İletişimin ve ortamın “sanal” olmasına rağmen Blogistan’daki insanlar ve çileleri gerçek.

Belki MY Bey, Kürtlere eziyet etmiş, solcu gençlere işkence yapmış eski kontrgerilla mensuplarından birisidir :)
Belki halen derin devletin adamıdır :)

Oysa donuk bir camın karşısında yazmak bundan çok kolaymış gibi geliyor. Klavyenin tuşlarına hiç düşünmeden basmak, yazdıklarınla okuyanı inciteceğine dahi aldırmadan, hatta bilerek ve isteyerek bunu yapmak çok kolay olabiliyor. Çünkü yazarken o anda klavye, ekran, sen ve kelimeler var. Onları o anki ruh halinle kullanmak yalnızca senin elinde. Aklından geçenleri yazıverirsin, kimin nasıl etkileneceğine de aldırmıyorsan çok da umursamaz bir uslup dahi kullanabilirsin. Bu senin elinde ve niyetindedir. Gıçık olduğun birine bu sanal alemde hiç düşünmeden içindekileri döküverirsin. Haklı nedenlerin de vardır. Seni kızdırmış, hoşuna gitmeyen şeyler söylemiş ve hatta hakaret etmiştir. İşte intikam alma vakti geldiğinde o an karşında seni dizginleyecek ip uçları yoktur. Sana bakan bir çift göz yoktur, kızaran veya ifade veren bir yüz yoktur karşında. O zaman futursuzca yazmanın kıvamı ve derecesi sana kalmıştır. Vicdanınıza kalmış bir durum, niyetinizle alakalı.

Fakat, yazmak konuşmaktan daha çok sorumluluk gerektirmiyor mu? Yazılanların kalıcılığı söylenenlerden daha fazla olmuyor mu? Üstelik sadece bir kişi değil pek çok kişi okurken böyel fevri davranmak doğru mu? Hepimizin bunda sorumluluğu yok mu? Galiba var ve her tuş basışımızda hiç aklımızdan çıkmaması gerekiyor…

Zaman zaman unuttuğumuz insanlığımızı hatırlatma açısından güzel bir yazı olmuş,elinize sağlık.

bazen icerideki dısa vurulmamıs sorunlar yazılarına yansıyor kisinin.