Bugün Mustafa Kemal ya da Atatürk’ün her meselede söze konu edilmesi Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin ana biçimlenme kaynağını göstermeye yetiyor. Mustafa Kemal kesinlikle tarihi bir şahsiyet olamamıştır ve bunun müsebbibi Atatürkçülerin ve Türk Devletinin uygulamalarıdır. Mustafa Kemal bir mit unsurudur neredeyse ve bana faşizmden başka bir şeyi anımsatmıyor doğrusu. Eğer Mustafa Kemal birgün Adolf Hitler’in bugün düştüğü konuma düşerse hiç şaşırmayalım. Çünkü dünya ve onun egemenliği, değişmeyeni yok edip geçiyor. Mustafa Kemal, Cumhuriyetin “kimsesizlerin kimsesi” olduğunu söylemiştir ve fakat Cumhuriyet uygulaması bunun tam aksini icra etmiştir ki, bence Mustafa Kemal yerine göre tam bir pragmatiktir. Dünya koşullarına uyum sağlamaktan başka bir başarısı yoktur ve bu başarı küçümsenecek bir başarı değildir. Kapitalizmin milli ya da ulus devletlerin gelişimini desteklediği bir dönemde Türkiye Cumhuriyetinin bir ulus-devlet olarak biçimlenmesini sağlamıştır ve bugün kapitalizm artık ulus-devletlere değil, toplum programı olarak biçimlenen devletlere ihtiyaç duyuyor ve bu gerçekleşecektir. Küreselleşme sermayenin serpilip rahatlıkla dolaşabildiği sosyal ve kültürel örgütlenmelere demokrasi diyor ve söz konusu demokrasinin gerçekleşmesinin önünde hiçbir engelin durabileceğini zannetmiyorum ki, bu manevranın gerçekleşmesinde İslamcı olduğu zannedilen terörün vazgeçilmez katkıları oldu.

Bugün Türkiye’de demokrasi ve laiklik birbirlerini dışlayan men eden unsurlar olarak yer alabiliyor ki bunun en büyük nedenlerinden biri Türkiyeye egemen olan stratokrasi(ordu-yönetimi) ve İslamlaşmanın demokratikleşmeyle olan paralelliğidir. Diğer bir önemli sebep de demokrasi ve laikliğin bir boyun eğiş olarak içinde yaşadığımız topluma dayatılmış olmasıdır. Laiklik, demokrasinin en büyük engeli iken, azıcık demokrasi de laikliğin de garnitürü haline gelmiştir. TSK, Türkiyenin var oluş riskini taşıyan, taşıyabilen bir yapı değildir ve böyle olmamakla var olduğunun farkındadır.

Türkiye Cumhuriyetinin tüm halklarıyla birlikte dönüşmesi gerekmekte ve bu dönüşüme karşı gösterilen direnç, bu topraklarda yaşayan tüm toplumları ya da unsurları yok etmektedir.

Birinci Dünya Savaşından sonraki ulus-devlet furyası, yereldeki yöneticilerin “tek başına hakimiyet” heveslerini azdırmıştır ve Ergenekon bu hevesin artıkları konumundaki unsurlardır.

Söyle demissiniz:

“Eğitimi yaygın hale getiremedikten ve tek yönlülükten(kendi doktirinleri doğrultusunda)kurtaramadıktan sonra başarmak bence mümkün değil.”

Tek yönlü doktrin elbette sakincali. Zaten kemalizm adi altinda POZITIVIZM denen hayat görüsünün bize dayatilmasina da bu sebeple karsi çikiyorum. Basörtüsü veya Kürtçe’nin serbestçe konusulmasi gene bu sebeple birer sorun haline gelmistir. Tektip vatandas özlemi hep gerginlik olusturuyor ülkemizde.

çözüm nedir diyorsunuz. çözüm demokrasinin kendisidir. Ama Kemalizmden vazgeçmek gerecekebilir. Hazir olmakta fayda var.

Saygilarimla