Ufukta görünen tek şey savaş!

 Sunuş: 1966 doğumlu şair Yusef Bazzi Lübnan’da kendi kuşağının en başarılı edebiyatçılarından. 2005 yılında Yasser Arafat looked at me and smiled (Yaser Arafat bana baktı ve gülümsedi) adlı bir romanı yayınlandı.

Ufukta görünen tek şey savaş!

Yazan: Yusef Bazzi Çeviren : Aisha Benghazi 

Savaş bizim kaderimiz. Buna hiç şüphe yok. İster yarın başlasın isterse bu yaz, iki yıl sonra. Erken gelsin veya geç kalsın. Sivil savaş, yarı-sivil savaş, bölgesel… Güney Lübnan’da başlasın veya Beyrut sokaklarında. Bekaa vadisinden başlayıp Şam’a kadar yayılabilir veya Şeba’dan Tahran’a. Bunun hiç bir önemi yok. Önemli olan savaşın başlayacak olması. Siyaset arızalı olunca savaş « gerekli » oluyor.

Geleceğe ait tek öge savaş bize kendini dayatıyor. Siyasetçiler, halk yığınları, savaş yanlıları ve karşıtları bunu biliyorlar. Her grup rakiplerinin niyetini biliyor. Zaten söylemler de aynı: “Kesin bir çözüm… kuvvet dengelerini tersine çevirmek”. Herkes içine sıkışıp kaldığımız durumdan çıkmak için belirli bir dozda şiddetin gerekli olduğu konusunda hemfikir.

Savaşın kaçınılmazlığını görmek için kahve falına bakmaya gerek yok. Savaş bir kaç çözümden biri değil. Gidilebilecek tek yol. Devletlerin ve ayrılıkçı gurupların başarısızlığının bize dayattığı bir kader. Yapısal, derin ve umutsuz bir başarısızlık hali bu. Sadece Lübnan’da değil bütün bölgede bir savaştan çıkıp diğerine giriyoruz. 20ci yüzyılda ve 21ci yüzyılın ilk on yılındaki durum bu. Savaş kapıda değil, bir sürekli olarak içine gömülmüş vaziyetteyiz.

Sadece İsrail-Arap çatışmaları değil söz konusu olan. Kimliklerimizi, tarihimizi ve toplumumuzu hedef alan bütün çatışmalar, yırtılmalardan bahsediyorum. Arap-Arap, Arap-iran, Arap-Batı, başlayanlar ve pusuda bekleyenler, sıcak ve soğuk savaşlar, sınırlı veya bölgesel olanlar.

Bu savaş cıva gibi. İsrail Gazze’ye saldırınca bir Filistin iç savaşına da dönüşüyor. Hamas’ın sözcüsü Filistinli siyasetçileri pısırıklıkla suçluyor. Eğer Beyrut ile ¨Sam arasında başlarsa Lübnan-Lübnan savaşı oluyor ki Kahire’den Tahran’a kadar uzuyor kolları. Gazze’den Kudüs’e, Beyrut’un çıkmaz sokaklarından Bağdat’a, oradan da Türkiye sınırlarına kadar uzanıyor. Akdeniz’den Hürmüz Boğazı’na ve Basra limanına, Afganistan’a, New York’a ve Avrupa şehirlerinin garlarına kadar yayılıyor.

Peki ya gizli savaşlarımız? Devletlerimizin kendi vatandaşlarına karşı verdikleri savaşlar? En büyük yıkımı onlar yapıyor. Buna inanmak için kalanlarla uzaklara giden vatandaşlarımızın yaşamlarını karşılaştırmak yeterli.

Filistin ile ilgili diğer yazıları okumak için FİLİSTİN kategorisine tıklayın.

3 [?]

Share This