastalığı”a sahip olduklarının emarelerini açık seçik gösteriyordu..Yine aynı hastalığa tutulmuş olma ihtimali oldukça yüksek görünen bazı emekli askerlerin adlarının, Ergenekon”gibi faaliyet alanı oldukça geniş kapsamlı düşünülmüş bir örgütün içinde geçiyor olması hiç de akıl almaz olmuyor bu durumda.

Militarizm hastalığı adeta genlerimize işlemiş. Zorunlu askerlik yüzünden oğlunu askere gönderen her aile kendini “ordu mensubu” hissediyor bir parça.(M.Y)

Kesinlikle, alıntı yaptığım yazıda bahsedilen ‘Beyin Yıkama Hapı LCD’ yada ‘Cesaret Veren veya Ölüm korkusunu Gideren haplar’ın etkisine sahip,genlere kadar nüfuz etmiş korkular yada kahramanlık öyküleri gibi.
Siayasetle,ekonomiyle yada herhangi bir başka konuyla ilintili bir sorunda sokaktaki bir vatandaşa fikri sorulduğunda “endişeye gerek yok,ordumuz var,müdahale eder” demesi ne kadar makul kabul edilebilir?Damarlarda dolaşan kırmızı sıvıyı hatırlatmaya başvurmak neden hep öncelikli çaredir?
Bir başka konuda yorumculardan biri şiddetin siyah beyaz olmadığını ara renklerinin de olduğunu yazmıştı.Çürüyen tenin morluğu yada akan kanın kırmızılığına sebep olan “siyah”şiddetin yolu;kendi kanlarını akıtarak bayrak boyayan çocukların takdir gören vatan sevgilerinin şiddetinin rengi olan “beyaz”dan geçiyor olabilir mi?

Yine,sıkı bir hak ve özgürlük savunucusu olan ve bu kez şiddetin “cinsiyetini” keşfeden bir yorumcu,K.Irak’a yapılan saldırının çözüm olamayacağının altını çizen bir yazının altına yaptığı yorumda “operasyon hakkında henüz karar veremediğini” yazmıştı.Karar verilememiş olanın ne olduğunu anlamak zordu;ölen yada öldürülenlerin nedenleri,haklılığı mı yoksa sayısı mıydı?
“Her savaşta zaiyat olur!”anlayışı ile yola çıkılan bir eylemin şiddet rengine karar veremezken “en kutsal olan insan hayatı” diyebilmek nasıl mümkün olabilir?Genlere nüfuz ettiğinin farkına bile varılamayan bir hastalığın etkisi ile olabilir mi?

Deklare edilerek meşrulaştırılmış planlı programlı şiddet ile beklenmedik bir zamanda aniden gerçekleştirilen,sayısal niteliği nedeniyle katliam olarak tanımlanan şiddet eylemleri arasında hiçbir renk farkı olamaz.Kan,tüm siyah beyaz fotoğraflarda “siyah” çıkar,hangi sebeple akmış olursa olsun.

Savaşın ataerkillikle bir ilgisi olduğunu düşünmüyorum. Hitit savaşçı kadınlarını düşünün. Lombardi düşesi, Amazon savaşçı kadınlarını düşünün. Katerina’yı, hatta Tansu Çiller’i :)… Pek imkan geçmedi ellerine kadınların, imkan geçenler de erkeklerden beter oldu. Savaşların çıkma sebebi büyük ölçüde insanın içindeki kötülük dürtüsüdür bence. John Milton’ın, Bertrand Russell’ın, Aristophanes’in, William James’in yalancısıyım. Aynı dürtü kadında da var, imkan verilmemiş…

“ne darbe ne AKP” sloganından ben darbelere karşı olunduğu kadar dini gericiliğe ve hatta neoliberal politikalara da karşı olunduğunu anlıyorum.

“Gülenofobi” diyerek Fethullah Gülen cemaatini eleştirmenin paranoyakça bir tavrı olduğu ve bunun “yersiz korku” anlamına gelen
“fobi” olduğunu söylemek ve bunların dehlizlerinde kaybolmak tanımı biraz yanlı olmuyor mu?
Sizi rahatsız etmeyen beni rahatsız ediyorsa ve bunu tehdit olarak algılıyorsam ortada bir sorun var demektir.

AKP Türk milletinin aynası mı gerçekten? AKP’li olmayan o milletten değil mi?

Savaşsız bir dünya temenni ediyorsak daha da ileri götürüp nükleer silahlara zemin hazırlayan nükleer enerjiye de karşı oldğumu yazmıştım daha önce. Savaşları hazırlayan zeminleri ve onların teknolojilerini eleştirmeden antı-militarist olmak bana pek yararlı gelmiyor. Silah sanayine de karşı çıkalım ama bu Amerika’nın pek hoşuna gitmeyecektir. Amerikafobi yapmayın demekle olmuyor.

Militarizmin diğer bir özelliği de ataerkil bir zihnin ürünü olması.
Buna da karşı çıkmadan anti-militarist olunmaz.
Nİye silah taşır insan? Bunun altında yatan arkaik savaşçı imaj
ataerkil zihinden başka neyle açıklanabilir?
Şehitlik kavramını ortaya atan din adamları da sapına kadar militarist aynı zamanda bir o kadar ataerkildi.
Bedir savaşını yapanı özlemle anıp Kemalist diye TC ordusunu “anti-militarizm” adına eleştirmek bence tutarlı olmaz.

Aksi takdirde Bedir savasini, Mute savasini, Canakkale savasini vs… aciklayamazsiniz.

Tabi ki teknolojik gelismelerin takibi, ve dusmanlarin silahlariyla silahlanma tedbir amaclidir ve bir nevi fiili duadir.

Durum boyle oldugu halde, her nedense ordumuzda dine karsi bir alerji oldugunun hissi var bende…

Mesela namaz kilan subay istenmez, esi ortulu subay da makul gorulmez. ve hatta imam hatipli bir subay mensubu dusunulemez bile…

Sevgili yazarim keske bu konuya da deginseydiniz…

Sanki ordu, en buyuk silahindan bile bile mahrum kaliyor gibi geliyor bana…

Evet Mehmet Bey “ama en dogrusu silahsiz bir dunyadir, mumkundur ve gereklidir” size katiliyorum…

Cunku en buyuk silah imandir.

Hakiki imani elde eden kainata dahi meydan okuyabilir…

saygilarimla…

“Mehmet Bey sizce AKP anti-militarist mi?
Yoksa sadece ordu onun arzu ettiği ideolojide olmadığı için mi sorun teşkil ediyor? “

akp ne militarist ne de anti-militarist. AKP Türk milletinin aynasi. Onun için bu kadar çok oy aliyor. iyi ve iyilestirilmesi gereken taraflariyla halka çok benziyor AKP.

Türkiye’de yasayan insanlarin önemli bir kisminda ordu hayranligi, üniforma ve silah fetisizmi var.

Simdi AKP bu “bozukluklarin” bir saptamasini yapsa ve “EY TÜRK MiLLETi, Biz sizi oldugunuzdan daha demokrat yapacagiz… Tabiki devlet Gücüyle” demis olsa ne olur?

AKP’nin dogrularinin bütün halka dayatilmasi eninde sonunda kemalizm, stalinizm veya Humeyni’nin Iran’ina döner ki bunlarin birbirinden bir farki yok. Yani demokratlik veya ANTI-MILITARIZM gibi bir sey bile ZORLA DAYATILMAMALI.

cünkü biz bu degerlerin iyi olduguna inansak bile herkese dayatamayiz. Tartisma kanallari açik olmali. Ama bu bir hükümetin yapabilecegi bir sey degil. Biz siradan insanlarin görevi.

“Ne Darbe Ne AKP” slogani yanlis. Dogrusu
“ne AKP ne CHP, üçüncü bir yol istiyorum” olmaliydi. Hala ne isteMEdiginizi söylüyorsunuz, istediklerinizi ve onlara ulasma
yollarini projelestiremediginiz için AKP
yoluna dosdogru devam edecek. Siz ise
Gülenofobi ve Amerikanofobinin dehlizlerinde
kaybolacaksiniz.

Bu konuda mutlaka okumaniz gereken bir yazi var:

http://www.derindusunce.org/2007/02/27/nehemyadan-selam-getirmisem-deeermisiiim/

Degerli yazarimiz Metin Bey’in yazdigi gibi bir tür düsünce tuzagi içindesiniz. Bu durum sizin saglikli düsünmenize MUTLAK bir engel teskil ediyor:

“Ne Arabım, ne Ermeni; İttihatçıyım İttihatçı.

8. Ne demokratım, ne liberal; cumhuriyetçiyim cumhuriyetçi.“

Genlerimize işleyen militarizmle ilgili güzel bir tesbit var bu yazıda. Hepsini okumaya vakti olmayanlar için o kısmı alıntılayayım:

14 yüzyıllık İslam dünyası, bunun 10 yüzyılında dünyaya hâkim olmuş. Bu sizin de görüşünüz aynı zamanda. Bugün ne oldu da İslam dünyası bu noktaya geriledi?

Doğru, İslam medeniyeti, dediğiniz şekilde 10 asır birinci derecede İslam dünyasını temsil etti. Medeniyet dediğiniz olgu kompleks bir olgu. Bir anda ortaya çıkmaz. Aşama aşama ortaya çıkar. Gerileme dediğimiz şey de aynı şekilde kompleks bir olaydır; yine aşama aşama gerçekleşir. Tabii bu geri kalmanın pek çok sebebi var. Ama öncelikle dışarıdan gelen saldırılar, ki bunlar bizleri zayıflattı belli bir zaman sonra. Mesela Haçlı Seferleri, ilk başladığında 200 yıl aralıksız devam etti. Daha sonra Moğol istilası Haçlı Seferleri ile beraber gelmeye başladı İslam dünyasının üzerine. Tabii sürekli saldırıya maruz kalma ya da o tehlike içinde yaşama, ister istemez yönetimi askerlere vermenize neden oluyor. Dolayısıyla varlığınızı koruyabilmeniz için gücü temsil eden insanlara veriyorsunuz yönetiminizi.

İdare pazılara verilince yani kafaya, beyne, akla verilmeyince o zaman tabii gerileme meydana geliyor kaçınılmaz olarak. Benzer durumu bu çağda da yaşadık. Mesela İsrail kurulunca, İsrail tehdidi ortaya çıkınca değişik Arap ülkelerinde askerî devrimler yaşandığını gördük. Bu tabii bir refleks olarak, ümmet böyle bir tehlike ile karşılaştığında yönetimi akla ve mantığa değil de gücü ve pazıları temsil eden kaynaklara veriyor. Yani askerî idarenin yönetimlere vaziyet etmesi toplumun da askerleşmesine, her şeyin o boyayla boyanmasına sebep oluyor. Bu da içtihadın, üretimin, yeni şeyler ortaya koymanın durması anlamına geliyor. Dolayısıyla o fikrî hareket durunca, nasa yani metinlerin zahirine takılıp kalıyorsunuz. Çünkü onlardan bir şey üretecek kafa, akıl kalmıyor.

“böylece biraz daha “gören” bir ordumuz olacak yakinda, kör bir devden iyidir.”

ilginc tespitleriniz var…
Tesekkurler…

Not :Elif dedim rumuzu; “yolun basindayim, alinacak cok yol var” manasinda bir rumuzdur. Cinsiyetle alakasi yoktur.

selam ve dua ile…

Etten duvar prensibi hakkinda birkac rakam vereyim, sirf meraktan baktim:

1000 kisi basina düsen asker sayisi:
Amerika: 3,4
Fransa: 2
Ingiltere: 1,86
Cin: 1.7
Türkiye: 8,6

Rakamlari görünce resmen dudagim ucukladi. Üstüne üstlük “Nato’nun en büyük 2. ordusu” diye sisindigimiz orduyla yukaridaki diger ülkelerin ordu mevcutlari karsilastirilinca saka gibi geliyor insana. Fransiz ordusu hepi topu 134.000 askere sahip, Ingilizler daha da acinasi durumda, adamcagizlarin 108.000 askeri var.

Bu sorunun cevabı bile “ne darbe ne AKP” sloganını açıklayabilir.
Kaldi ki insanların böyle bir hakkı var. Kırk katır ve kırk satır arasında seçim yapmak önümüzdeki tek seçenek gibi sunulamaz.
“radar, uydu, güze, nükleer silah” teknolojililerine karşıysa insan
“ne darbe ne AKP” demekten başka bir yol göremiyorum.

Militarizm hastalığından bahsediyorsak, “şehit” diye bir kavram neden var? Peygamber ocağı diye kutsallaşıyorsa altında militarizmi besleyen dini nedenler de var. “ulus”un karşıtı “ümmet” bilinci anti-militarizm mi getiriyor?

Asker ne kadar Mars’ın oğluysa, AKP de Mars’ın oğlu.
Aynı ölçüde erkek egemen bir zihniyetin timsalleri ve dünya üzerindeki tecavüzcüleri.
Mars’ın oğulları egemenlik için çatışırken başkaları Venüs’ün
oğlu/kızı olmak istiyor:)

ama en dogrusu silahsiz bir dunyadir, mumkundur ve gereklidir.

muhabbetle

saygilarimla