KADIN OLDUKLARI İÇİN Mİ YALNIZLAR

Yazar- Cahide Günay

Kadınlarımızın çoğu, kapalı kapılar ardında kim bilir ne hayat
mücadeleleri veriyor ve biz çoğundan haberdar bile değiliz.
Ömür boyu birlikte olmayı düşlediği insanı hiç beklemediği bir anda
kaybeden yada umutlarla, güzelliklerle başladığı birlikteliğini
anlaşamadığı için ayrılarak sonlandıranlar… Sonuçta yalnız ve bir
başına kalanlar… Çocukları olsa da yanlarında geceleri buz gibi bir
yatakta uykuyu hasretle bekleyenler… Gözyaşlarını yastığa akıtırken,
bedenlerinin isteklerini çaresizce susturanlar, unutmaya çalışanlar…
Yavaş yavaş tüm kapılar yüzlerine kapandığı için yapayalnız kalmaya
mahkûm edilen kadınlar… Kendi ayakları üzerinde tek başına durmak için
verdikleri onca çabanın görmezden gelinmesine, toplum tarafından
çaresizliğe itilmelerine bir anlam veremeyen yorgun, bitkin, umutsuz
kadınlar…
Böyle durumlarda hayata tutunmak zordur. Sığınacak başka bir liman bir
daha karşısına çıkmayacakmış gibi gelir insana. Hele hele sevdiği ile
beraber geçirilen yıllar uzunsa, kaybediş sonrasında yaşanacak sarsıntı
daha büyük olur. Ve çoğu kadın kendisini dış dünyaya kapatır adeta,
duygularını baskı altına alır ve kilitler. Tüm bunlar yetmezmiş gibi;
çalıştığı iş yerinde olsun, uzun yıllar yaşadığı eski mahallesinde
olsun, farklı bakışlarla, anlamsız imalarla kocaman bir kıskacın içinde
yaşamaya mahkûm edilir. Dışarıya çıkmalarına, nefes almalarına izin
verilmez. Adeta isyana teşvik edilir, başlarına gelen zorluklar yetmezmiş
gibi hayatlarını karartmak için uğraşılır, ellerinden tutup destek
olunacak, yardım edilecek yerde o kıskacın içinde bir ömre zorlanır.
Bunca tepki neden? Kendimize ait dar bir pencereden baktığımız için
elbette. Anlamaya çalışmayız hayatlarını, yapmak istediklerini görmezden
geliriz, hareketlerini dikkatlice izler, sonra da nedensiz yere suçlarız
onları. Başlarına gelen her şeyin tek sorumlusu olarak görürüz. Oysaki
birde onlardan dinlesek hayat hikâyelerini, yaşadıklarını, çektiklerini
daha kolay anlayacağız belki de yaptıklarını ve yapmak istediklerini.
Aklımıza bile getirmeyiz nedense. Çünkü suçlamak, bir insanı toplum
dışına itmek daha kolayımıza gelir; her zaman yaptığımız gibi
çoğunluğun düşüncesine aykırı düşünenleri, kalıplaşmış değer
yargılarımıza aykırı hareket edenleri ayıplarız. Farklı görüşlerden
nefret ederiz, tartışmayı sevmeyiz ve kendi fikrimizi kabul ettirmek için
baskı kurar, bazen şiddete başvururuz.
“Dul kadın” kimliğinde tüm haklarını kaybettiğine inanırız, var
olanları da bizler elinden alırız. Ne ailesinin yanında, ne
arkadaşlarının, ne de dostlarının. Hiçbir yerde rahat nefes almasına
izin vermeyiz. Kaç yaşında olursa olsun bu kimlikle yaşamak gerçekten
zordur kadınlar için; evli kadınlar onlardan nefret eder adeta, çünkü
eşlerini ellerinden alacaklarını düşünürler; erkekler ise tabirimi maruz
görün ama kullanmak, yararlanmak isterler.
Dul kadın her adımında çok temkinli olmak zorundadır. Yaşam şekline,
toplum içindeki davranışlarına, çevresindeki kişilerle olan
ilişkilerine, bu ilişkilerin mesafesine, arkadaşlıklarına, dostluklarına,
hatta giyim tarzına bile… Kolay kadın olarak algılanmamak içindir tüm bu
çabalar. “Kolay kadın”… ne kadar yakışıksız, ne kadar rencide edici bir
tanımlama öyle değil mi? Aslında bu ve benzeri yakıştırmalar ne yazık ki
toplumun oluşturduğu yazılı olmadığı, konuşulmadığı halde yıllar
içinde uyulması gereken kurallar halinde önümüze sürülmüş değer
yargılarıdır. Toplum bilincine öylesine derinden yer etmiştir ki zaman
zaman isyan etsek, karşı çıksak da kolay kolay terk edemeyiz bu
düşünceleri. Bizler bu şekilde düşünmeye ve tavır almaya devam
ettiğimiz sürece, dul kadın kendisine konulan ismin ağırlığı altında
ezilecek, iyice kendi kabuğuna çekilecektir. Hemen toparlanmazsa yaşamı
giderek zorlaşacak ve kısa süre sonra karmaşık düşünceler içinde her
şeye boş verip, kendini bile önemsememeye başlayacaktır. Günler geçip
gittiği halde onun içinden bir şey yapmak gelemeyecektir, çünkü çaresiz
ve yapayalnız kalmasının isyanı tüm bedenini kaplayacaktır. Eskiden
ailece görüştüğü ve çok iyi anlaştığı arkadaşları artık onunla
yollarını ayırmıştır. Üstelik potansiyel bir tehlike olarak
görülmektedir. Oysaki şimdi aradığı kederini, acısını,
gözyaşlarını paylaşacağı dostlarıdır. Ama kabahati her ne ise onu
soyutlamışlardır kendi yaşantılarından. Kendisini, duygularını, içinde
bulunduğu zor şartları anlamamış ve ellerinin tersi ile itmişlerdir
karanlığa doğru. Zor bir yaşam, karanlık bir tünel onu beklemektedir
artık. O tünelin ucunda belli belirsiz duran ışığı yakalayıp, yeni
hayatında mutlu olabilmesi tamamen kendisine bağlıdır.
Bizler sadece vereceğimiz umut ve cesaretle bu ışığın kuvvetlenmesine
yardımcı olabiliriz. Zor olsa da o ışığı yakalamayı denemeli, umutla
yılmadan hayatına devam etmeli ve eski kimliğini geri kazanmalıdır bir
şekilde. Yok yok içiniz kararmasın hemen çünkü tüm örnekler böylesi
karanlık değil elbette, ayrıca olmamalı da. Arkadaşlarının, yakın
çevresinin sıcaklığını fazlası ile gören, dışlanmayan, aksine
desteklenen dul kadınlar da var aramızda. Ben onların diğerlerine göre
daha şanslı olduklarına inanıyorum. Biraz kendi çabaları, biraz
çevrelerinin pozitif etkisi ile yaşadıkları sıkıntıyı kolayca
atlattıkları için; eski kimliklerini yeniden sahiplenip ayaklarının
üzerinde durmayı başardıkları için. Onlar kadar şanslı olamayanlar
içinse toplum olarak yapacağımız şeyler var mutlaka. Öncelikle bakış
açımızı değiştirmekle başlayabiliriz, ne dersiniz? Çünkü tüm
alışkanlıklara karşı yine de önce insan olmayı becerebilmek lazım diye
düşünüyorum ben. Elbette onlara daha yaşanabilir bir zemin sunabilmek
adına. Bunun içinde her ne olursa olsun, insanın önce kendisi yaşamına
saygı göstermesi ve yaşamını devam ettirmek zorunda olduğunu anlaması
gerekiyor. Aslında şu ya da bu şekilde hiç birimizin yaşama küsme gibi
bir lüksü yok, öyle değil mi?
Bütün gerçekleri benimseyen, her şeye rağmen gülümseyen ve gülümsemek
isteyen tüm kadınlar için, yalnız olmadıklarını hissettirmek adına
yazmak istedim bende.

Sevgiyle kalın.

Web sitesi: http://www.kadina-dair.com

“Kimi der ki kadın
Uzun kış gecelerinde yatmak içindir.
Kimi der ki kadın
Yeşil bir harman yerinde
Dokuz zilli köçek gibi oynatmak içindir.
Kimi der ki ayalimdir,
Boynumda taşıdığım vebalimdir.
Kimi der ki hamur yoğuran.
Kimi der ki çocuk doğuran.
Ne o, ne bu, ne döşek, ne köçek, ne ayal, ne vebal.
O benim kollarım, bacaklarım, başımdır.
Yavrum, annem, karım, kızkardeşim,
Hayat arkadaşımdır”
Nazım Hikmet

Kiz-Erkek dogumu ve Evrimcilik konularini konusalim ayri ayri:

Y kromozomunun hafifligi dogru AMA eksik bir bilgi. Erkek döllenme ihtimali daha yüksek ama döllenme sonrasi erkek embriyonlarin yasama ihtimali daha düsük. Dogum sonrasi bakim da esit sartlarda yapildiginda kizlarin yasama ihtimali daha yüksek. Oranlar ülkeden ülkeye degisiyor. Sebepleri ise henüz bilinmiyor.

Meselâ Fransa’da 1 yasina gelmeden ölen bebek orani erkeklerde 3,4 iken kizlarda 2,8 olmus.

Sonuçta kizlar biraz daha fazla ama fark ihmal edilebilir.

Evrimcilige gelince:

yazinin basinda bir link verdim ve Evrimcilerin iç hastaliklari adli bu yazida uzun uzun anlattim aslinda.

Bence evrimcilik Pozitivizm denen dinin bir mezhebi haline geliyor. Darwinist olsun veya olmasin muhtemel bir evrimi destekleyecek biyolojik mekanizmalarla Evrim Senaryolari özdeslestiriliyor ve SENARYO adeta TEORiLESTiRiLiYOR. Yani mesele biyolojik veya genetik degil, epistemolojik.

çünkü bilimsel teorilere iNANILMAZ, ispat edilir ve böylece bilinir.

Evrim de bir teori degil bir senaryodur. Size hos geliyorsa kabul edersiniz, Big Bang gibi. Bu da bir senaryodur, teori degildir.

Demek ki fizik degil metafizik alemdeyiz. Su halde bilim adamlari kadar filozoflar ve din adamlari da konusmali bu konuda.

Arzu ederseniz ilk basta söz ettigim yaziyi okuyun, yeniden konusalim.

Dostlukla

Onemli bir toplumsal problemi irdelediginiz icin cok tesekkurler. Yazinizda anlayamadigim bir kisim var. Yazinizda bahsettiginiz, asagida alintisini yaptigim “Sonraları “yumuşatılan” kanun ilk çocuğun kız doğması halinde ikinci bir doğuma müsade etmiş. Ama bu şekilde de bir tür yapay seleksiyon yapılmış. Her doğan kız için bir “oğlan denemesi” yapıldığı için ikinci çocukların yaklaşık %50’si oğlan oluyor ve kız-oğlan dengesi daha da bozuluyor.” aciklama istatistik kurallari geregi dogru olmuyor. Eger birinci cocugun oglan ya da kiz olmasi ikinci cocugun cinsiyetini biyolojik olarak etkilemiyorsa, yani ikisi birbirinden bagimsiz ise, kiz-erkek oraninin degismemesi gerek.

Burada kacirdigim bir nokta varsa lutfen bildirin. Cok tesekkurler.

Can Cinbis