Ölüm üzerine yazısına yapılan yorumlar

Ayıp sanat olur mu? : Derin Düşünce tarafından

Ayıp sanat olur mu? : Derin Düşünce — Fri, 29 Jan 2010 23:24:16 +0000

[...] Ölüm üzerine [...]

Ahmet Derin tarafından

Ahmet Derin — Thu, 12 Nov 2009 14:03:32 +0000

Ölüm anında yaşamı gözlerinin önünden geçermiş insanın diyorlar ya.. Aslında yaşarken de önünden geçip gidiyor yaşamın.. O zaman yaşam, aslında yavaş çekim bir ölüm mü?

Ölüm tam bir oyun bozan.. Ölümden sonra da, şöyle ya da böyle, var olacağına inanmadan akıl sınırları içinde kalmak mümkün mü acaba?..

Ne yani? Ben de mi? : Derin Düşünce tarafından

Ne yani? Ben de mi? : Derin Düşünce — Tue, 10 Nov 2009 00:10:03 +0000

[...] Ölüm üzerine (Suzan Başarslan) [...]

Buyukcan83 tarafından

Buyukcan83 — Thu, 31 Jul 2008 21:51:06 +0000

Bence bir tepki değil…Tepki sistemlerin çıkışıdır…Bir bakıma alternatifdir ve alternatifler denenerek sınanır…İntihar eden kişi hiçbir şey sınayamaz…O nedenle kaçıştır…Ama işin kötü yanı,inançlarımıza göre ölüm yeni bir başlangıç olduğu için,aynı zamanda çok berbat bir başlangıçtır…İnsanlara inanç aşılamak lazım…

suzannur tarafından

suzannur — Thu, 31 Jul 2008 19:02:57 +0000

Sayın Büyükcan istemek ve yapmak arasında büyük bir fark var ve ancak o eşiğe gelindiğinde ölümün ne kadar zor olduğu anlaşılıyor.
Bazen istiyoruz ve bazen tam da burnumuzun dibine geldiğinde şimdi değil diyerek yaşamak istediğimizi fark ediyoruz. Bunu fark edememek ise zaten intihar. İntiharsa kaçmak mı tepki göstermek mi tam olarak aklımda oturtamadığım bir edim.

Buyukcan83 tarafından

Buyukcan83 — Thu, 31 Jul 2008 10:35:24 +0000

Aslında ölüm,bazen iyi bir şeydir…Hatta bazıları yalvararak ister.Benim bir arkadaşım var.Psikolojisi azıcık bozuk.Geçen zaman ,onu intiharın eşiğine getirdi.Ama inançlarından dolayı bu işi yapamıyor.Fakat,iyi bilirim ki, ‘Allah’ım benim canımı hayırlısı ile al’ diyerekten dua ettiği oluyor…

İşi var,parası da var…Sorunu biraz dışarıdan görülüyor…Amma burada söylemek istemiyorum…

Yani ölüm bazen istenen bir şeydir…Onu demek istiyorum.

Bigalıoğlu tarafından

Bigalıoğlu — Mon, 28 Jul 2008 19:41:23 +0000

hayat bir oyun,yaşamın da öyle.öldüğünde oyundan çıkıyorsun.hayata katabildiklerin kadar varsın.öldükten sonra hayata kattıkların kadar hatırlanırsın.bedenin yok olur.fikirlerin,düşüncelerin daima yaşar;onları paylaşabilirsen.

ölüm bir yokoluş mu yoksa bir başlangıç mı henüz çözemedim.ama çözebilmeyi çok istiyorum.gidip-gelenler karanlıktan başka bir şey olmadığını söylüyor.sonrasında aydınlık var mı yoksa herşey boş mu?henüz bilmiyorum.

ölümü çok daha fazla düşünmeliyiz.onu ne kadar uzaklaştırmak istesekte,o her zaman çok yakınımızda…

Aziz Yılmaz tarafından

Aziz Yılmaz — Sun, 27 Jul 2008 22:26:26 +0000

Suzannur Hanım,
Size katılıyorum,hayat her ne kadar bizleri kendisine bağlayacak yeni kanallar inşa etse de,yaşadığımız her acı ruhumuzda silinmez birer iz bırakır.Tıpkı sakatlanıp bir parçamızı kaybettiğimizde de o eksik yanımızla yaşamaya alışmak gibidir bu.Çünkü o acı da artık bir parçamızdır.Bizi uyarır,yol gösterir…Bazan olgunlaştırır.Ve hepsinden önemlisi bize ölümü hatırlatır;tek gerçeğimiz,yegane hakikatımız ölümü…

suzannur tarafından

suzannur — Sun, 27 Jul 2008 17:47:13 +0000

Bir filmdeydi(Jüri), bir karakter,siz insanlar acıdan kaçıyor, kendinizi kandırıyorsunuz oysa ben acının önünde saygıyla eğiliyorum, diyordu. Acı. Aslında ölümden öte yaşanacak olan tüm bu duygu yoğunluğu insanı hırpalıyor, sonra da unutmakla malul tarafımızla aslında hayata karşı koruma geliştiriyoruz.
Oysa tüm bu dönemeçler, saptığımız yollar gidilse de o kendini ara ara hatırlatıyor ve ölümü düşünmeyi kaçınılmaz hale getiriyor. Ve anlamını. Mevlana gibi şeb-i aruz diyebilmeyi isterdim ölüme. Kim bilir?

Aziz Yılmaz tarafından

Aziz Yılmaz — Sun, 27 Jul 2008 05:44:20 +0000

Hep düşünmüşümdür;acaba ölümü,bizlere yakın oluşu kadar bilincimizde sıcak tutsaydık hayat nasıl olurdu,nasıl devam ederdi?Bilmiyorum ama herhalde yaşama sevinci diye bir şey kalmazdı…Ölümün mutlak gerçekliğine olan farkındalığımız bizi ideallerimizden,geleceğe dair beklentilerimizden,umutlarımızdan soğuturdu…Heyecanlarımız söner,pek çok şey anlamını yitirirdi…Fakat birgün sıramızın da mutlaka geleceğini bile bile yine de bize çok yakın olan bu gerçeğe odaklanmaktan kurtaran bir yaradılışımız var.Sanki hiç ölmeyecekmişiz gibi bizi yaşama bağlayan bir denge var.Belki de bu denge sayasinde yaşam bir şekilde kesintisiz olarak devam edebiliyor.Oysa çevremize baktığımızda bize her an ölümü hatırlatacak o kadar çok şey var ki…Nerede o sevdiklerimiz?Bir bir aramızdan çekip giderler.Kimi kollarımızda can vermiştir,kiminin gözlerini ellerimizle kapatmışızdır,son nefeslerine tanıklık etmişizdir.Aramızdan ayrılıp gitmelerini belki kabullenememişiz,dünyalarımız yıkılmıştır,acı ve kedere boğulmuşuz,fakat en nihayetinde yaşam kaldığı yerden devam etmiştir.Ruhumuz adeta kendisini yenileyerek bizi tekrar hayata döndürmüştür.Tıpkı bir odanın içine oksijenin sızması gibi içimize yeniden sızmaya başlar hayatın ve varoluşun gizemli çekiciliği.Yeni anlamlar,küçücük kıpırtılar başlar ve bizi tekrar beklemekte olduğumuz yollara vurur.Bir öncekine benzese de yeni ufuklar serer önümüze…Ve yeni kavşaklara,farklı sapaklara sürükler.

blue tarafından

blue — Sat, 26 Jul 2008 16:03:36 +0000

Montaigne, denemelerini keşke dört duvar arasında yazacağına, Tolstoy gibi hayatın içine girseydi; hayatın anlamını, ölümü hayatın içinde arasaydı. Çünkü deneme diye yazdıkları kendini kandırmaktan ibaret. Endişe etme, ölüm geldiği zaman sen orada olmayacaksın… demekle sorun çözülmüyor.
Diğer taraftan “hey ahbap çözüm bizde, tek yol İslam” filan diye yol gösterenler de sahtekar. Din, insanların acılarını yatıştırıcı bir terapi kurumu değil.
Tanrı, ölümü sürekli endişe içinde bekleşip psişik travmalara girelim diye yaratmamış. Şu monoton hayatın hay huyundan kendini kurtar da yaşamının anlamını keşfet, kendini dört duvar arasına ve geçim derdine, siyasete, bilmem ne manyaklığa kaptırıp heder etme diye yaratmış.
O hadisi de yanlış anlama kardeşim:
Hiç ölmeyecekmiş gibi dünyaya… Mevlana şu mealde bir şey diyor “Allah geceyi insanların dinlenmesi için yarattı. Yoksa bunu insanlara bıraksaydı, hırslı insan geceleri de çalışırdı”. Bırak nedir bu hırs… Kariyermiş, daha çok paraymış, iki daire daha, üç yazlık daha… Neymiş, garantiye alacakmış hayatını… Yahu 30 bilemedin 50 senen kaldı. Gençlik gitti gidiyor. Garanti bir şey varsa, o da öleceksin… Bas bas paraları Leyla’ya, bi daha mı gelicen dünyaya… demiyorum tabi yanlış anlaşılmasın :)