“hür demek atatürk gibi düşünmek demektir” (BR)

bu cümleniz sizin hür olmadiginizi gösteriyor.

Daha hür düsüncelerde bulusmak dilegiyle.

saygılarımı arz ederim
blackeyes

Valla ne diyelim. Mustafa Müftüoğlu’nun Yalan Söyleyen Tarih Utansın adlı kitabı aklımıza geldi bir an. Uydurulmuş bir tarih ve şimdi ortaya çıkan hakikatler ile kaybolmaya müstehak bir mit…

Post-paganizmin en ileri temsilcileri sanırım bizdeki laik, kemalist ve jakoben kesimlere tekabül ediyor. Zira onca hakikate rağmen halen iman ettikleri kalelerin yıkılmadığını göstermek için çırpınıyor bu insanlar! Halen yazılan yorumlarda basitlik, yüzeysellik ve derinden derinden tehditler görünüyor. Halen bunlar 1920′lerin ülkesinden zannediyorlar kendilerini…

Halen Talha Can vb kalemlerin yazdıkları can alıcı hakikatleri görmemezlikten geliyorlar, gördüklerinde de canhıraş bir miyavlama ile sarılıyorlar kalemlerine…

Talha Can gibi genç bir kuşak garnizonda değil ki basasın tokadı, alasın elinden kalemi….?

Ne yapalım bu insanlar da böyle işteee…

Ya bunca yıl geçti halen adamlar din diyor, medeniyet diyor, değer diyor, tarih diyor…. (diyecekler, demeye devam edecekler)

Ya halen bunlar bizim inandıklarımıza inanmıyorlar, halen ritüellerimizi kabullenmiyorlar… (diyorlar)

Komedi…

“Sömürgeci güçlerle liderin çatışmasını uzaktan, bir rüyadaymış gibi izlemiş olan halk, bu yıllardır gördüğü ya da konuşmalarını dinlediği vatansevere hemen güvenir. Bağımsızlık, siyasi hürriyetler, ulusal haysiyet gibi halkın isteklerini önder kurtuluş savaşı süresince dile getirir.
Liderin etrafındakiler kurtuluş savaşı günlerinde köylülerle yediği yemeklerden artık tat almaz olur. Halkın türküleri artık yönetici kadroya yabancı gelmektedir. Başkentte gösterişli opera binaları ve konser salonları yapılır, yöneticiler burada kulaklarını hiç bir şey anlamadıkları senfonik müziğe alıştırmaya çalışırlar.
Liderin ölümü” yeni kurulmuş devlet için tam bir felaket olur. Liderin ölümü bu ülkeler için tarihin sonudur. Bundan sonra ülkeyi kim idare ederse etsin, liderin izinden ayrılmamak zorundadır; ülke artık değiştirilmesi mümkün olmayan liderin belirlediği ilkelerle yönetilir. Lider yaşasaydı, belki sağlığında yaptığı gibi bu ilkeleri geliştirecek, gerekirse değiştirecekti, çünkü lider sömürge döneminin acısını çekmiş, çağa ayak uydurmanın önemini anlamış bir kişiydi; liderin takipçileri ise genellikle inisiyatif sahibi olmayan, sadece liderin direktiflerini uygulamasını bilen kadrolardır.

Artık liderin söyledikleri anayasadır, lider öldüğü için bunlar değiştirilemez de. Liderin ölümüyle içtihat kapısı da kapanmıştır… Yeni karşılaşılan durumlar için liderin etrafında bulunmuş, liderin masasında bulunmuş insanlar sürekli liderden hadisler aktarırlar. Lider akla gelebilecek her konu için, muhakkak bir yerlerde bir şey söylemiştir; ülkedeki aydınların ve ilim adamlarının görevi liderin hangi konuda, nerede ne dediğini bulmak, liderin her durum için nasıl tavır aldığını belirlemek, bu ilkelere aykırı davrananları izlemektir. “ vs. vs diye gidiyor.

“ Zamanla bu kurtarıcıların etrafında yeni bir sınıf oluşur. Bunlar üretimden anlamazlar, sosyal veya ekonomik bir alt yapıları da yoktur, sömürgecilerden kalanları talan ederler, ya da sömürgecilerin yerli temsilciliklerini üstlenirler, devlete bağımlıdırlar ve devlet etrafında oluşan rantı paylaşmaya çalışırlar. Fanon bunlara “yerli burjuvazi” ya da “ulusal burjuvazi” ismini veriyor.

Bu burjuvazi kapitalist/sömürgeci “anavatan” nın burjuvazine benzemez, onun kötü bir taklitçisidir, genellikle üretime yabancı, sömürgecilerin üretim deneyiminden de yoksundurlar. “Az gelişmiş ülkelerin burjuvazisi süssel bir burjuvazidir. Ona ne ekonomik gücü, ne kadrolarının dinamikliği, ne görüşlerinin genişliği, burjuva olma hakkını sağlar. Bu yüzden başlangıçta ve uzun bir süre memur burjuvazisi olarak kalır. Ona azıcık huzur ve sağlamlık veren yeni yönetim mekanizmasındaki yeridir.”.

“Ulusal burjuvazi ekonominin ve ticaret sektörünün ulusallaştırılmasını ısrarla istemektedir. Onlar için ulusallaştırma ekonominin bütününü, ulusun hizmetine vermek, ülkenin ihtiyaçlarını sağlamaya kararlı olmak anlamına gelmez. … Bu burjuvazi için ulusallaştırma sömürgecilerden kalan imtiyazların harfi harfine yerli seçkinlere geçmesi demektir.

Bu “pseudo-burjuvazi”ye, daha sonra “pseudo-proletarya” eklenir. Bunlar da çok az üretim yapan, devletten geçinmenin yolunu bulmuş işçilerdir. Bunlar her şeyin devletleştirilmesini isterler, bütün özelleştirmelere karşıdırlar, karşılarında gerçek bir patron yerine çalışsa da çalışmasa da parasını ödeyen devleti görmek isterler.
Tek Parti Rejimi
Kurtuluş sarhoşluğu çabuk geçer, bir süre sonra işler ters gitmeye başlar. İşler ters gittikçe milli bayramların sayısı artmaya başlar; milli kurtuluş savaşının öncüleri bu bayramlarda halka sürekli kurtuluş savaşı günlerini hatırlatmaya çalışırlar. Ulus, ulusal, ulusal kurtuluş, ulusal bağımsızlık, ulusun düşmanları, reform ve devrim laflarından geçilmez olur. Bu arada bir kaç, halka hiç bir yararı olmayan göstermelik reform da yapılır.

İlle de egemen sınıf olma tutkusuna saplanmış bir burjuvazi, o pek cılız ekonomisiyle tutarlı toplumsal ilişkiler kuramıyacağından en ucuz yolu: tek partinin yolunu seçer. ..

Devlet, gücüyle ağırbaşlılığıyla güven vermeli, yurttaşı rahat uyutmalıdır. Ulusal burjuvazinin devleti, tersine, gürültüyle ortaya çıkar; sağa sola çatar; sertleşir; ve her haliyle vatandaşa sürekli tehlikede olduğunu belirtir. Tek parti, burjuva diktanın en modern biçimidir: maskesiz, allıksız, pudrasız utanması arlanması olmayan biçimi.

Burjuvazi, üstünlüğünü sağlayacak ekonomik yeteneklerden ve ülkenin bütününe dağıtacak kırıntılardan yoksun olduğundan, üstelik cebini en çabuk tarafından fütursuzca doldurmaya merak saldığından ülke gittikçe sıkıntıya boğulur. Bu sıkıntıyı gizlemek, bu gerilemeyi örtmek için kendini aldatıcı ya da övünme meselesi yapabileceği prestij harcamaları diye adlandırılan bir takım işlemlere dalar. Başkentte dev binalar yapımına girişir.

Aslında yönetici kadro ile eski silah arkadaşlarının yolları çoktan ayrılmıştır; lider ve etrafındakilerin yaşam biçimi değişmiş, artık saraylarda, sömürgecilerin bıraktığı köşklerde yaşamaya başlamışlardır, çocukları eski sömürgecilerin bıraktığı kolejlerde veya sömürgecinin anavatanındaki okullarda okumaktadır.

Muhteşem zenginliklerle en aşağı sefaletin sürtünerek yaşamasının kural olduğu bu yoksul az gelişmiş ülkelerde orduyla polis rejimin temel direklerini oluşturur. … Polisin gücü ve ordunun gücü ülkedeki hoşnutsuzluk derecesiyle orantılıdır.
Halkın hoşnutsuzluğu artarken rejim daha da sertleşir. Ordu düzenli bir baskının gerekli dayanağı durumuna sokulur. Parlamento yokluğu orduya hakem görevini yükler. Ordu, ise ergeç önemini kavrayarak ve hükümetle sürekli olarak bir darbe ihtimalinin korkusunu yaşatacaktır.
Bunlar bizi az gelişmiş ülkelerde tek partinin rolünü incelemeye getirir. Doğum sancıları çeken burjuvazinin içindeki bazı aklıevvellerin, sık sık az gelişmiş ülkelerde yönetim kuvvetli ellerde toplanmalı, hatta dikta gereklidir dediklerine şahit oluruz. İşlere bu açıdan bakıldığında partiye yığınların bekçiliği görevi düşer. Parti, yığınların yönetime gerçekten katılıp katılmadıklarını denetleyeceği yerde, yönetimle polise eklenerek iktidarın beklediği disiplini boyun eğmeyi sürekli hatırlatan organ olur.” Bu koşullar altında iktidardakiler bütün seçimleri kazanır; hep oyların % 99,99 unu toplar…” Vs. vs.

Yazınızdaki tarihi belgeler ve yorumlar, bize (bana ve aileme) daha çok okumamız, belgeleri aramamız ve gerçekleri anlamamız gerektiğini hatırlattı. Ellerinize sağlık.
Sevgili dostum evet çok anlamlı bir günmüş 23 nisan, bozmuş bazıları, belki anlamını tam koruyamamışız. Ama ne kaldı ki bize, bırakın ne olursa olsun, çirkinleştirmeden, saçma sapan, terbiyesiz partiler haline getirmeden , anlamı ile yani bizim bildiğimiz gibi kutlayalım o bayramımızı. Tabi gerçek amacınıda tekrar canlandırarak, yorumlayan dostlarında kattıkları gibi inşallah.
Ne olur, benim kızlarım kutlayabilsin bayraklarını sallayarak. Ne mutlu bende onlarla beraber kutluyorum o meclisin kuruluşunu, biz tartışıyoruz kızlarımla, öğrenmeye çalışıyoruz çok değerli Osmanlı Padişahlarını. O günün, Padişahımız Vahdettin değil de, o tarihteki hatalı, yanlış düşüncelerle dolu bir takım paşanın milletimiz tarafından kovuluşu kabul ediyoruz biz bu meclis açılışını. Biz hatanın, bu dev imparatorluğun yıkılışında kimlerin yanlışı olduğunu öğrenmeye ve anlamaya çalışıyoruz, tekrarı olmasın diye, evimizde de o padişahların özelliklerini, komutanlıklarını, sanatkarlıklarını,şairliklerini, müzisyenliklerini, tasavvuflarını, devlet adamlıklarını, inançlarının bütünlüğünü konuşuyoruz sıkça biraz hüzün ama gururla, liderliğini, komutanlığını, cesaretini konuştuğumuz Gazi Mustafa Kemal gibi.
Ancak hep beraber kutlamalıyız, en güzel kıyafetlerle bu milletin bayramını, Kutlamazsak nemi olur, görmüyor musunuz şeker bayramımızın ne kadar zayıf geçtiğini, kaç kapıya gittik, kaç el öptük, kaç kişi elimizi öperken bayramınız mubarek olsun dedi bize, hangi 29 ekimde ağladık, dualar ettik şehitlerimiz için.
İzlemediğim fakat çok olduğunu gördüğüm benden olmayan çok sayıda tv kanalları ile yeni bayramlar yaptılar bize. Ben izin vermeyeceğim buna, o güzel çocuklarıma bu ve bunun gibi tüm milli ve dini bayramlarda en güzel, en temizini giydirmeye çalışacak, ellerinden tutup gezdireceğim, büyüklerin evinde saygı ile, kaybettiklerimizin mezarında Fatiha ile, izleyeceğiz hipodrumda mehmetçikleri bayraklar ile. İzin vermeyeceğim noel-chirstmas (yılbaşı), valentines day (sevgililer günü) gibi bayramlara küçük yuvamızda . Bu kendi bayramlarımızı içtenlikle kutlamaz isek yakında Hallowen (cadılar bayramı) gibi günlerde çocuklarım arayabilir, neşeyi, gülmeyi. Biz mutluyuz tüm bayramlarımızda.

Ben izin vermeyeceğim.
Allah’a emanet olun
Saygılarımızla

belirttiğiniz gibi 23 Nisan ne kadar amacından saptırılmış olsa da(!) ama dünkü o heyecan, samimiyet ve mutluluğu sadece vali, müdür çocuklarında görmedim. İnanın o güzelim fakir çocuklar hatta yetim çocuklar bile kendilerine değer verildiğini hissediyorlardı. Bu onlar için çok önemliydi.

Ne duyarsız toplumuz ya !

sayın talha can gerçekten yukarıdaki bahsedilen belgeler çok mu önemli sizin için.atatürk veya bir başkası çok büyük bir anlamı mı var.böyle bir demecin veya talimatın olmaması bu günü kutlamayı engellermi,yada bugünün atatürk e ithaf edilmesinde sakıncamı oluşturur.madem bugün amacından saptı alternatif bir günde bizde şehit ve gazi yakınlarına yardımın ilginin gösterileceği bir etkinlik düzenleyebiliriz.önderlik ederseniz.

saygılar..

1823 : Abdülmecit’in dogum günü (Tüm dünyadan asçilar davet edilerek bir dogum günü pastasi yarismasi yapilabilir)

1933 : Hermann Goering tarafindan Gestapo’nun kurulusu, (Neo Nazileri Türkiye’ye davet edip lokum ve ve sis kebap ikram edebiliriz)

1952 : Amerikalilara ait bikini adasinda ilk atom bombasinin patlamasi, (Amerikalilari ve Iranlilari davet edip bir atom bombasi yarismasi düzenleyebiliriz.)

1967 : Albay Vladimir Komarov’un Soyuz 1 içinde yörüngeye oturmasi, (Ruslarin basi kel mi?)

1990 : Hubble teleskopunun firlatilisi. (Bkz. Cem Yilmaz’in Türkler Uzay’da skeçi)

Dostlukla

Meğer şu kovulan padişahların armağanıymış 23 Nisan. Ama tek bir farkla. Yetim çocukları giydirip sevindiren zihniyet, sonra kendi çocuklarının resm-i geçiti haline dönüştürmüş bu bayramı… Bu bayramın enternasyonel bir hüviyet kazanamamasının da arkasında bir ilahi adalet aramak yanlış olur mu?