Gerilmeyin canlarım artık, şimdi iş zamanı

Ülkede AKP’nin iktidara gelmesinden sonra başlayan, özellikle son Cumhurbaşkanlığı seçim sürecinde iyice ayyuka çıkan hokkabazlıklar o noktaya ulaştı ki AKP’ye eleştiri yöneltmek neredeyse imkansız hale geldi.

Çünkü siyasete müdahale edilmiş, minder dışına çıkılmıştı. Şuna benzetebiliriz herhalde olanları; iki takım maç yaparken ikinci yarıda sahaya başka kuvvetler girse, kafalarına göre kurallarla oynasalar, mesela 3-0 önde olan takımın iki gölünü bu değişen kurallara göre iptal etseler, diğer takımın iki ofsayt golünü de ofsaytı iptal ederek iade etseler ve dolayısıyla mağlup takımı öne geçirseler ne olur? Üstelik maçtaki diğer takım da bu kuralların değiştirilmesine sevinip, bu “müdahilleri” sürekli pışpışlarken? Kendimizi de futbol yorumcusu olarak görsek ve olan biteni izlesek “hoop ne oluyor yaa” mı deriz yoksa bunu görmezden gelerek “sağ beki değiştirmeli, stoper oyundan düştü, yoruldu, aha bak çaktırmadan faul yaptı, sarı değil, kırmızı olmalıydı, bu forvetle sen ancak idmanda boş kaleye gol atarsın” diyerek olağan yorumlara devam mı ederiz?

İşte benim “şeytan taşlamaktan ibadete vakit bulamıyoruz” deme sebebim buydu. Biz sahanın içine girip oyuna müdahale edenlerle ve buna çanak tutan diğer takım[lar]la mücadele ettik ve dedik ki “hele şu sivil siyasete bir dönelim, normal seyrine gelsin bu iş, sonra maçı yorumlayalım.”

Onca alangirli janjanlı hokkabazlıkar kar etrmedi, bazı özköşkçüler, jestler beklediler olanca rövanşistliklerini saklayarak “rövanşist olmayın” dediler ama Abdullah Gül, gecikmeyle de olsa Çankaya’ya çıkmayı başardı.

Tokat biraz okkalı oldu, Gökhan Özgün’ün deyişiyle şimdilerde bolca “kıçüstü düşüvermenin gerginliği” yaşanıyor malum cenahta, ama yine onun deyişi ile, “Gerilmeyin canlarım, bu böyle olsun siz istediniz.” demeyelim mi nihayetinde; hamam giren terler misali?

Öyle ya da böyle.. “Siyaset olağan mecrasına geldi” diyemesek de halen, bu konuda epey mesafe alındı artık. Oligarkların istemdışı gaz sancıları da azaldığında herkes biraz daha rahat olacak.

Yani artık bizim şeytan taşlamayı hafifletip biraz da ibadet yapmamız gerekiyor, asıl konuşmamız gereken şeyleri konuşmalıyız; siyasetin olağan mecrasındaki yansımaları; ülke menfaati, bireysel haklar, demokratikleşme gibi eksenlerde yapılan uygulamalar vs..

Birçok şey var aslında, mesela gözaltında bir Nijerya’lının ölmesi. M.Ali Şahin gibi taaccüple soruyoruz, gözaltında nasıl insan ölür? Ve neden günlerce bir açıklama yapılmaz?

İkinci bir mesela.. Biz Cemil Çiçek Adalet Bakanlığı’ndan alındı diye sevinirken meğerse “insan haklarından sorumlu bakan” olmuş, iyi mi? Vallahi şaka gibi. Sanmam ama inşallah bu tebdil-i mekan ferahlığa ve dahi hayırlara vesile olur.

Ama bunlardan daha önemli birşey var. Önemli çünkü yukarıdaki gibi kötü örneklere hareket alanı sağlayan yegane silah o. Nedir? Çeyrek asır önce bu ülkeye deli gömleği giydirmiş, yapılan onca yamaya (yani düzeltmeye) rağmen içinde saklı bubi tuzakları ile hepsini boşa çıkartmayı becermiş 1982 Darbe Anayasası.

Bildiğiniz gibi bu konuda bir çalışma yapılıyor bu günlerde. İşte en başta takip etmemiz gereken şey, 1982 anayasasını kökünden değiştirecek olan sivil anayasa çalışması olmalı.

Şimdilerde bu çalışmanın bazı maddelerinin taslakları basına sızmaya başladı. Bu konuda en başta yöntemsel olarak eleştiride bulunanlar var, “neden gizlice hazırlanıyor?” vs diye. Öncelikle ortada bir taslak olmalı ki üzerine konuşulabilsin. Hiçbir şey yokken ortada ne üzerine tartışılacak? Yani bunu bir grup yapmalı baştan. Anladığım kadarı ile şu an yapılan da o. Bir grup bilim adamı bu taslağı hazırlıyor. (Dinci falan da değil bu proflar, hayret, niyekine?) Taslak bitince tartışmaya açılacak ve gerekli toplumsal mutabakatla -ne kadar mutabık kalınabilirse- TBMM’de son halini alacak.

TÜSİAD başkanı Yalçındağ’da bu konuda sert bir eleştiride bulundu. Anayasa taslağını hazırlayan kurulda yer alan Meclis Adalet Komisyonu Başkanı Ahmet İyimaya da taslağın kamuoyuna açıklanmamasına ilişkin eleştirilere “Şu anda taslak üretiliyor, teklif değil. Saydamlık sağlanacaktır. Nitekim TÜSİAD da profesörlere taslak hazırlatırken, değerli bilim adamlarının masa çalışmalarına ve gizliliğine el atmamıştır” karşılığını vermiş. İyimaya, benimsedikleri yöntemin doğru olduğunu söyleyerek “Anayasa başlangıç taslaklarını, kamuoyuna kapalı oluşturma yöntemi, bilinmeyen bir yöntem değildir. Anayasalar hesaplaşmak için değil demokrasi zeminini genişletmek için yapılır” demiş.

Bir diğer eleştiri de parça parça basına sızdırarak, tepki ölçmenin yanlış olduğu yönünde. Bu basına sızdırma bilinçli birşey mi emin değilim. Hadi “bilinçli” diyelim. Bu eleştiriye hak vermemek olmaz elbet ama ne kadar manyak bir memlekette yaşadığımızı da unutmamamız gerekiyor. Kısır tartışmaların bolca yapıldığı, yalancılığın, çarpıtmanın, sahtekarlığın basının genelinin mütemmim cüzü(*) olduğu bir yerde yaşıyoruz. Bu şekilde bir kısırlığa çekmekten, hep dairesel bir şekilde başladığımız yere dönmekten ve enerjimizi kaybetmektense böyle bir tepki ölçme yöntemi de makul karşılanabilir. (Radikal bugün taslağa ilişkin çok önemli iki maddedeki tartışılan alternatifleri vermiş, okunmalı.)

Ülkede bir politbüro da olmadığına yani anayasa taslağı sonuçta önümüze geleceğine, tartışılacağına ve son hali de öyle şekilleneceğine göre şu anda olan bitenin gayet normal bir süreç olduğunu söyleyebiliriz.

Şimdi.. Dört gözle sivil anayasa taslağını bekliyoruz. Umarım ortaya demokratik, bireyi esas alan, özgürlükçü bir sivil anayasa çıkar.

Hadi bakalım müzmin rövanşist jestsever muhalifler, zamanı geriye döndürmek mümkün değil, A.Gül cumhurbaşkanı artık.. “Hebele hübele” yapmayı bırakın yapıcı muhalefet için yardımcı olun da hep birlikte normalleşelim.

İnanın bu hepimizin faydasına olacak.

—

(*) Bu yalanın, çarpıtmanın, sahtekarlığın, belatı vurmanın basının genelinin mütemmim cüzü olduğuna dair sadece geçtiğimiz iki günden birkaç örnek vereyim. Böylelikle “ne manyak memleket” tanımlamamın da içi dolmuş olur:

1. Nahnu yazmış, sabah okudum, gülmekten öldüm, Yalçın Doğan dedektifliğe başlamış. Bakan Beşir Atalay’ın çekmecesinden çıkan el yazmalarını detaylıca incelemiş. Neymiş, el yazmasında “Vakfa iman gücü temini” yazıyormuş. Enis Berberoğlu vasıtası ile Bakan Atalay kendisini uyarmış: “Orada iman gücü temini değil de insan gücü temini yazıyor” diye. Yalçın Doğan utanmış mı? Sanmam. Devam etsin dedektifliğe, nerede namaz kılınıyor, hangi restaurantın mescidi var araştırmaları ondan sorulur. “Köşe yazarı” olur kendisi, tanıtmış olayım bu arada.

2. Bu da Milliyet’in “Çankaya’ya ÇYDD çağrılmadı” yalanı. Aha bu da aynı gün Çankaya’nın yalanlaması. Saylan davetli imiş ama gitmemiş. Milliyet bu konuda dünya rekoruna koşuyor.

3. Anayasa taslağının basına sızan kısımlarını bile çarpıtıyorlar. Taslağı hazırlayan kurulun başındaki isim olan Prof. Dr. Özbudun Cumhuriyet gazetesini çarpıtma yapmakla suçluyor. Sözkonusu Cumhuriyet ise gerisi teferruattır. Değil mi?

2 [?]

Share This