Saflar, savrulan zihinler ve medya

Ülkede yaşanan başörtüsü yasağı tartışmaları iyice alevlendi. Bazı bürokratik kesimlerin ve benzeri zihniyetteki sivil uzantılarının ‘gerekli merciilere’ ağlayıp sızlanmalarını, şikayette bulunmalarını, sanki giden-gelen birşey varmış gibi “koruyacağız” nutukları atmalarını bir yana ayırıyorum. Hakikaten içlerinde saf, -haksız da olsa- endişelerinde samimi insanlar var.

Ama herşey bu kadar siyah beyaz da değil. Savrulan savrulana.. Birkaç gün önce Taraf’tan Yıldıray Oğur’un yazısına değinmiştim, bu savruluştan, özel olarak da dilinden ‘özgürlük’ kelimesini düşürmeyen DTP’li Aysel Tuğluk’tan bahisle. Bugün de Ali Bayramoğlu aynı yazıdan alıntı yapmış. Yıldıray’ın şu satırları savruluşu güzel resmediyor: (AB’nin yazısındaki kısımdan)

Bu memlekette sahici siyasallaşmaları yaratan ana fay hatlarından birini temsil ediyor başörtüsü (…) Ve kırılınca o fay, herkes bu yüzden bir yerlere savruluyor. Mevcut tüm siyasallaşmalar, solculuk, sağcılık, Kürtlük, Türklük yerle yeksan oluyor, Kandil Dağı’ndan, Ergenekon ovasına uzanan yeni bir siyasi çatlakta Kandil Dağı’ndaki Mizgin Amed ile Ergenekon davasından tutuklu olarak F tipinde kalan Veli Küçük arasında görünmez bir dil birliği oluşuyor (…) Söz konusu olan başörtüsüyse bugüne dek edilmiş tüm özgürlük sözleri teferruat hükmüne düşüveriyor. Çünkü söz konusu olan başörtüsü olduğunda, bu ülkenin okullarında okumuş Türk, Kürt her mürekkep yalamış vatan evladının içine serpiştirilmiş Kemalizm tohumu aniden çiçekleniyor, rejimin kriz anında açılsın diye torpidolarımıza sakladığı hava yastıkları kafamıza mukayyet olmak için ortaya çıkıveriyor…

Bunu da bir yana ayırmak mümkün. Haklı ya da haksız endişeler, kalın camlı ideolojik gözlükler, maruz kaldığı endoktrinasyondan kurtulamayan zihinler, tutarsız argümanlar vs vs. Sonuçta en azından çıkıp ne düşündüğünü çatır çatır söylüyor. En azından tutarsızlığını, diğer özgürlükler konusundaki düşünceleri ile karşılaştırıldığında kategorik olarak düştüğü çelişkiyi satıraralarından yakalamıyoruz, alenen belli.

İşe de bakın, Müslüman kadının örtüsü ne etkili bir turnusolmuş..

Ama ya medya?

Son günlerde medyadaki yazı ve yorumlar, manşetler, haber bültenlerindeki manipulasyonlar iyice tiksindirmeye başladı beni.

‘Medya’ deyince; Naom Chomsky’i (*) hatırlamalı:

Yıllar önce zavallı bir kuşun petrole bulanmış, çaresiz görüntüsü karşısında dehşete kapılıp lanetler yağdıracak kadar hassas olduğumuz günlerde, çoğu kadın ve çocuk, 100 bine yakın insanın gökyüzünden yağan bombalar altında ölümünü, sıcak odalarımızda kahvemizi yudumlayıp koltuğa yayılırken, havai fişek gösterileri gibi izlemiştik. Anlaşılan, kıyamet habercilerinden Guy Debord’un 1968′lerde öngördüğü ‘Gösteri Toplumu’ gerçekleşmişti.

Bundan tam on yıl sonra da tüm dünya nefesini tutup o müthiş 11 Eylül saldırısını izledi. Gösteri mekanı bu defa dünyanın en büyük ticaret ve finans merkeziydi. Hemen ardından ABD’nin bir ‘cezalandırma eylemi’ olarak giriştiği Afganistan operasyonu, Ariel Şaron’un bütün pervasızlığıyla Filistin şehirlerini yakıp yıkması ve Arafat’ı kuşatma altında tutmasının yanında, yalnız kovboyun dünyaya inat ‘muhtemel Irak operasyonu’ o günlere hem ne kadar uzak hem de ne kadar yakın olduğumuzu gösterdi.

Bu süreç içinde, medyanın ‘rızanın üretilmesi’ndeki ve ‘güdümlü gerçeklik yaratılması’ndaki rolü hiç değişmedi. Medya daha incelikli yöntemlerle düşmanları şeytanlaştıırken, yandaşlarını da melekleştirmekten vazgeçmedi.

Naom Chomsky’nin yalnız kovboy medyası için söylediklerini bizim medya için de uyarlamak zor olmasa gerek. ( Tabii üzerine biraz ideolojik reflekslere dair soslar ekleyip öyle servis etmek gerek. Bizdeki eşsiz ve benzersiz medya çünkü. )

Bu, diğer savruluşlardaki gibi tutarsızlık, endişe, koruma güdüsü ile açıklanacak bir şey değil.

Düpedüz ahlaksızlık bu, ahlaksızlık. Medyamızın en has huyu..

(*) Naom Chomsky - “Medya Gerçeği’

4 [?]

Share This